Used Cars Simulator Recensie (Xbox Series X|S & PC)

Als het maar mogelijk zou zijn om een auto te verpesten met slechts een hamer en een beetje elleboogvet, een tweedehands legering en een goed getimede trap tegen een wiel. Geloof me, ik heb het met mijn eigen vloot geprobeerd — het werkt niet. Maar in Used Cars Simulator, is dat het soort ding dat je een goed salaris en een plaats op het podium in de kunst van schimmige deals oplevert. Het maakt niet uit of je de weg rond een auto kent; als je wat kleingeld hebt om te investeren in iets dat er passend uitziet, kun je min of meer een voertuig laten rollen. Nou, tot het einde van de oprit, althans.

Used Cars Simulator is precies wat je ervan verwacht: een first‑person simulatiespel waarin jij, de dubieuze handelaar in perfect “legitieme” voertuigen, auto’s koopt, verhandelt en uiteindelijk tweedehands auto’s verkoopt. Maar hier is de val: je bent geen autoliefhebber, noch een bekwame dealer met het morele kompas van een wereldklasseheld. In plaats daarvan ben je een “snel‑rijk‑worden” monteur die een oog heeft voor snelle reparaties en een onverzadigbare honger naar geld. En ja, je kunt voertuigen stelen. Je kunt ook een aanhoudingsbevel krijgen — maar dat is een heel ander verhaal.

Onder een dunne verhaallijn en een cast van twijfelachtige personages ligt een eenvoudig maar effectief simulatiespel dat zich voornamelijk richt op het leven en werk van een straatdealer. Als genoemde dealer valt het onder jouw gezag om verschillende tweedehands voertuigen te kopen (of natuurlijk te stelen), ze terug te brengen naar je garage en mechanische reparaties uit te voeren voordat je ze uiteindelijk met een mooie winst doorverkoopt. Er is een behoorlijke hoeveelheid introductiespreuk en basispersonage‑ontwikkeling tussen al dit, maar over het algemeen biedt het een eenvoudige routine die, net als de meeste simulatiespellen, van je vraagt om door hindernissen te springen en je een weg omhoog te banen in een van arm naar rijk scenario.

Zo moreel failliet als het spel ook is, Used Cars Simulator heeft toch veel hart en levenskracht. Naast een merkwaardig bevredigende gameplay‑lus die je in staat stelt onderdelen te vinden en hulpeloos de motorkap van een voertuig meerdere keren te hameren, biedt het ook een open wereld die je in je eigen tempo kunt verkennen, een reeks uitdagingen en races, en een royaal gevulde catalogus van tweedehands onderdelen die je kunt bemachtigen en installeren op een breed scala aan voertuigtypen. Je kunt liegen, stelen en vals spelen om te winnen, en je kunt ook gearresteerd worden, in de schulden raken en uiteindelijk je eigen reputatie ontmantelen. Maar dat hoort blijkbaar allemaal bij de baan.

In tegenstelling tot je zorgvuldig samengestelde autosimulator à la Car Mechanic Simulator, kiest Used Cars Simulator ervoor om het werken aan tweedehands voertuigen iets minder ingewikkeld te maken. In een spel als Car Mechanic Simulator, zou je natuurlijk moeten inspecteren en handmatig verschillende onderdelen installeren en ervoor zorgen dat alles naar behoren werkt voordat je de klus afrondt. Used Cars Simulator daarentegen probeert mechanische defecten met een slordigere aanpak aan te pakken — maar niet op een slechte manier. Uiteraard kun je door de in‑game catalogus bladeren, tweedehands onderdelen bemachtigen en je wagen aan de kunst van fijn afstellen. Aangezien het doel van het spel is om voertuigen te flippen en winst te maken, wordt van je verwacht dat je een paar hoeken afsnijdt. Het hoeft niet betrouwbaar te zijn, maar het moet wel relatief goedkoop zijn.

Het laatste wat ik wilde, was dat Used Cars Simulator een eendimensionale ervaring zou worden. Ik dacht, als het net zo openlijk transparant is als de titel suggereert, zou het niet meer inhouden dan een gereedschap tegen de kofferbak van een stationwagen slaan en een salaris innen. Gelukkig ging het een beetje dieper dan dat. Hoewel het een vergeetbaar verhaal en een onsamenhangende groep personages had, bood het wel veel interessante functies om te verkennen naast het routinematige onderhoud en de slordige vakmanschap. Als ik bijvoorbeeld niet met bliksemsnelle snelheid over een woestijnparcours scheurde in een tweedehands plattebedtruck, dan ging ik me schuldig maken aan schandelijke gewoonten door op zoek te gaan naar voertuigen om te “lenen” of, in het ergste geval, de onderzoekende blikken van de lokale politie te ontwijken. Het was allemaal een beetje rommelig, maar dat was de baan. Het was geen eerlijk werk, maar het was merkwaardig bevredigend werk dat me elke dag weer liet opstaan en in te klokken.

Je voortdurend wisselende morele kompas is wat je motor aandrijft in een spel als Used Cars Simulator. In tegenstelling tot de populaire opvatting kun je een eerlijk bedrijf opbouwen uit de resten van een slordige werkplaats, net zoals je een rijkdom kunt opbouwen met je eigen bloed, zweet en tranen. Er is echter een extra laag aan het spel die, eerlijk gezegd, veel bevredigender is om na te streven. Natuurlijk kun je een knuppel tegen een autowindscherm slaan, sloten kraken en je een weg naar de top onderhandelen via enkele eenvoudige maar leuke mini‑games. Opnieuw, het is allemaal een beetje vergezocht en schimmig, maar dat is deels de reden waarom ik ervan geniet. De open‑world setting en de op fysica gebaseerde sandbox‑eigenschappen zijn slechts kersen op de taart. Vette, met benzine doordrenkte kersen, dan.

Al met al is dit hier een degelijke indie‑simulatiespel dat aan veel van de gebruikelijke criteria voldoet. Hoewel het een paar losse schroeven en af en toe een technisch probleem bevat, loopt het over het algemeen in een prettig ritme. Het is geenszins een van nature opvallend spel, maar het biedt wel een overvolle open‑wereldomgeving die een aanzienlijke hoeveelheid inhoud herbergt waar je in kunt rommelen. Auto’s repareren is één ding dat je nieuwsgierigheid prikkelt, maar de mogelijkheid om woestijnachtig rond te zwerven en met de lokale bevolking te onderhandelen, zijn de twee zaken die je terug laten komen voor een tweede ronde.

Conclusie

Used Cars Simulator combineert de excentriciteit van een door fysica aangedreven open‑wereld sandbox met duistere transacties en illegale slordige klussen om een multidimensionale ervaring te creëren die, net zo slordig als de motor zelf, draait op goedkope humor en verrassend bevredigende simulatie‑taken. Hoewel het geen prachtig spel is, of zelfs maar een beetje perfect, is het een oprecht goed afgerond spel dat meer biedt dan de basis van een budget‑indie hoofdstuk. Net als elke tweedehandsauto is het goedkoop, vrolijk en verrassend in staat je van A naar B te vervoeren.