Unbox the Room Recensie (Xbox Series X|S & PC)

Beschouw me als nieuwsgierig, maar ik ben een van die mensen—een kerel die graag door je woonkamer dwaalt en vervolgens, zonder aarzeling, begint vragen te stellen over allerlei snuisterijen op je open haard, je keukenkasten of je wastafel. Vaak heb ik ontdekt dat er een verhaal schuilgaat achter meeste van de voorwerpen die een kamer vormen. Een foto heeft er een zekere emotionele waarde aan, net als een medaille die je misschien vijftien jaar geleden hebt gewonnen bij een voetbaltoernooi. Ik ben, als het even kan, een fan van de waterkoelerpraat—de korte gesprekken die je enthousiast deelt over de meest ongewone items. Ik sta daar volledig achter. Maar waar ik niet voor ben, is een lege kamer zonder iets om over te praten. Als er geen plek is om mijn jas op te hangen, vertrek ik waarschijnlijk.

Helaas brengt Unbox the Room hetzelfde probleem naar voren: een lege kamer zonder charme of gespreksonderwerpen om je interesse te wekken. Unpacking, dat op zichzelf een briljante organisatie‑sim is die zowel emotionele diepgang als een paar plotmomenten toevoegt, had die kwaliteit die je zoekt in een gezellige puzzelgame. Het probleem is dat Unbox the Room niet die soort ervaring biedt. In plaats daarvan kiest het ervoor de altijd vruchtbare tweedimensionale esthetiek en de lo‑fi sfeer te prioriteren. En hoewel dat op zichzelf geen misdaad is, is het in dit geval een groot probleem. Het is een probleem omdat, waar het zich richt op de sfeer, het het overzicht verliest van alles wat een goede en afgeronde ervaring maakt.

Natuurlijk is het gemakkelijk te zien waar Unbox the Room zijn inspiratie vandaan haalt. Als je zelfs maar de oppervlakte van Unpacking, een beetje hebt aangeraakt, dan weet je dat dit, kort gezegd, hetzelfde basisconcept is. Je krijgt een reeks cartoon‑achtige kamers, een hele stapel dozen, en een eenvoudige gameplay‑lus die bestaat uit het uitpakken van objecten uit die dozen en ze vervolgens op bepaalde plekken in een huis te plaatsen. Op papier klinkt dit als de ideale traktatie voor wie een gezellige, comfortabele en mechanisch vriendelijke ervaring zoekt die geen tweede paar handen vereist. En, tot op zekere hoogte, is het al deze dingen. Toch zijn er verschillende problemen die het helaas terugtrekken.

Hier is het probleem dat ik heb met Unbox the Room: het heeft geen ruggengraat. Hoewel er een licht verhaal is over een specifieke professional en hun rol als organisator van huiselijk rommel, onthult het spel niet veel meer dan de absolute basis. Simpelweg plaatst het je op een lopende band en geeft het je de taak om dezelfde voorwerpen uit te pakken op verschillende locaties—gebieden die, irritanterwijs, alle dezelfde thema’s delen. Daardoor heb je geen echte verbinding met de wereld of je klanten. Bovendien, aangezien elke ruimte die je organiseert in wezen een replica is van de vorige, heb je niets nieuwe om uit te pakken. In plaats daarvan heb je zeventien hoofdstukken, die allemaal draaien om dezelfde basale stappen. En opnieuw laat dat veel te wensen over.

Begrijp me niet verkeerd, de introductie secties zijn geweldig. Maar zodra de trainingswieltjes eraf gaan en het werk overgaat naar een iets voorspelbaarder schema, begint het zijn ritme te verliezen. De objecten hebben ook geen sentimentele waarde, en de kamers die je organiseert geven zelden een duidelijker beeld van de belangen van de klant. Daardoor voelt het alsof je niet nadenkt over een tweedehands huis met rustieke meubels en allerlei charmante hoekjes en gaatjes, maar over een lege ruimte zonder enige opvallende kenmerken. Je pakt simpelweg één doos uit en gaat dan door naar de volgende locatie om, nou ja, alles opnieuw te doen. Helaas wordt het niet veel beter dan dat.

Ik voel bijna medelijden met Unbox the Room, omdat het pijnlijk duidelijk is dat het wil de volgende pagina in de Unpacking anthologie zijn. Het probleem is dat het een beetje te hard probeert veel van dezelfde elementen te lenen, maar uiteindelijk faalt in het geven van een eigen interpretatie van het concept. Visueel is het best wel charmant. Het is bovendien een vrij eenvoudig spel om te spelen, met simpele slepen‑en‑neerzetten‑mechanica die, eerlijk gezegd, iedereen in een handomdraai onder de knie kan krijgen. Ik heb daar geen bezwaar tegen. Het is een budgetvriendelijk alternatief dat nog steeds veel van de juiste punten afvinkt. Het feit dat het geen eigen identiteit heeft, stoort me.

Om de situatie nog erger te maken, Unbox the Room is geen bijzonder lang spel. Door een gebrek aan hoofdstukken en slechts een klein aantal objecten om op te bergen, is het een enigszins teleurstellende ervaring. En dat is jammer, want het heeft de middelen om van een bekende doos vol snuisterijen een goed spel te maken. Het zit misschien niet op dezelfde golflengte als Unpacking, maar het heeft een vaag idee van wat het wil doen en wat het nodig heeft om te bereiken. Het is het vermogen om zijn ambities op een ordelijke en betekenisvolle manier uit te voeren dat het probleem is.

Met al het bovenstaande gezegd, Unbox the Room is geen slechte game. Toch is het ook niet bijzonder goed. Als een ode aan Unpacking, dient het als een beginnersvriendelijk alternatief dat een uur of twee kan bevredigen. Maar dat is ongeveer alles wat het biedt: een korte, enigszins vergeetbare organisatie‑oefening die, hoewel nog steeds visueel aantrekkelijk, de hart en ziel mist van een opvallend stuk interactieve kunst.

Beoordeling

Unbox the Room kan het visuele aspect van een getrouwe Unpacking ervaring naar voren brengen, maar het mist helaas het ene dat een organisatie‑sim zo boeiend maakt: een hart. Met weinig tot geen persoonlijkheid of kenmerkende eigenschappen, slaagt het helaas niet in het vastleggen van een bewoond milieu dat zowel natuurlijk als knus aanvoelt. De gameplay is niet slecht, hoewel de wereld nogal saai en onaangrijpend is. En dat is jammer, want er zou hier een briljante liefdesbrief aan Unpacking kunnen staan.