Turnip Boy Robs a Bank Recensie (Switch, Xbox Series X/S, Xbox One, Xbox Cloud Gaming, PC)

De plicht roept (of misdaad?) Turnip Boy, brutaalder dan ooit, is weer bezig, slechts twee dagen na zijn laatste avontuur, belastingontduiking te plegen. Als je Turnip Boy Commits Tax Evasion nog niet hebt gespeeld, wil je misschien eerst daarheen gaan voordat je hiermee verdergaat. Hoewel het niet verplicht is om het prequel te spelen, is het gewoon naadloos en soepel om van ‘belastingontduiking’ over te gaan naar een andere federale misdaad, namelijk een bankberoving.

In tegenstelling tot de meeste videospellenseries, durft ontwikkelaar Snoozy Kazoo drastische genreveranderingen aan te brengen in hun tweede deel. Je herinnert je Turnip Boy Commits Tax Evasion misschien als een Legend of Zelda-achtige RPG. Maar in Turnip Boy Robs a Bank, ga je de wereld van rogue-lite in, met top-down bullet-hell shooting om het af te maken.

Dus, terwijl je een groot deel van je tijd besteedt aan het verkennen, puzzelen en ontdekken van verborgen geheimen in het prequel, neemt het vervolg een volledige gevechtsaanpak. ‘In en uit’ is het devies hier—geen tijd voor geouwehoer en dat soort dingen. Hoe dan ook, genoeg gepraat. Zullen we doorgaan met waar je voor bent gekomen? Hier is onze diepe Turnip Boy Robs a Bank review.

Bankberoving

Dus, een korte recap voor nieuwkomers. Turnip, de hoofdrolspeler, is in feite een echte wortelgroente. Hij spreekt in leestekens en heeft altijd een permanente grijns op zijn gezicht. Er gebeurde veel in het prequel dat Turnips thuis op zijn kop zette—dankzij Turnip. Hij erft de maffiatroon van zijn vader en verspilt geen tijd met het plegen van misdaden overal in Veggieville.

Hij vermoordt een letterlijke god en doet wat geen enkele verstandige man durft—belastingontduiking. Na het verslaan van de laatste geheime baas, een goddelijke ui, begint Veggieville onder zijn gewicht te bezwijken. Spoedig staat een apocalypse de groente-mensen in het gezicht, en dat is waar het vervolg Turnip Boy Robs a Bankop voortborduurt.

Met verwijzing naar de 48 wetten van de macht, ‘chaos creëren om te profiteren van de gelegenheid die het biedt,’ op de rand van het einde van Veggieville, ziet Dillitini, een fedora-dragende augurk en leider van de Pickle Gang, een zeldzame gelegenheid om een bank te beroven en slaat toe terwijl het ijzer heet is. Hij rekruteert de bolvormige turnip voor zijn twijfelachtige plan om een overval te plegen op de Botanische Bank.

Turnip de Hitte

Als een rogue-lite, Turnip the Boy Robs a Bank herhaalt dezelfde missie steeds opnieuw. Sterf, en je wordt teruggebracht naar het begin. Je wint eigenlijk door de hele game in één run te verslaan, wat in dit geval is om, nou ja, een bank te beroven. Het is niet zo eenvoudig, echter. Aan het begin spawn je in de Botanische Bank. Je taak is om zo veel mogelijk buit te maken, met kleine overwinningen om te beginnen en betere beloningen die verder in de kluis van de bank zijn opgeslagen.

Buit komt niet alleen van de kassier, maar ook van klanten. Dus, je zult iedereen schudden voor geld. Ondertussen kom je vijanden tegen in de vorm van bewakers, waar het gevecht tempo maakt. Idealiter doe je een rondje om bewakers heen terwijl je geldautomaaten leegt en door verschillende kamers zoekt naar geld. Je zult ook extra goodies oppikken, zoals wapendrops van vijanden.

De hele tijd telt een timer af, met drie minuten om te beginnen en langere ronden in afwachting van upgrades. Wanneer de tijd op is, wil je naar de uitgang rennen, in de ontsnappingstruck springen en naar zomerland gaan. Blijf hangen, en een vloed van agenten zal constant de bank binnenstromen, je van alle kanten belerend. Als je te glad bent en op de een of andere manier in leven blijft, zal Stinky, de Knoflook en bank-eigenaar, giftig gas op je loslaten. Oh, en het gas is onmogelijk te ontvluchten en zal je uiteindelijk doden.

Wist je dat?

Voordat je een bank beroot, adviseert de Professor in Money Heist om een back-upplan te hebben. (Of doet hij dat?) Hoe dan ook, het kan even duren voordat je beseft dat je een back-upontsnappingsplan hebt verborgen. Wanneer de timer afgelopen is, kun je je ticket daaruit kopen. Alles wat je hoeft te doen is een trein vinden en betalen.

Met drie ontsnappingsplannen – gemakkelijk, matig en uitdagend – kan het behoorlijk hoog inzetten zijn om te kiezen welke je neemt. Je hoofddoel is om zo veel geld en middelen mogelijk te verzamelen. Maar wanneer de timer afgelopen is, wat met drie minuten om te beginnen vrij snel aftelt, moet je de meest efficiënte ontsnappingsroute zo snel mogelijk vinden.

De korte doorloop maakt het de perfecte keuze om in te duiken wanneer je wat stilte in de middag wilt doden. En als de herhalingen repetitief worden, wat, laten we eerlijk zijn, een probleem is dat de meeste rogue-lites lijden, kun je tenminste uit de gameplay-lus komen in de kortst mogelijke tijd en in de ongeveer korte vijf uur speeltijd die nodig is om de hele game te voltooien.

Kort en Zoet

Naast een korte doorloop zijn de gerandomiseerde, proceduraal gegenereerde niveaus van de game. Zie, ook al berove je altijd dezelfde Botanische Bank in elke run, randomiseren de individuele kamers die je plundert zichzelf. Je weet nooit wat je te wachten staat, en zo blijft je ervaring fris en boeiend. Bovendien opent elke kamer nieuwe gameplay. Je kunt een kamer binnenlopen met waardevolle buit. Maar veel interessanter zijn kamers met geheel nieuwe omgevingen, vijanden en NPCs.

Net als in het prequel, krijg je belachelijke zijmissies van NPCs die leiden tot hilarische paden. Deze keer, gelukkig, heb je een missielog om bij te houden. Een log komt goed van pas als je zijmissies uit het oog verliest – sommige NPCs kunnen je opsturen voor meerdere uren durende expedities. Wat er echter aan ontbreekt, is NPC-trackers. Door gerandomiseerde kamers heen en weer te lopen, verspil je waardevolle tijd met het opsporen van NPCs; je herinnert je nauwelijks waar je ze voor het laatst zag.

Ongehoord Goddelijk

Als er één ding is dat Turnip Boy Robs a Bank goed doet, is het humor. Elk gesprek zet een glimlach op je gezicht met hilarische grappen, moppen en popcultuurreferenties. Toegegeven, sommige ervan kunnen misschien niet aanslaan, afhankelijk van je gevoel voor humor, maar voor het grootste deel intrigeert de schrijfstijl van Snoozy Kazoo me. Turnip Boy, die geen woord zegt, altijd reageert met leestekens zoals “!!!,” en de anderen begrijpen altijd wat hij bedoelt. Dat alleen al zet Turnip Boy Robs a Bank zich af van de menigte.

Van het ophalen van verlovingsringen voor schattige bessen tot een wortel die een verschrikkelijke Frankenstein tot leven wekt, Turnip Boy Robs a Bank verhalen worden nooit oud. Wat meer is? Naarmate je dieper en dieper in de kamers van de Botanische Bank duikt, verzamel je hilarische hoeden voor je zoektocht en belachelijke wapens om het af te maken.

Natuurlijk krijg je je gebruikelijke aanvalsgeweren en granaatwerpers. Maar ga verder, en je ontgrendelt vreemdere en betere wapens. C4 komt van pas bij het opblazen van geldkluizen. Een reusachtig kristalzwaard kan bijna alles doden. Maar wat van een cactus die naalden schiet? Een paddenstoel die dodelijke sporen afvuurt? Vijanden zullen je steeds meer buit geven die snel je beste vriend wordt. Na verloop van tijd pas je ze geleidelijk aan je unieke speelstijl aan.

Als een Baas

Turnip Boy Robs a Bank serveert vier initiële bazen om mee te vechten en een finale geheime baas die je ontgrendelt tegen het einde. Het verslaan van elke baas verdient je een sleutelkaart, die je toegang geeft tot nieuwe delen van de bank. De bazen vormen een redelijke uitdaging, testen je vaardigheid en bereidheid om het opnieuw te proberen.

Je moet hun moves leren en van tevoren plannen door te bladeren door het dark web voor vaardigheid- en wapenupgrades, of ze kopen van de verkoper in Dillitini’s schuilplaats. Ten minste, de bazen, net als de personages, zijn behoorlijk grappig om te zien. De eerste baas lijkt op diepgefrituurde frieten… denk ik.

Uitspraak

Turnip Boy Robs a Bank voelt als het perfecte vervolg dat je nooit wist dat je nodig had. Het zit vol humor en grappen die je doen lachen, net als het prequel Turnip Boy Commits Tax Evasion. Echter, het durft van genre te veranderen en slaagt daar volledig in. Als een rogue-lite, Turnip Boy Robs a Bank bevat het veel replay-waarde. Het houdt elke run fris met creatieve ideeën en beloont je met belachelijke wapens en hoeden voor je moeite.

Beperkt tot drie minuten, blijft elke run nooit langer dan nodig, in tegenstelling tot veel rogue-lite-games die snel kunnen gaan vervelen. Misschien is dat het geheim van een fantastische rogue-lite, het leveren van een overtuigende campagne in een korte speeltijd die, tegen de tijd dat het afgelopen is, elke frustratie die voortkomt uit het herhalen van missies nauwelijks de kans krijgt om te ontstaan.

Aan de andere kant kan Turnip Boy Robs a Bank te gemakkelijk aanvoelen voor gamers die van een competente uitdaging houden. Het begint snel, met trainingswielen in het eerste uur; tegen die tijd ben je de eerste baas al tegengekomen. Het helpt niet dat de bazen daarna een beetje een makkie zijn om voorbij te komen. Beloningen komen gemakkelijk voor je, en upgrades zijn een fluitje van een cent. Gelukkig zijn de wapens en items die je oppikt zo belachelijk dat het geen pijn doet om ze te snel op te pakken.

Al met al, tegen de tijd dat de credits rollen, heb je een paar keer gelachen. In die zin voelt Turnip Boy Robs a Bank perfect aan voor iedereen, maar vooral voor de casual gamer die even stoom af wilt blazen.