De Groene Licht Recensie (Xbox Series X|S & PC)

De Groene Licht leunt aan bij een echte, hoewel enigszins belastende angst: het vooruitzicht om vast te zitten in een slecht betalende baan en zonder een weide om naar huis te gaan. Het verlicht een idee en het voedt het je in de vorm van een metafoor – een groene licht, van alle dingen, dat de essentie van rijkdom, vrijheid en vrede toevoegt. Het dwingt je niet om je post te verlaten; het biedt je gewoon een alternatief en het geeft je de optie om een pad te volgen. Maar natuurlijk, aangezien niemand werkelijk vast wil zitten in een baan zonder eindspel, kies je ervoor om het te accepteren. Je verzamelt al je bezittingen en je volgt dat glimmer van hoop.

Er is niet veel constructie achter het verhaal hier. In feite houdt De Groene Licht het licht en ter zake. Als Fred – een protagonist die, net als velen anderen, wordt aangetrokken door een ellendige realiteit – omarm je het concept dat er is iets veel groter aan de andere kant van de horizon. Met zo weinig als een stem op de radio en een magere belofte om je te leiden, neem je je lantaarn en je gaat op zoek naar vrede en harmonie in de duisternis. Maar natuurlijk, aangezien je een onderwerp bent in een horror game, is er een addertje onder het gras: je lijdt aan donkere hallucinaties en je herbergt meer angsten dan de gemiddelde held.

In het uur dat je met Fred doorbrengt, vind je jezelf op een ominously vertrouwde weg – een spoor van donkere groene, stinkende zwarte en in het midden van een spookachtige afgrond. Met een lantaarn en een verzameling paden voor je, loop je tussen het ene oriëntatiepunt en het andere, terwijl je de leiding volgt van een mysterieuze stem aan de andere kant van een radio. Een licht puzzle trekt je vaak in de duisternis, maar voor het grootste deel volg je een spoor van broodkruimels dat allemaal leidt naar een vuurtoren. Met dat, heb je een eenvoudige, zij het sombere reis om te tackelen. Het is geen zware reis op enigerlei wijze, maar het dwingt je wel om een vraag te beantwoorden: hoe ver bent u bereid om te gaan om vrede te vinden?

De Groene Licht is, bovenal, een wandelsimulator die zich voornamelijk richt op geleidelijke veranderingen in de stemming en de occasionele hallucinatoire schrikkende sprong. Hoewel het een klein handvol puzzels bevat voor je om een poging te wagen, gaat het meestal in de richting van een soort on-rails-ervaring. Met andere woorden, er is niet veel voor je om je tanden in te zetten. Meer in het bijzonder, als je niet rondloopt en op zoek bent naar het volgende verhaal, dan ben je op zoek naar voorwerpen om de volgende sequentie te helpen. Een stem trekt je dieper en jij, het hart van een verontrustende hallucinatie, volgt gewoon advies en snijdt door.

Net als bij de meeste indie horror games, heeft De Groene Licht een mengeling van sterke en zwakke punten. Aan de lichte kant heb je een goede geluidontwerp, kwaliteitsvoice-over-werk en een aantal solide schrikkende momenten. Maar aan de andere kant heb je een teleurstellend korte campagne, een gebrek aan transparantie of afsluiting in het verhaal en een half-bakken gevoel dat het zou kunnen profiteren van een paar extra bits en stukjes. Met andere woorden, het heeft een aantal geweldige ideeën, maar het faalt ook om ze op tijd te verheffen voor de grote finale. Het vindt zijn voet, en het vestigt een stevige ruggengraat. Het probleem is, het eindigt net als het zijn lichaam vindt.

Maak je geen zorgen, De Groene Licht is een geweldige indie horror game, zoals het een game is die veel meer te bieden heeft dan de meeste uur-lange indies. Met een aantal tedere momenten, thought-provoking hallucinatoire segmenten en een goede selectie puzzels om je op je tenen te houden, bundelt het een behoorlijk overtuigend verhaal samen. Het mag dan niet de beste verhaal hebben, of zelfs de grootste puzzels, voor dat matter. Toch voelt het als een complete game met een behoorlijke hoeveelheid polish. Toegegeven, een aantal van zijn geluidseffecten zijn een beetje vreemd – de onnodig luide geluiden van gras dat onder je voeten knarst, bijvoorbeeld – maar voor het grootste deel staat De Groene Licht zijn mannetje als een goed afgerond stuk kunst.

Hoewel ik niet zou zeggen dat De Groene Licht uitblinkt in een bepaald gebied, geloof ik dat er een goede game is met veel te bieden hier. Het verhaal mag dan op een anticlimax eindigen, en de schrikkende momenten mogen dan niet altijd de spijker op de kop slaan. Toch werkt het goed met de tools die het tot zijn beschikking heeft. En, om eerlijk te zijn, voor de vraagprijs, zou ik zeggen dat het genoeg is om een reis naar de verre uithoeken van zijn vuurtoren te rechtvaardigen.

Oordeel

De Groene Licht mag dan niet overpresteren in de ogen van een superieur begaafd moderne horror game, maar het weet wel een aantal dingen goed te doen met de tools die het tot zijn beschikking heeft. Met een aantal schone voice-acting, een aanzienlijke verzameling puzzels en een verteerbaar verhaal dat, hoewel nog steeds vrijwel gewichtloos en ontbrekend aan innovatie, voelt palpabel genoeg om je aandacht te trekken, komt het schoon als een perfect dienstbare indie horror die kan en waarschijnlijk zal aanspreken bij het doelpubliek.

Natuurlijk kun je voor dezelfde prijs als De Groene Licht aan een heel boel horror games in de indie-ruimte komen, en eerlijk gezegd, zou je waarschijnlijk niet al te veel moeite hebben om een hoofdstuk te vinden dat meer doet dan wat deze ontwikkelaar hier heeft gedaan, ofzo. Dat gezegd hebbende, ik heb zeker gezien een heleboel twijfelachtige indie horror games in het verleden, en dit is er niet een van. Is het de ultieme, het einde van alle enge wandelsimulators? Absoluut niet, nee. Voor argumentatie, echter, zal ik zeggen dat, als je bent een horror-fan en niet te veel uitdaging wilt, dan moet je absoluut een kans wagen op deze.