De Rode Dienstmeid Recensie (Xbox Series X|S & PC)

Het is niet nodig om een onderzoekende blik te hebben om een periodedrama te ontwarren. Het is zo gewoon, dat de zoektermen alleen al – een broederlijke held; een mysterieuze dame; een hoffelijke figuur; gotische architectuur; en twijfelachtige moorden, bijvoorbeeld – allemaal door de ruggengraat van de meeste moderne catalogi heen sijpelen. Voeg de woorden visuele roman en lichte puzzelonderdelen toe aan de index, en je hebt eigenlijk een recept voor een universeel geliefde ervaring. Frankrijk, De Rode Dienstmeid leunt naar die archetypen zonder twee keer na te denken over de connectie met wat, met alle respect, een overbevolkte familieboom is. Het punt is, we houden van een goed oud-fashioned periodedrama, en we zijn ook dol op de kleine details die de eeuwwisseling tot een van de meest interessante perioden in de menselijke geschiedenis maken. De Rode Dienstmeid weet dat, en het gebruikt het om zijn voordeel te behalen om een huwelijk te arrangeren dat bij het thema en de setting past.

Voordat we door het bindwerk van deze vijf uur durende novelle bladeren, is het de moeite waard om op te merken dat, “lichte” puzzelstukken daargelaten, De Rode Dienstmeid niet zozeer een spel is als wel een ode aan interactief verhalen vertellen. Zelfs met zijn strakke greep op diverse “spel”-elementen, is het een verhaal meer dan iets anders. Natuurlijk, het geeft je de vrijheid om rond te snuffelen, het een en ander te onderzoeken, alsmede af en toe een vraag te stellen aan bepaalde individuen. Dat gezegd hebbende, De Rode Dienstmeid is een ervaring die de neiging heeft om in contact te blijven met zijn eigen leren huid. Het verzonnen details niet of overblijft niet, maar kiest ervoor om je een verhaal te vertellen en je de kans te geven om een paar details aan te passen.

Net als What Have You Done, Father? – een spel dat ook toevallig afkomstig is van de studio achter dit gotische meesterwerk – De Rode Dienstmeid legt het grootste deel van zijn hart in twee dingen: opvallende visuele elementen en intrigerende verhaallijnen. Natuurlijk, het houdt het spel licht en eenvoudig, met een beetje lopen, een beetje informatie verzamelen en veel lezen. Daarom is Crimson Maid geen volwaardig videospel, maar eerder een verheerlijkte roman met microscopisch versterkte puzzel- en wandelsimulator-achtige trekjes. Dat wil niet zeggen dat het slecht is, hoor. Misschien is het niet zo geweldig, ook.

De Rode Dienstmeid vertelt het verhaal van Marius, een priester in opleiding die, nadat hij van de ziekte van zijn vader heeft gehoord, besluit om zijn band met zijn priesterschap te verbreken om terug te keren naar zijn kinderhuis – een prestigieus gotisch landhuis dat, in tegenstelling tot de traditionele en landelijke, maar tijdgeschikte charme van de buitenkant, een donkere spleet heeft die gevoelens van liefde, verdriet en spijt omvat. Een terminaal zieke vader; een breuk in de familiedynamiek; een bovennatuurlijke gebeurtenis die meer vragen oproept dan antwoorden; en een nieuwsgierige dienstmeid die je devotionele toewijding aan het priesterschap wil testen. Het maakt allemaal een passend periodedrama. Het enige dat ontbreekt in de vergelijking is de melodramatische sfeer. Nee, wacht – het heeft dat ook.

Net als je gewone wandelsimulator-visual novel-hybride, is het spel voornamelijk afhankelijk van je verbeelding en je vermogen om rond te snuffelen op plaatsen die het ongetrainde oog normaal gesproken niet zou observeren. Tussen het onderzoeken van verschillende delen van het oude landhuis en het verzamelen van informatie over de wereld en zijn bovennatuurlijke eigenschappen, vind je jezelf vaak bezig met het onderzoeken van verwanten, het maken van keuzes die het gesprek en het eindresultaat beïnvloeden, en het oplossen van basispuzzels. De puzzels, die voornamelijk gericht zijn op lichte exploratie-sequenties, zijn vrij eenvoudig op te lossen. Maar natuurlijk, dat is zowel een zegen als een vloek; het houdt het verhaal gaande, maar het laat ook veel te wensen over. Aangezien er niet veel uitdaging is in het spel, kun je het campagne vrij gemakkelijk doorlopen zonder dat je een tweede vinger hoeft te heffen. Het plot verdikt, en je gaat er gewoon mee door.

Als je eenmaal de gebrek aan gameplay hebt overwonnen, Crimson Maid opent zich langzaam naar een bredere wereld van opvallende visuele elementen, sterke dialoog en buitengewone wereldbouwtechnieken. Visueel gezien slaat het de spijker op de kop met zijn twintigste-eeuwse esthetiek, met honderden ingewikkelde details, setstukken en kleurrijke kunstwerken die de gotische whodunnit-stijl heel goed weergeven. En dat is iets dat deze ontwikkelaar, in het bijzonder, heel goed weet – hoe je een wereld kunt creëren en verfraaien die voor zichzelf spreekt. Het is mooi om naar te kijken, boeiend genoeg om je aandacht te houden, en bovenal intrigerend genoeg om je van begin tot einde te laten zoeken. Misschien heeft een visuele roman niet meer nodig om een blijvende indruk te maken.

Met al het bovenstaande gezegd, voelt het nog steeds alsof er een dunne lijn is tussen twee tegenstrijdige punten. Duidelijk, terwijl De Rode Dienstmeid een visueel prachtige wereld en een boeiend whodunnit-verhaal biedt, faalt het ook om enkele belangrijke elementen over te nemen en te leveren. Als spel snijdt het veel cruciale stukken weg, met een gebrek aan controle over het bord en thought-provoking puzzels. Toch vertelt het een verhaal, en voor het grootste deel spin het met een sterke toon. Het punt is, terwijl je geen speels spel hier vindt, vind je wel een goed plot dat even interessant is als het visueel aantrekkelijk is. Is dat genoeg om de reis terug naar het begin van de twintigste eeuw te rechtvaardigen? Jij bent de baas.

Oordeel

De Rode Dienstmeid werpt zijn steen over de drempel van de twintigste eeuw om een boeiende visuele roman te verlichten die, hoewel het duidelijk ontbreekt aan sterke gameplay en interactieve elementen, een tijdgeschikte verbintenis tussen een klassieke whodunnit-ervaring en een gotische periodedrama biedt. Zo visueel aantrekkelijk als het is, komt het toch tekort op verschillende cruciale gebieden, wat op zijn beurt de penultimate climax dempt. Met zijn puzzels die een beetje te eenvoudig zijn, en zijn wereld die wordt samengeperst in een hapklare bol die geen extra speelruimte biedt in je zoektocht naar de waarheid, laat het nogal wat te wensen over. Voor wat het waard is, zal ik zeggen dat De Rode Dienstmeid een goed spel is – als je het een spel kunt noemen.

Gezien het feit dat de studio achter De Rode Dienstmeid een soort toon heeft gezet (zie What Have You Done, Father?) onlangs, voelt het een beetje makkelijker om een laatste vraag te stellen. Geniet je van het rondsnuffelen als een priester in een gotische romanceperiodedrama? Als dat zo is, dan zul je De Rode Dienstmeid liefhebben. Het is zo eenvoudig als dat, eigenlijk.