Spear Review (Xbox Series X/S & PC)

“Het meest gebroken spel… een absolute ramp,” en meest intentioneel door de Italiaanse indie-ontwikkelaar Andrea Cavuoto en uitgever Polyhedric Studio. Spear ziet er goed uit, met zijn schattige en levendige esthetiek. In het spel controleer je een stemloze NPC, met een zelfgemaakte speer op zijn rug. Hiermee vecht je tegen glitches, los je puzzels op, en platform je door een reeks uitdagende niveaus. 

Maar is het een must-play? Het idee achter het betreden van een gebroken spel als de standaard NPC om de bugs en problemen te fixen, intrigeert me zeker. Corrupte code in het spel heeft de protagonist gewist en heeft exploderende bugs en ‘fatal error’-glitches gegenereerd. Dit laat de standaard NPC met de taak om de rommel op te ruimen met niets anders dan een zelfgemaakte speer. Andrea Cavuoto geeft ons verhaal, puzzels en actie-platforming. Maar slaagt hij erin om de uitvoering te doen slagen? Laten we dat ontdekken in onze Spear-review hieronder.

Bug Problemen

Programma’s zijn waarschijnlijk het enige dat je nog steeds kan falen, zelfs als ze zijn voltooid. Je lanceert ze naar een groep bètatesters, en ze geven feedback vol met negatieve ervaringen. Het hoeft niet eens te gaan over of het spel goed of slecht is. Maar het feit dat het vol zit met bugs en praktisch onspeelbaar is, is al genoeg om het hele project te dumpen. 

Dit is het dilemma waar de programmeur van Spear zich in bevindt. Niet de daadwerkelijke ontwikkelaar, Andrea Cavuoto, maar de fictieve die een schattig klein puzzelplatformspel heeft ontwikkeld. Maar net als ze op het punt staan om het spel te lanceren, springt een fatale fout op die de protagonist volledig van de server wist. 

Gefrustreerd stormt de ontwikkelaar naar buiten om een hapje te eten, en laat de NPCs achter met angst om hun bestaan voor altijd te verliezen. Dus komen ze met een plan. Een back-upplan, waarin een NPC genaamd Standaard, wiens rol nooit was om in de schijnwerpers te dansen, degene is die de bugs en problemen moet oplossen die het spel tegenhouden om lang genoeg te bestaan om op gamingplatforms te lanceren. 

Het is een vrij leuk verhaal, hoewel niet te diep of ingrijpend om je playthrough significant te beïnvloeden. Het is meer een zijstuk van je ervaring, waarin het hier en daar wat humor en lichtvoetige thema’s injecteert. Maar dat alleen is al genoeg om een paar lachsalvo’s van je los te krijgen. De leuke perspectieven van NPCs over het ontwikkelingsproces en de gamewereld zijn zeker verfrissend, zelfs wanneer subtiel en ontrafeld in korte uitbarstingen.

Depressieve NPCs

Ik zou niet zeggen dat de NPC die je controleert, of degenen die je ontmoet, enige bijzondere of unieke persoonlijkheden hebben. Ze worden afgebeeld als “depressief” bij de mogelijkheid dat hun programma wordt gewist, en hun bestaan ten einde komt. Om hen te helpen omgaan met hun verdriet, moet de Standaard NPC specifieke objecten voor hen verplaatsen in het Spear -universum.

En dus voegt de ontwikkelaar een verzamelbaar gameplay-element toe, waarbij spelers het spel moeten doorzoeken naar bepaalde items. Terwijl sommige optioneel zijn en als extra inhoud voor meerdere playthroughs kunnen dienen, zijn anderen verplicht om door te gaan naar toekomstige niveaus. Dit laat je met geen andere keuze dan elk hoekje en gaatje af te speuren, op zoek naar de verborgen items.

Het kan leuk zijn om verborgen items op te sporen, aangezien niveaus meerdere paden kunnen hebben. Bovendien zijn ze relatief semi-open gebieden, waardoor er ruimte is om rond te dwalen. Toch blijft de structuur een 2D sidescrolling platformer, met Standaard die links, rechts, omhoog en omlaag beweegt. Het is het vermelden waard dat sommige verborgen items moeilijk te vinden kunnen zijn, en sommige daarvan hebben te maken met het niveau-ontwerp.

Misschien intentioneel, maar sommige van de omgevingsontwerp kunnen het bijzonder moeilijk maken om sommige weggemoffelde objecten te spotten. En omdat je vaak terugkeert, kun je worden opgeslokt door andere zijmissies en quests, waardoor je zelfs vergeet wat je aan het zoeken was. Bovendien helpt het niet om terug te keren naar de NPC, aangezien ze herhaalde verzamelbare quests niet herhalen.

Spear Meester

Maar dat wordt allemaal rechtgezet door de leuke en gevarieerde gameplay-ontwerp. Je begint met Standaard die rent en springt, met vloeiende en responsieve beweging. Kort daarna wordt de Spear geïntroduceerd, die eruitziet als een bezem die aan een muispijl is vastgemaakt. Dit zal je belangrijkste wapen zijn, dat wordt gebruikt om de glitches en bugs in het gebroken spel te bestrijden. 

Aanvankelijk zijn de Spear -mechanica eenvoudig genoeg. Het werpen ervan snijdt door vijanden heen met gemak. Maar geleidelijk ontgrendel je nieuwe mechanica, allemaal in een gestaag tempo. Het is niet te moeilijk om de mechanica te leren, met een tutorial die eenvoudig genoeg is voor beginners om te begrijpen. En door nieuwe mechanica toe te voegen, geniet je vaak van een verfrissende reis door de niveaus. 

Al snel zul je de Spear kunnen werpen en terug in je handen krijgen met je geest. Je zult het kunnen werpen naar schakelaars om hefbomen of liften te activeren, en de vele puzzels die het spel te bieden heeft, oplossen. Nog steeds kan de Spear voor je worden geworpen en als platform worden gebruikt, waardoor je hogere plaatsen kunt bereiken. En zelfs verder, kun je het gebruiken om te glijden, praktisch door de lucht cruises. 

Alles voelt soepel en responsief aan, met strakke besturing. Ze laten je accurate doelen en genieten van precies platformen over kloven en bewegende platforms. En toch zijn de besturing niet altijd perfect, met een paar scenario’s waarin je een sprong mist en naar je dood valt. 

Franke Energie

Hoewel de scenario’s waarin het spel niet soepel of responsief is, weinig en ver zijn, kunnen ze frustrerend zijn, gezien hoe snel en druk Spear is ontworpen om te zijn. Standaard beweegt vrij snel van platform naar platform. En als je bedenkt dat je tegen vijanden vecht en gevaren ontwijkt, kan het een beetje lastig worden om door alle niveaus te cruisen. 

Ik zou zeggen Spear is leuk maar zeker uitdagend. Dus, elke casual gamer die op zoek is naar een langzaam en doordacht platformer, kan een beetje worstelen om zich aan te passen aan het tempo. Je zult vaak snel moeten reageren op gebeurtenissen. Terwijl je tegelijkertijd wat denkt over de puzzels die je tegenkomt. Dit kan iedereen zonder snelle reflexen uitputten, aangezien de moeilijkheidsstappen een andere uitdaging zijn om rekening mee te houden.

Plotseling kan de moeilijkheid in Spear je van je spel afwerpen. Je kunt een makkelijke run door een niveau hebben, alleen om vast te zitten in het volgende, op zoek naar een verborgen item, of niet in staat om je speerwerpen nauwkeurig te timen. Dit resulteert in een fatsoenlijke hoeveelheid trial-and-error, wat soms verslavend kan zijn om te proberen en de fase te verslaan. Maar zeker niet voor de ongeduldige speler die niet bereid is om te experimenteren.

Toch blijft Spear prachtig, met zijn stille maar impactvolle kunststijl. Het gebruikt kleuren en details op een minimalistische manier, maar slaagt er nog steeds in om indruk te maken. Je zult zeker worden ondergedompeld in de niveaus, genietend van de ambient muziek die op de achtergrond speelt. Je zult genieten van de aandacht voor detail van de omgevingen die je doorkruist, met gevarieerde thema’s voor nieuwe niveaus. Over het algemeen ziet Spear er gepolijst uit, loopt soepel en, ondanks de “corrupte code”-narratief, rolt het de gordijnen met een schone afsluiting. 

Oordeel

Uiteindelijk komt Standaard door, en redt de NPCs van Spear van het worden gewist. Ondanks dat hij niet de oorspronkelijke held was, stapt hij in zijn nieuwe rol, aarzelend, en eindigt met het vullen van de schoenen van de initiële protagonist vrij goed. Deze meta-narratief verhaal wikkelt de Spear -ervaring af met een strik, en herinnert ons eraan dat helden worden gemaakt. Het voegt lichte aanrakingen van humor en verlichting toe, waardoor je zelfs door relatief uitdagende puzzels en obstakels heen, nog steeds een lichtvoetige ervaring hebt.

Toch blijft Spear onvolmaakt. Het verhaal is kort en alleen dienstig aan een spel dat eindigt in ongeveer twee uur. Je kunt zeker meer uren speeltijd uit het spel persen door optionele missies en quests te achtervolgen. Er zijn veel geheimen, die je belonen met kostuumveranderingen en zelfs nieuwe filters voor het spel zelf. Het is Spear‘s reddingsboei dat het puzzel-platformen echt leuk is, misschien zelfs verslavend. Je ontdekt constant nieuwe mechanica, waardoor je veel gebruikscases voor je zelfgemaakte speer hebt.

Of het nu gaat om gevecht, traversal of puzzel-oplossing, je speer is de winnende ster van de show. Zelfs als het eruitziet als een bezem met een muispijl, speelt het nog steeds soepel en responsief. En wanneer er technische problemen zijn met de nauwkeurigheid of timing van je worpen, komen ze minimaal voor en nemen ze nauwelijks af van de algehele belonende en snel-paced actie puzzel-platformervaring. Als dit het resultaat is van één persoon zijn prachtige en gepolijste werk, kan ik niet wachten om te zien wat de ontwikkelaar volgende maal komt.