Shinobi: Art of Vengeance Recensie (PS5, PS4, Xbox Series X/S, Xbox One, Switch, & PC)

Innovatie betekent vaak het volledig renoveren van het oude, en in de meeste gevallen werkt dit om een klassieker te laten overgaan naar de nieuwe wereldorde. Of ontwikkelaars kunnen terughoudend zijn om grote risico’s te nemen en alleen zo ver gaan als het aanbrengen van een verse verflaag op wat werkt, en daardoor de kans missen om fans echt te verbazen.

Na Shinobi: Art of Vengeance, word ik gegrepen door een zucht van verlichting dat de gamingindustrie het nog steeds heeft. Lizardcube, in het bijzonder, wat, eerlijk gezegd, weinig verrassend is na Streets of Rage 4. Altijd het drievoudige lijkt het: nieuwe mechanismen, een prachtige kunststijl en een bom van een soundtrack, alles samenkomend in een echt onvergetelijke ervaring voor zowel nieuwkomers als veteranen.

Nog steeds zijn er een paar gebieden die nog steeds verlangen naar perfectie, want anders zijn het gevecht en de visuele effecten die bovenal uitblinken. Als platformen en levelontwerp evenzeer dezelfde hoogte hadden bereikt, zou dit echt een opmerkelijke ervaring zijn geweest.

Ga mee als we alles afbreken in onze Shinobi: Art of Vengeance-review hieronder.

Een gerecht dat het beste koud geserveerd wordt

Joe Musashi is terug, beter dan ooit. Hij begint Shinobi: Art of Vengeance, met een pauze van de chaos en het hectische leven van een ninjawarrior. In plaats daarvan kiest hij voor een ontspannen levensstijl, een zwangere vrouw en het trainen van ninjarookies voor sport.

En goed, het komt allemaal crashing down als Lord Ruse en zijn troepen van de ENE Corporation uw huis volledig vernietigen. Uw Oboro Clan is verwoest, waardoor u in een staat van woede komt en wraak wilt. Zo begint uw jacht op de ENE Corporation goons, waarbij u iedereen die in uw weg staat uit de weg ruimt.

Er is een goed doel achter uw zoektocht, want u zal uiteindelijk ENE stoppen van wereldheerschappij. Echter, het wordt allemaal op de typische manier van 2D sidescrollers weggelopen. Dit gaat geen diepgaand verhaal zijn dat uw geest zal verbazen, of in de overtuigende dialogen of schrijfstijl waarin het wordt verteld. U krijgt zelfs geen geanimeerde cutscenes, maar alleen stilstaande beelden met voice-overs.

En het is allemaal goed en wel zolang het de dienst doet aan het verhaal. Musashi’s grommen zijn komisch, hoewel, in de vroege stadia wanneer het allemaal is wat hij doet in dialoogsequenties. Dan wordt het allemaal afgezaagd bij de opbouw van de baasgevechten en het herstellen van de wereldorde, en u wilt dat hij zijn missie een beetje serieuzer neemt.

Een mijl per minuut

Gelukkig hebt u nooit de ruimte of de tijd om u zorgen te maken over het verhaal, niet wanneer er een storm van vijanden en platformobstakels op uw weg komt. Terwijl u niet alle veelzijdige bewegingen en aanvallen van Shinobi: Art of Vengeance direct toegankelijk hebt, is uw starttoolkit nog steeds behoorlijk goed. En eigenlijk, rijker dan 14 jaar geleden Shinobi.

Joe Musashi beweegt inderdaad veel, en op veel coole manieren, of het nu dubbel springen, rollen, mid-air dashen of wandrennen is, met de vrijheid om ze allemaal samen te voegen. En wanneer het allemaal soepel en fanatiek over de bodemloze putten van de dood en de draaiende zaagbladen van de ondergang gaat, voelt het allemaal te goed om neer te leggen.

Helaas voelt het niet altijd zo aan dat Shinobi: Art of Vengeance strak en precies aanvoelt, met een aantal frustrerende secties die u moet doorstaan. Ongeacht hoeveel doden u waarschijnlijk zult krijgen, gebaseerd op de fouten in het levelontwerp, of onvolkomenheden daarvan. Zeker, ver van de strakheid van Celeste zijn veel van de zuiver platformgebonden uitdagingen.

Jongleren met combos

Gelukkig wordt het allemaal wat vergeeflijker gemaakt door het spannende gevechtssysteem dat Shinobi: Art of Vengeance aanneemt. Niet eenvoudigweg precieze eenkogel doden, Shinobi: Art of Vengeance, maar in plaats daarvan het beheersen van reeksen combos om vijanden te elimineren. Het is uw dagelijkse mix van lichte en zware aanvallen, of het nu uw slash en dash katana of kunai meswerpen zijn.

Meng het met uw veelzijdige traversale bewegingen, en u hebt al een heleboel coole en flashy manieren om vijanden te vernietigen. Uw omgeving zal meespelen, ook, met zijn ton van unieke variatie. Elk van de veertien of zo niveaus is anders. Op een gegeven moment bent u vijanden aan het jongleren op een snel trein, en het volgende moment is het een lavaniveau of vismarkt.

De explosie van kleur en dikke penseelstreken ziet er absoluut prachtig uit, met een stap weg van retro pixelkunst naar een moderne take op stijlvolle ontwerp. Top het af met spannende handgetekende karakterontwerp en animaties, en u geniet van een echt prachtige arbeid van liefde van Lizardcube. Voeg daarbij dat de missies en doelen variëren, of het nu gijzelaarsreddingen of dramatische achtervolgingen zijn, en Shinobi: Art of Vengeance raakt de bullseye op replayability naar een bevredigende standaard.

Level Up

Zelfs wanneer Joe Musashi aan het begin nogal krachtig aanvoelt, Shinobi: Art of Vengeance heeft nog veel verrassingen in petto. U zal nieuwe vaardigheden en bewegingen ontgrendelen naarmate u vordert. Er is de grappling hook, perfect voor het zwaaien over putten. Maar ook de ninja klauwen voor wandklimmen. En met deze nieuwe bewegingen kunt u terugkeren naar eerder geblokkeerde gebieden om meer geheimen en beloningen te verkennen.

Een beetje zoals een Metroidvania, behalve dat Shinobi: Art of Vengeance‘s niveaus niet met elkaar verbonden zijn. Toch zullen sommige van de gebieden die u bezoekt op uw hoofdmissie nog steeds geblokkeerd zijn totdat u de bewegingen en vaardigheden heeft die nodig zijn om toegang te krijgen. Ze zijn volledig optioneel. Dus, geen druk om terug te keren, tenzij u op zoek bent naar 100% voltooiing. Bovendien kunt u checkpoints gebruiken als snelle reisbestemmingen, waardoor terugkeren wordt geminimaliseerd.

Er is nog veel meer in petto, zoals de Ninpo en Ninjutsu vaardigheden. De eerste laadt op na succesvolle schade-uitvoer. En zodra het vol is, krijgt u vier aanpasbare slots om toegang te krijgen tot krachtige speciale bewegingen zoals ademhalen van vuur en luchtbombardementen. De laatste, aan de andere kant, laadt op na schade-inname. En zodra het vol is, ontgrendelt het nog krachtigere aanvallen zoals het wissen van het hele scherm met oproepen of het herstellen van enorme hoeveelheden gezondheid.

Ninjutsu vult langzamer dan Ninpo. Dus u moet slim zijn over wanneer u zijn kracht loslaat. Zelfs met de lichte en zware aanvallen, en de amuletten die actieve en passieve boosts geven, corresponderen ze met de aanvals patronen en zwakheden van vijanden op verschillende manieren. U moet slim zijn over welke aanvallen u samen moet voegen om zwaar bepantserde vijanden te breken, grote gezondheidsbalken sneller te verkleinen of te voorkomen dat u wordt overweldigd door golven van vijanden.

Non-stop actie

Ondanks hoe complex Shinobi: Art of Vengeance‘s gevechtssysteem kan klinken, zijn alle nieuwe vaardigheden en bewegingen gestaag ontgrendeld. En op een handige genoeg tempo om ze te beheersen. Bovendien zijn ze gekoppeld aan eenvoudige knoppen waarvan u alleen de combos hoeft te leren aan het begin. En dan geniet u van het uitvoeren van gladde manoeuvres rond een fatsoenlijke hoeveelheid vijandige variatie.

Tegen de tijd dat baasgevechten opduiken, hebt u een stevige greep op de besturing, vloeiend en responsief. U hebt een scherp begrip van de combos die u moet loslaten op bepaalde vijandige typen, de timing ervan op de juiste momenten van zwakte. Maar geen van al die leuke en belonende gevechten komen overeen met de meesterschap van de executies.

U kunt eigenlijk de vijandelijke gezondheidsbalken verkleinen tot net laag genoeg om een finishing move uit te voeren die ze in één keer doodt. Ideaal gezien zal het het ketenen van combos vereisen die de bepantsering en schilden breken, en net genoeg gezondheid om de vijandelijke executie meter te vullen.

Als u meerdere vijandelijke executie meters kunt vullen, des te beter, want zodra u de Shinobu Execution mechanic activeert, zullen alle vijanden met hun meters gevuld onmiddellijk sterven in een plas bloed, terwijl ze tonnen aan in-game valuta en gezondheidsboosts uitbraken.

Oordeel

Shinobi: Art of Vengeance is, zoals blijkt, een goed gedaan werk, het opnieuw opstarten van een klassieker die ons al 14 jaar ontgaat. Met de onverwachte terugkeer komt een vrij innovatieve take op de kern Shinobi-formule. Onder de motorkap blijven de systemen vertrouwd, en zeker lofzang voor de klassieke manier van actie-platformen.

Maar Joe Musashi, hier, is veel sneller, sterker en onstopbaar. Hij is behoorlijk glad met zijn flashy bewegingen en combo-aanvallen die prachtig op het scherm afspelen. In combinatie met de prachtige handgetekende kunststijl, Shinobi: Art of Vengeance ziet er echt uitzonderlijk uit en voelt aan.

Het is zeker onvolmaakt als u de platformsecties met een fijne kam analyseert. Obstakels hadden zeker strakkere en precisere manieren kunnen hebben om ze te vermijden. En over het algemeen, om aan te sluiten bij de stoomsecties van gevechten. Platformen en levelontwerp slagen er niet in om het niveau van tevredenheid te bereiken dat gevechten bereikt.

Toch is de teleurstelling niet eens te vergelijken met hoe uitzonderlijk gevechten aanvoelen. En daarom kunt u niet helpen maar terugkeren naar eerder geblokkeerde gebieden of genieten van de eindgame-inhoud. De Arcade-modus zal zeker veel terugkerende spelers aantrekken, die proberen een hoog score te bereiken.

Zoals het is, Shinobi: Art of Vengeance is zeker de moeite waard om te spelen. Echter, een sequel kan het zijn wat we nodig hebben om de nodige aanpassingen te doen om Shinobi: Art of Vengeance naar de hoogte te brengen die het verdient.