Shinobi: Art of Vengeance Review (PS5, PS4, Xbox Series X/S, Xbox One, Switch, & PC)

Innovatie betekent vaak het volledig renoveren van het oude, en in de meeste gevallen werkt dit om een klassieker over te zetten naar de nieuwe wereldorde. Of ontwikkelaars kunnen terugschrikken voor het nemen van grote risico’s en alleen zo ver gaan als het aanbrengen van een verse verflaag op wat werkt, en daardoor de kans missen om fans echt te verbazen. 

Na Shinobi: Art of Vengeance, word ik gegrepen door een zucht van opluchting dat de gamingindustrie het nog steeds in zich heeft. Lizardcube, in het bijzonder, wat, eerlijk gezegd, weinig verrassend is na Streets of Rage 4. Altijd het drievoudige lijkt het: nieuwe mechanismen, een verbluffende kunststijl en een bom van een soundtrack, alles samenkomend in een echt onvergetelijke ervaring voor zowel nieuwkomers als veteranen. 

Nog steeds blijven er een paar gebieden over die dringend perfectie nodig hebben, want anders is het gevecht en de visuals die bovenal floreren. Als platformen en levelontwerp evenzeer dezelfde hoogtes hadden bereikt, zou dit echt een opmerkelijke ervaring zijn geweest. 

Kom mee als we alles afbreken in onze Shinobi: Art of Vengeance review hieronder.

Een maaltijd die het beste koud geserveerd wordt

Joe Musashi is terug, beter dan ooit. Hij zet Shinobi: Art of Vengeance in gang, een pauze nemend van de chaos en het hectische leven van een ninjawarrior. In plaats daarvan kiest hij voor een ontspannen bestaan, een zwangere vrouw en het trainen van ninjarookies voor sport. 

En goed, alles komt crashen als Lord Ruse en zijn troepen van de ENE Corporation uw huis volledig vernietigen. Uw Oboro Clan is verwoest, waardoor u in een vlaag van woede komt en wraak wilt. Daarom begint uw jacht op de ENE Corporation goons, waarbij u iedereen die in uw weg staat uit de weg ruimt om wraak te nemen.

Er zit goed achter uw zoektocht, ook, want u zult uiteindelijk ENE tegenhouden om de wereld te domineren. Echter, het wordt allemaal op de typische haastige manier van 2D sidescrollers. Dit gaat geen diepgaand verhaal zijn dat uw geest zal verbazen, of in de intrigerende dialogen of schrijfstijl waarin het wordt verteld. U krijgt zelfs geen geanimeerde cutscenes, maar alleen stilstaande beelden met voice-overs. 

En het is allemaal goed en wel zolang het verhaal wordt gediend. Musashi’s grommen zijn komisch, hoewel, in het begin als het allemaal is wat hij doet in de dialoogsequenties. Dan wordt het allemaal afgezaagd bij de opbouw van de baasgevechten en het herstellen van de wereldorde, en u wilt dat hij zijn missie een beetje serieuzer neemt. 

Een mijl per minuut

Gelukkig hebt u nooit de ruimte of tijd om u zorgen te maken over het verhaal, niet als er een vlaag van vijanden en platformobstakels uw kant op stormt. Terwijl u niet alle veelzijdige bewegingen en aanvallen van Shinobi: Art of Vengeance meteen toegang heeft, is uw starttoolkit behoorlijk fatsoenlijk. En eigenlijk, rijker dan 14 jaar geleden Shinobi.

Joe Musashi, inderdaad, beweegt zich veel, en op veel coole manieren, of het nu dubbel springen, rollen, luchtduiken of muurrennen is, met de vrijheid om ze allemaal samen te voegen. En als het allemaal soepel en fanatiek over de bodemloze putten van de dood en de draaiende zaagbladen van de ondergang mengt, voelt het allemaal te goed om neer te leggen. 

Helaas voelt Shinobi: Art of Vengeance niet altijd strak en precies aan, met een behoorlijke hoeveelheid frustrerende secties die u moet doorstaan. Ontelbare doodsgangen zullen waarschijnlijk aan u worden opgelegd, puur op basis van de fouten in het levelontwerp, of de onvolkomenheden daarvan. Zeker, ver van de strakheid van Celeste zijn veel van de zuiver platformgebonden uitdagingen. 

Jongleren met combos

Gelukkig wordt het allemaal des te meer vergeeflijk door het spannende gevechtssysteem dat Shinobi: Art of Vengeance aanneemt. Niet eenvoudigweg precieze eenklikken, Shinobi: Art of Vengeance, in plaats daarvan, vereist het het beheersen van combo’s om vijanden te elimineren. Het is uw dagelijkse mix van lichte en zware aanvallen, of het nu uw slash en dash katana of kunai meswerpen zijn. 

Meng het met uw veelzijdige traversale bewegingen, en u hebt al een heleboel coole en flashy manieren om vijanden te vernietigen. Uw omgeving zal meespelen, ook, met zijn ton van unieke variatie. Elk van de veertien of zo niveaus is anders. Op een gegeven moment bent u vijanden aan het jongleren op een trein met hoge snelheid, en het volgende is het een lavaniveau of vismarkt.  

De explosie van kleur en bolle penseelstreken ziet er volledig adembenemend uit, met een stap weg van retro pixelkunst naar een moderne kijk op stijlvolle ontwerp. Top het af met spannende handgetekende karakterontwerp en animaties, en u geniet van een echt mooi arbeid van liefde van Lizardcube. Voeg daarbij het feit dat missies en doelen variëren, of het nu gijzelaarsreddingen of dramatische achtervolgingen zijn, en Shinobi: Art of Vengeance raakt de bullseye op replayability naar een bevredigende standaard.

Level Up

Zelfs als Joe Musashi in het begin best krachtig aanvoelt, Shinobi: Art of Vengeance heeft veel verrassingen voor u in petto. U zult nieuwe vaardigheden en bewegingen ontgrendelen naarmate u vordert. Er is de grapnel, perfect voor het zwaaien over putten. Maar ook de ninjeklauwen voor het beklimmen van muren. En met deze nieuwe bewegingen kunt u terugkeren naar eerder geblokkeerde gebieden om ze te verkennen voor meer geheimen en beloningen.

Een beetje zoals een Metroidvania, behalve dat Shinobi: Art of Vengeance‘s niveaus niet met elkaar verbonden zijn. Toch zullen sommige van de gebieden die u bezoekt op uw hoofdmissie geblokkeerd blijven totdat u de bewegingen en vaardigheden heeft die nodig zijn om toegang te krijgen. Ze zijn volledig optioneel. Dus, geen druk om terug te keren, tenzij u op zoek bent naar 100% voltooiing. Bovendien kunt u checkpoints gebruiken als snelle reisbestemmingen, waardoor terugkeren wordt geminimaliseerd. 

Er is nog veel meer, zoals de Ninpo en Ninjutsu vaardigheden. De eerste laadt op na succesvolle schade-uitvoer. En zodra het vol is, krijgt u vier aanpasbare slots om toegang te krijgen tot krachtige speciale bewegingen zoals ademhalen van vuur en luchtbombardementen. De laatste, aan de andere kant, laadt op na schade-inname. En zodra het vol is, ontgrendelt het nog krachtigere aanvallen zoals het wissen van het hele scherm met oproepen of het herstellen van enorme hoeveelheden gezondheid. 

Ninjutsu laadt langzamer op dan Ninpo. Dus, u moet slim zijn over wanneer u zijn kracht loslaat. Zelfs met de lichte en zware aanvallen, en de amuletten die actieve en passieve boosts geven, corresponderen ze met de aanvals patronen en zwakheden van vijanden op verschillende manieren. U moet slim zijn over welke aanvallen u samen moet voegen om zware bepantserde vijanden te breken, om grote gezondheidsbalken sneller te verkleinen, of om te voorkomen dat u wordt overweldigd door golven van vijanden. 

Nonstop actie

Ondanks hoe complex Shinobi: Art of Vengeance‘s gevechtssysteem kan klinken, worden alle nieuwe vaardigheden en bewegingen gestaag ontgrendeld. En op een handige genoeg tempo om ze te beheersen. Bovendien zijn ze gekoppeld aan eenvoudige knoppen waarvan de combo’s u alleen maar hoeft te leren aan het begin. En dan geniet u van het uitvoeren van gladde manoeuvres rond een fatsoenlijke hoeveelheid vijandige variatie. 

Tegen de tijd dat baasgevechten opduiken, zult u een stevige greep op de besturing hebben, vloeiend en responsief. U zult een scherpe greep hebben op de combo’s die u moet loslaten bij bepaalde vijandentypes, op het juiste moment van zwakte. Maar niets van al dat leuke en belonende gevecht komt overeen met de meesterschap van de executies. 

U kunt eigenlijk de vijandelijke gezondheidsbalken verkleinen tot net laag genoeg om een einde te maken aan de beweging die hen in één klap doodt. Ideaal gezien, zal het het ketenen van combo’s vereisen die de bepantsering en schilden breken, en net genoeg gezondheid om de vijandelijke executiegolf te vullen. 

Als u meerdere vijandelijke executiegolven kunt vullen, des te beter, want zodra u de Shinobu-executiemechaniek activeert, zullen alle vijanden met hun golven gevuld onmiddellijk sterven in een plas bloed, terwijl ze veel in-gamevaluta en gezondheidsboosts uitbraken.

Uitspraak

Shinobi: Art of Vengeance is, zoals blijkt, een goed gedaan werk, het opnieuw opstarten van een klassieker die ons al 14 jaar ontweken is. Met de onverwachte terugkeer komt een behoorlijk innovatieve kijk op de kern Shinobi formule. Onder de motorkap blijven de systemen vertrouwd, en zeker lofzang voor de klassieke manier van actie-platformen. 

Maar Joe Musashi, hier, is veel sneller, sterker en onstuitbaar. Hij is best glad met zijn flashy bewegingen en combo-aanvallen die prachtig op het scherm afspelen. In combinatie met de prachtige handgetekende kunststijl, Shinobi: Art of Vengeance ziet er echt uitzonderlijk uit en voelt het ook zo.

Het is zeker onvolmaakt als u de platformsecties met een fijne kam analyseert. Obstakels hadden zeker strakkere en precieze manieren kunnen hebben om ze te ontwijken. En over het algemeen, om aan te sluiten bij de stoomsecties van gevechten. Platformen en levelontwerp slagen er niet in om het niveau van tevredenheid te bereiken dat gevechten bereikt. 

Toch is de teleurstelling niet eens te vergelijken met hoe uitzonderlijk het gevecht aanvoelt. En daarom kunt u niet helpen om terug te keren naar eerder geblokkeerde gebieden of om van de eindgame-inhoud te genieten. De Arcade-modus zal zeker veel terugkerende spelers aantrekken, die proberen om de hoogste score te behalen. 

Zoals het is, Shinobi: Art of Vengeance is zeker de moeite waard om te spelen. Echter, een sequel kan het cadeau zijn dat we nodig hebben om de nodige aanpassingen te doen om Shinobi: Art of Vengeance te brengen naar de hoogte die het verdient.