Resident Evil 4 Remake Review (PS5, PS4, Xbox Series X/S, & PC)

Capcom is op dreef, met remakes van Resident Evil 1, 2 en 3 al op de markt, evenals de recent uitgebrachte remake van Resident Evil 4, die sinds 24 maart 2023 beschikbaar is. Natuurlijk zijn de verwachtingen hoog, aangezien de drie eerdere remakes bijna alle vakjes aankruisten en een hoge lat legden voor de remake van Resident Evil 4. Om nog maar te zwijgen van de al hoge lat die Resident Evil 4 voor zichzelf zette, waarbij de originele release uit 2005 de gamewereld versteld deed staan en een genrebepalend meesterwerk werd waarnaar titels als The Last of Us en Dead Space zouden streven. Om eerlijk te zijn, ik zou het prima vinden als er geen remake van Resident Evil 4 op de plank zou liggen, omdat het origineel zo goed is dat je je niet eens kunt voorstellen hoe een remake eruit zou kunnen zien. Natuurlijk voelt een game uit 2005 nu gedateerd, maar voor survival horror-veteranen die Resident Evil 4 destijds speelden, was de look en feel van de game genoeg om aan terug te denken zonder dat een remake nodig was. Capcom kon echter de uitdaging om zichzelf te overtreffen niet weerstaan, dus de rest van de gamewereld moest maar afwachten en duimen voor het beste. Genoeg geklets; heeft Capcom geleverd op het niveau van (of beter dan) het origineel? Wat zijn de goede, slechte en lelijke delen van de remake van Resident Evil 4? Is het de moeite waard om de Resident Evil 4 Remake review te spelen, nieuwkomer of niet?

Allereerst

Ontmoet Leon S. Kennedy. Een stoere jongeman die zich heeft opgewerkt van rookie tot special operations overheidsagent. Met zijn hoge status komt de dodelijke missie om de dochter van de Amerikaanse president te vinden, die ergens in Europa is ontvoerd. Bij aankomst begint Leon zijn zoektocht in het bos. Hij komt stapels dode dieren tegen, hoort vreemde geluiden en houdt zich stevig vast terwijl hij een donker, koud pad bewandelt, met een mistige, griezelige sfeer boven zijn hoofd. Net als bij Resident Evil 4 komt dit type omgeving in de hele game voor, behalve dat het veel sinisterder is dankzij geavanceerde technologie.

Een Verademing voor de Ogen

Als je het origineel met de remake vergelijkt, is het grootste deel van het plot grotendeels hetzelfde. En ik zou het ook niet anders willen. Het is het perfecte uitgangspunt voor een horror-avontuur waarbij het later niet zoveel uitmaakt hoe je hier terecht bent gekomen. Wat echter anders is, op de meest subtiele manieren mogelijk – je zou het origineel moeten hebben bestudeerd om het op te merken – zijn de detailgerichte texturen en modellen van de remake. Als je beide games naast elkaar zet, is het kwaliteitsverslag overweldigend groot, wat te verwachten is met het grote jaarsverschil van 2005 tot 2023. Details zoals stromend water zijn veel surrealistischer, dankzij ray tracing-technologie. Je krijgt zelfs variaties in het tijdstip van de dag die een leuke toevoeging zijn aan de algehele ervaring. Voorheen kale structuren zoals het hutje dat je eerst tegenkomt, krijgen veel meer liefde en zorg, zo erg zelfs dat ze eruitzien als echte huizen waar mensen ooit hebben gewoond, met bedden en al. Je ziet ook een verschil in mobiliteit, waarbij de remake je in staat stelt om uitgestrektere omgevingen te verkennen die verder reiken dan het oog kan zien. Het is prachtig om de toewijding en aandacht voor detail te zien die aan de remake van Resident Evil 4 is besteed. Visuele aantrekkingskracht is immers een van de belangrijkste elementen waar remakes voor bedoeld zijn, en een aspect waarvan ik verwachtte dat Capcom er zonder problemen volle punten voor zou scoren.

Het Oude vs. Het Nieuwe

Iets anders dat je zult zien, zijn de opgeschaalde besturing en gevechtssystemen die de remake te bieden heeft. Rennen en schieten was slechts een fictie in de survival horrors van 2005. Aan de andere kant realiseert de remake van Resident Evil 4 bijna alle moderne gameplay die je je kunt voorstellen. De originele Leon had moeite met bewegen. Het voelt bijna lomp om de game vandaag te spelen. Hij kan niet tegelijkertijd schieten en bewegen. Eerlijk gezegd, als je het origineel niet speelde toen het uitkwam, kun je er waarschijnlijk beter vanaf blijven als je niet met onnodige frustraties wilt omgaan. De remake van Resident Evil 4 is zeer zeker een game uit 2023. Als er hordes vijanden op je afkomen, hoef je niet in paniek te raken. Zoek gewoon een veilige plek om naartoe te bewegen terwijl je richt en toch zo veel mogelijk neerhaalt. Het is een netjes gameplay-systeem dat je scherp houdt, bijna als een trein onderweg. Je kunt zelfs achteruit lopen van een naderende kruisboog terwijl je je doelwit nog steeds onder schot hebt.

Naadloze, Vloeiende Actie

Er zijn andere subtiele verschillen, waarvan het meest opvallende het snelle wapenwisselsysteem is met een simpele druk op de D-pad. Voorheen moest je de game pauzeren, naar je inventarisscherm gaan, het wapen vinden waarnaar je wilt wisselen en dan terugspringen in de game. Met het aantal keren dat je waarschijnlijk van shotgun naar geweer naar mes zult wisselen voor melee-afmakers, weet ik niet hoe iemand het origineel kon uitspelen zonder zijn hoofd door een muur te jagen. Oh, en dankzij Leon’s mobiliteit ben je ook vrij om stealth te gebruiken. Sluip eenvoudig langzaam op vijanden af, snijd ze terwijl ze het het minst verwachten, of hurk om minder schade op te lopen. Over het algemeen voelt Leon vloeiender aan in het besturen en manoeuvreren. Bovendien zijn de afwerkingsaanrakingen ook niet gratis. Vijanden hebben hun gestroomlijnde gameplay ook, en wapens zoals het mes slijten bij intensief gebruik.

Pas op voor Dodelijke Parasieten!

Over vijanden gesproken, ik kon niet anders dan genieten van hoe geavanceerd ze zijn, vooral omdat ze over het algemeen het kernonderdeel van Resident Evil-games zijn. Hoe enger ze zijn, hoe beter. De griezelige geluiden en omgeving verheffen de vijanden alleen maar meer, of ze nu van alle kanten op je afstromen of stiekem op je af sluipen wanneer je met iets anders bezig bent. Let op verhoogde vijandelijke gameplay, zoals de dorpelingen die berenvallen leggen midden in gevechten. Of andere slinkse manieren waarop ze je aanvallen. Ook gebruikt de remake van Resident Evil 4 geen zombies. In plaats daarvan word je overspoeld met monsterlijke gruweldaden en afschuwelijkheden, wat eerlijk gezegd bijdraagt aan de variatie en pit van verschillende bosses. In feite is de remake van Resident Evil niet de game om een “one size fits all”-oplossing te vinden tijdens vijandelijke ontmoetingen. Je wordt constant gedwongen om je aan te passen. Soms werken headshots. Andere keren verzwak je ze sneller door op de ledematen te mikken. En andere keren blijken ze over het algemeen moeilijker te doden, en staan ze weer op hun voeten zelfs nadat je ze zogenaamd hebt gedood. Het zombie-effect, veronderstel ik. Pas op voor degenen die delen van hun lichaam regenereren, zoals ranken die uit weggeschoten ledematen en andere delen groeien. Dat zijn de ergste nachtmerries.

Wil je Meer?

Ik moet het hebben over het niveau van herspeelbaarheid dat deze game biedt. De vijandenvariatie speelt een rol, evenals de talloze submissies, gerenoveerde omgevingen en de moeilijkste bosses die je willen laten proberen het nog een keer te spelen. Maar vooral zijn het de verschillende moeilijkheidsgraden die de game presenteert. Op hogere niveaus zijn vijanden een plaag, ze zijn veel slimmer en moeilijker te doden. Maar zelfs als je een veteraan bent die de game op de hoogste “Hardcore”-moeilijkheidsgraad speelt, daagt de remake van Resident Evil 4 remake je nog steeds uit met een ander versterkt moeilijkheidsniveau genaamd “professional mode”. Deze heeft geen automatisch opslaan. Rennen zal je ook niet redden. Versla deze modus en alle opscheprechten zijn van jou.

Oordeel

De remake van Resident Evil 4 raakt perfect de gevoelens van angst waar fans van de franchise naar op zoek zijn. Met de DualSense-controller komt alles, van Leon’s voetstappen tot het gegrom van vijanden tot het ruisen van gebladerte om je heen, perfect over. De omgevingen houden het tempo ook bij, dankzij fijn gedetailleerde texturen en modellen en meer uitgestrekte omgevingen die de ervaring verheffen en verkenning aanmoedigen. Het is een surrealistische ervaring die je constant op het puntje van je stoel houdt, zelfs als zeeën van monsters op je afkomen en de vijanden zich schijnbaar aanpassen aan je aanvallen naarmate je vordert. Als je de game op Hardcore-moeilijkheidsgraad speelt, zal rennen je niet redden. En als je toevallig de professionele modus ontgrendelt, dan is het Hail Mary van begin tot eind. Elke stap van de weg voelt gecureerd om de meest eersteklas ervaring te leveren die een survival horror kan bieden. Bovendien bleek het remaken van de game uit 2005, hoewel onzeker waar die weg naartoe zou leiden, de beste keuze te zijn die Capcom ooit had kunnen maken. Dus nu kunnen zowel nieuwkomers als veteranen genieten van een meer gepolijste, snelle en surrealistische versie van misschien wel de beste survival horror-game aller tijden, zelfs terwijl we uitkijken naar de Mercenaries-modus die in de toekomst als gratis update komt.