Echte Flappy Bird Recensie (PC)

Het is een beetje alsof je twee vliegen in één klap slaat, door Flappy Bird uit het graf van Android en iOS-spellen te halen. Aan de ene kant geeft het mensen die de kans hebben gemist om hun haar te verliezen aan de mobiele fenomeen van 2013, de kans om het voor het eerst te ervaren, en aan de andere kant geeft het enthousiaste makers de kans om hun eigen draai te geven aan het bestaande ontwerp. In het geval van Real Life Flappy Bird, komen beide dingen in gedachten. Oh, het is niet helemaal Flappy Bird, maar het kan net zo goed het beste alternatief zijn, gezien de opvallende overeenkomsten die het deelt met zijn heilige voorvader.

Real Life Flappy Bird verandert niet veel aan de gameplay; in feite “leent” het bijna alles wat de oorspronkelijke versie van het spel tot een cultklassieker maakte. Van de saaie, vertrouwde groene buizen tot de fladderende vleugels van de pionierende vleugelheld — Real Life Flappy Bird heeft alle dingen die het origineel transformeerden in een universele spot van mindless klikspellen. En helaas is het net zo verslavend als zijn voorganger. Ga maar na.

Aangezien de titel suggereert, is Real Life Flappy Bird in zekere zin het product dat je natuurlijk verwacht van een twee-in-één-emulatie die de traditionele trekken van een klik-gebaseerd arcadespel combineert met een menselijke controller. Ik denk dat, als alles is gezegd en gedaan, dit dit is: een menselijke versie van Flappy Bird, alleen met minder vleugels en meer, je weet wel, doelloos slaan en flappen. Het is基本 Flappy Bird VR, we laten het daarbij.

Meer Flappen, Meer Hoofdpijn

Real Life Flappy Bird slaat niet om de bomen heen met zijn premisse. Net als de grondlegger van stress-inducerende fluke-platformspellen, nodigt het je uit om het zelfde avontuur te beleven — de reis van een generieke, gepixelde vogel door een eindeloze corridor van irritant levendige buizen door je vleugels te flappen en een onvermijdelijke val te vermijden. Het enige grote verschil hier is dat spelers niet klikken om hun vleugels te flappen, maar in plaats daarvan hun webcams verbinden met het spel en — je raadt het al — een vogel imiteren om de schermvogel te helpen navigeren. En als je denkt dat dat allemaal nogal rechttoe rechtaan en saai klinkt, nou, dat is het ook.

Net als zijn mobiele tegenhanger heeft Real Life Flappy Bird een relatief korte houdbaarheidsdatum. Het is zo kort, in feite, dat je je afvraagt of de prijs van vijf of zes dollar wel waard is voor een vrij mager kwartier lang lachen. Misschien kun je er nog een beetje meer uit halen als je besluit om een feestje te organiseren en een paar vrienden te verzamelen om het voor een betere score op te nemen. Als dat niet mogelijk is, dan kun je moeite hebben om je geld waard te krijgen in deze schaamteloze kloon van een universeel populaire mobiele game.

Fladderend en Falend

Voor een workout-simulator doet het zijn werk, ik geef het toe, aangezien je primaire taak in het spel vrijwel draait om het feit dat je je armen in een bijna cirkelvormige beweging flapt voor zo lang als je het volhoudt, en korte onderbrekingen neemt om af te dalen en door lagere delen van de kaart te manoeuvreren. Een onderlichaamstraining is het zeker niet — maar een bovenlichaam uithoudingsvermogenstest is het wel. Als dat het soort ding is waar je naar op zoek bent, dan vind je hier geen gebrek aan goede, ouderwetse, bijna primitieve cardio-oefeningen.

Er valt niet veel meer te zeggen hier. Visueel heeft Real Life Flappy Bird dezelfde handelsmerken en kenmerken als de andere iteraties in de rommelige categorie — een pixel-achtige, snavel-achtige vogel; een eindeloze stroom groene buizen die variëren in lengte; en een generieke heuvelachtige achtergrond die weinig tot geen creatief beroep doet in enige vorm of vorm. Met andere woorden, als je bekend bent met Flappy Bird 1.0, dan zal je waarschijnlijk geen moeite hebben om de kernovereenkomsten te zien die deze specifieke ruimte omvatten.

Oordeel

Ik zou graag willen zeggen dat het een echte traktatie was, terugkeren naar de eindeloze stroom van vrolijke groene buizen en fladderende vleugels. Ik zou ook graag willen zeggen dat het proces van het verdienen van punten en een plek op het bord net zo leuk was als het in 2013 was. Maar de eenvoudige waarheid is dat Real Life Flappy Bird, zelfs met een verse verflaag en een nieuwe manier om te spelen, geen doel dient, behalve als een kloonmoordenaar met een paar extra mechanismen. En net als de meeste mindless clickers, is er een noviteitsfactor die helaas snel verbleekt na het fladderen door de eerste reeks sequenties. Het is leuk in het begin, ik geef het toe. Maar het duurt niet lang voordat het net zo saai en pijnlijk saai wordt als het tijdens zijn hoogtijdagen.

Als je, door een of andere willekeurige samenloop van omstandigheden, wel wanhopig bent om je weg terug te klauwen in de oksel van frustrerend verslavende mobiele spellen, dan is het waarschijnlijk dat je geniet van het fladderen met je armen in Ian Charnas’ liefdesbrief aan de gevierde Flappy Bird-sensatie. Als je daarentegen je niets aantrekt van het dieper graven in de schijnbaar bodemloze vat van kloon-indies, dan zou ik je niet kwalijk nemen als je deze specifieke boot een wijde bocht gaf.