Patapon 1 + 2 Replay Recensie (PS5, Switch, & PC)

Soms zijn het de vreemde games die het meeste in het geheugen blijven hangen. Neem Patapon, dat in 2007 voor het eerst werd uitgebracht, en sindsdien nog steeds de tunes zingt die je jezelf in de douche zingt.

Het origineel werd uitgebracht op de PlayStation Portable (PSP) onder Sony. En het was wereldwijd succesvol. Het was dus logisch om het originele spel in 2017 op de PlayStation 4 te heruitgeven. Maar Sony deed een slechte job, ik zou niet verbaasd zijn als je nooit van de heruitgave had gehoord.

Maar nu hebben we misschien een fatsoenlijke tweede kans om het spel opnieuw uit te brengen. En beter? Door het eerste en tweede spel te combineren in één pakket en voor een redelijke $29,99.

Wat voor groep je ook bij hoort, de oude timers die genoten van de verslavende gameplay van de originele PSP-versie, de nieuwsgierige nieuwkomers die in 2017 op de bandwagon sprongen, of diegenen die voor het eerst ooit in 2025 in de franchise duiken, we hebben een diepgaande Patapon 1 + 2 Replay-recensie voor jullie allemaal hieronder.

Uit deze wereld

Het is overvloedig duidelijk dat Patapon 1 + 2 Replay’s intentie is om trouw te blijven aan het originele verhaal en de gameplay. Het enige verschil is gameplay-updates die toegankelijkheid verbeteren, naast een soepeler en vloeiender gameplay.

Toch doen we even een snelle herhaling: een soort met één oog kijkt naar jou, de Mighty One, voor leiding op hun reis naar het einde van de aarde. Blijkbaar is het einde van de aarde waar je nieuwe volgelingen een mysterieus artefact genaamd IT zullen vinden.

Maar de reis die voorligt, zal niet gemakkelijk zijn. Op je pad liggen weerbarstige krachten, variërend van voetsoldaten tot krachtige bazen, die je allemaal moet verslaan om een weg te banen. En ze komen in allerlei soorten, van de Tatepons met krachtige schilden tot de speerwerpende Yaripons, en de Yumipon-boogschutters.

En naast vijanden, heb je ook omgevingsgevaren en stage-gimmicks zoals verwoestende weersomstandigheden om mee te maken. Dus, hoe leid je je Patapon-leger dan succesvol naar het einde van de aarde? Waarom, door middel van muziek, natuurlijk.

Gewoon vier drums

Maak je geen zorgen, het is best makkelijk. De Patapons zingen het meest vangoede tune, met de makkelijkste teksten om te leren. Ze herhalen “pata, pata, pata, pon” keer op keer. Soms overgaand naar “pon, pon, pata, pon.” En dan “chaka, chaka, pata, pon.” En deze zijn je cues om de corresponderende knop in te drukken.

De eerste zang is het “ga vooruit”-commando, de tweede “aanval”, de derde “verdediging”, enzovoort. Dit zijn je meest basale commando’s. Echter, ze kunnen complex worden. Bijvoorbeeld, “don, don don, don don” roept miracle juju op, die speciale totems zijn die ongelofelijke effecten kunnen oproepen.

Hoewel het makkelijk is om te leren, Patapon 1 + 2 Replay is moeilijk om te beheersen. Je moet goed luisteren naar de muziek en luisteren naar de zangen die je knoppen bepalen. En terwijl de timing niet bijzonder streng is, vereist het wel een zekere precisie om het commando succesvol door te geven aan je troepen.

Het latentieprobleem

En hier komt het eerste prominente probleem: invoerlatentie. De heruitgave van 2017 was trouwens erger, het strafte je voor latentieproblemen buiten je controle. Echter, het probleem blijft onopgelost in Patapon 1 + 2 Replay. Je ervaart nog steeds invoerlatentie, vooral in TV- of docked Switch-modus.

Ritme-spel-liefhebbers kunnen zich een werkende oplossing voor invoerlatentie herinneren met latentiekalibratie. Het is jammer dat Patapon 1 + 2 Replay de functie ontbreekt die een nauwkeurigere manier biedt om invoerlatentie op te lossen. In plaats daarvan is er een functie die je toelaat de timing van je invoer in het menu aan te passen.

Terwijl het wel helpt om het probleem te verlichten, is het niet altijd gemakkelijk om te gebruiken. Vaak moet je de timing aanpassen en opnieuw aanpassen totdat je de sweet spot vindt. En zelfs dan moet je het misschien opnieuw aanpassen wanneer je vordert, uitdagingen tegenkomt die nieuwe strategieën vereisen. En zelfs dan moet je het misschien opnieuw aanpassen wanneer je overschakelt van TV naar docked-modus, bijvoorbeeld.

Ik ben hier zo bezorgd over omdat, uiteindelijk, Patapon 1 + 2 Replay een ritme-actiespel is, en veel van het beheersen van de gameplay hangt af van perfecte timing. En wanneer de audio- en visuele cues niet overeenkomen, betaalt je invoerprestatie vaak de prijs.

Tweede natuur

Dat wil niet zeggen dat Patapon 1 + 2 Replay niet een leuk en verslavend spel is. Als je de invoerproblemen kunt overwinnen of handheld-modus gebruikt, die lijkt weinig tot geen invoerlatentie te ervaren, zul je echt een leuke tijd hebben. Per slot van rekening is dit hetzelfde spel dat de gamingscene bijna twee decennia geleden stormenderhand veroverde.

De muziek zelf is zo vangend, je zult jezelf betrappen op het meezingen tijdens je dagelijkse routines, mogelijk dagen en weken nadat je de controller hebt neergelegd. En de zangen zijn makkelijk om bij te houden. In feite wordt de gameplay een tweede natuur, luisterend naar de tunes, uitkijkend naar de visuele cues en het indrukken van de corresponderende knoppen.

De moeilijke gaan verder

Verder in het spel worden de dingen een beetje moeilijker. Je zult monsters verslaan en upgrades en uitrusting oppikken. Dus nu bewegen je Patapons niet alleen vooruit en vallen ze niet alleen aan, maar ze groeperen zich ook in eenheden.

Je hebt die gespecialiseerd in gevechten op korte afstand, met schilden om grote schade-inname te beschermen. Boogschutters, aan de andere kant, schieten pijlen van een veilige afstand. Patapon 2 voegt bovendien meer eenheden toe. Het introduceert vliegende Patapons, die luchtaanvallen lanceren. Sommigen spelen muziekinstrumenten, motiverend voor het leger om door te gaan.

Dus, het beheren van je troepen en het plannen van je volgende zet wordt ingewikkelder. Het begin kan een bries zijn, maar soms kan het saai zijn om nieuwe uitrusting en gereedschap te ontgrendelen die je nodig hebt om een uitdagender gameplay te genieten. En in Patapon 2 is waar de momentum echt op gang komt, met meer manieren om te experimenteren, een dieper inventarisatiesysteem en het loslaten van sterkere monsters.

Koortsachtig

Dit is waar je je Patapons “koorts” wilt laten “vatten”. Het gebeurt wanneer je succesvol combos aan elkaar rijgt, een staat binnentreedt waarin je sterkere, krachtigere aanvallen loslaat. Zelfs je Patapons zullen zingen en zingen op een hogere toon, een intensere gevechtssessie signalerend.

Tijdens de Koorts-toestand, kun je een Juju Ritme activeren, die nog meer ongelofelijke effecten loslaat, waaronder het manipuleren van het weer in je voordeel. Mis een beat, en de Koorts-toestand zal eindigen, wat je absoluut niet wilt, omdat het even kan duren om genoeg perfecte combos te maken om terug te keren naar de Koorts-toestand.

Wat is er nieuw?

Er is overduidelijk meer onder de motorkap van Patapon 1 + 2 Replay’s deceptief leuke en makkelijke gameplay. Zelfs de beste ritme-spelers hebben moeite gehad met sommige van de moeilijkere niveaus, met de timing van de complexere combos die bijzonder frustrerend waren om accuraat in te voeren. In dat geval, wees niet bang om de moeilijkheidsgraad omlaag te zetten.

Patapon 1 + 2 Replay voegt ondersteuningsfuncties toe om je gameplay nog vloeiender te maken. Naast het aanpassen van de invoertiming en moeilijkheidsinstellingen, kun je de commando’s die je hebt geleerd onopvallend onderaan het scherm weergeven.

Hoewel de graphics grotendeels hetzelfde zijn als die van de originele spellen, die overigens nog steeds indrukwekkend zijn in hun stijlvolle en minimalistische ontwerp, Patapon 1 + 2 Replay is schoner en behoudt een constante 60 fps. Zelfs op de TV, zijn de beelden goed geschaald, waardoor je de charmante en schattige ervaring krijgt die je had gehoopt.

Uitspraak

Met Ratatan net om de hoek, is het een welkome kans om je vingervlugheid op te peppen met knoppen indrukken en je hoofd te laten knikken met Patapon 1 + 2 Replay. En niet alleen omdat de twee spellen dezelfde makers hebben, maar omdat het opnieuw uitgebrachte Patapon-pakket eigenlijk overal plezierig is.

Het is een leuke heruitgave van de charme en de wonderen van de Patapon-eenogige soort in hun onvermoeibare streven naar het IT-artefact, wat het ook mag zijn. En hun onbetwiste afhankelijkheid van onze leiding, invoeren van basis- tot complexe commando’s om hen aan te zetten om door te gaan, aan te vallen, te verdedigen of terug te trekken naar veiligheid.

Terwijl er invoerlatentieproblemen zijn op docked en TV, verlicht de vrijheid om de timing van je invoer aan te passen het ongewenste latentieprobleem enigszins. Anders ziet alles er top uit om mee te werken en te manipuleren. Zelfs de gevarieerde Patapon- en vijandtypen dagen je uit om je volgende zet te plannen.

Het is niet alleen het indrukken van knoppen op tijd, maar ook zorgvuldig overwegen van de eenheden, wapens en bronnen die je ter beschikking hebt. Bovendien ben je vaak gericht op het bereiken van de Koorts-toestand, door succesvolle combos aan elkaar te rijgen, om sterkere, krachtigere bewegingen los te laten. En de muziek en graphics zijn, zoals altijd, zeer belonend, in hun chaos, ondeugend, charmant en briljant ontworpen.

“Pata, pata, pata, pon,” zul je meezingen lang nadat de aftiteling van het spel is verschenen, zelfs als je de tekst verprutst, hoewel ik vermoed dat je de tekst allang hebt geleerd tegen de tijd dat je klaar bent met Patapon 1 + 2 Replay.