PAGER Recensie (PC)

PAGER’s misselijkmakend sombere 1-bit vlekken van charcoal grijs en krijtwit houden me gefocust op een baan die ik niet helemaal zeker weet of ik wil doen. Alsof om een metafoor te illustreren, reflecteren de zestig verdiepingen voor me het bedrijfsleven – een wentelende cortex van meedogenloze macht en vooroordelen – en de prestaties die iemand natuurlijk zou bereiken om zijn potentieel te overtreffen en de top van de hiërarchie te bereiken. Maar ik ben van een andere geesteshouding; ik kan niet zeggen of ik actief moet luisteren naar de eisen op de clip-on pager, of zijn pogingen om me te dwingen tot het doen van zijn geboden om alle verkeerde redenen moet afwijzen. Daarom heb ik een keuze: deze carrièrepad volgen en langzaam door de voetsteunen omhoog gaan, of de alternatieve route nemen – de trap die leidt…ergens anders, denk ik.

Als je hints van The Stanley Parable hier krijgt, nou, dat is eigenlijk omdat PAGER in zijn basis een liefdesbrief is aan de cultklassieke keuze-gebaseerde standaard. Vergelijkbaar met wat ol’ Stanley omhulde in zijn eindeloze zoektocht om de innerlijke geheimen van een oneindig grote corporate empire te ontrafelen, PAGER’s protagonist heeft een baan te doen: om aandacht te besteden aan de berichten die op een pager verschijnen, en om korte verzoeken te voltooien in de hoop dat, na een bepaalde periode, een andere stap op de ladder zal resulteren in een nog grotere beloning. Kortom, er zijn zestig verdiepingen, een veeleisende pager, en, natuurlijk, een ambivalente collega die de macht heeft om de tide in zijn eigen recht te navigeren. Hopelijk kun je twee en twee bij elkaar optellen van daar.

“Snap to It”

PAGER is niet conceptueel superieur aan andere Stanley Parable-lookalikes, noch is het schuimend van buitengewone visuals of bodemloze twists en turns, karakterontwikkelingssegmenten of ingewikkelde dialoogsequenties. Het is niet eens massief complex, noch is het het meest memorabele cel-geschilderde 1-bit humor-horror-hybride op de markt. Maar PAGER is, ondanks alle flagrante tekortkomingen en het gebrek aan tweedehands vaardigheden, een verrassend sterk openingsact voor het genre, en niet te vergeten een die veel aangenaam verrassende introductiemateriaal bevat.

Het idee is zo rechttoe rechtaan als men zich kan voorstellen: volg de instructies die door de pager worden gegeven, en voltooien korte taken in een kantooromgeving terwijl men werkt aan de volgende baan, en uiteindelijk de volgende verdieping in het gebouw. Gezien de fixatie op het horror-aspect, zal het hoger gaan het ongebruikelijker maken, waardoor de reis van de onderste laag naar de top een konijnenhol van nogal vreemde gebeurtenissen wordt. En het is jouw baan, kortom, om het te slikken en door de lus te gaan, zelfs als het betekent dat je af en toe je handen vuil moet maken en de kantoorhond moet aaien. Dat is ook een ding hier, blijkbaar.

Terwijl PAGER geen natuurlijk “eng” spel is, weet het wel de grenzen tussen sociale normen en abstracte concepten buitengewoon goed te vertroebelen via zijn 1-bit ontwerp en twijfelachtige kantoor esthetiek. Het zal je niet bang maken, noch zal het je iets geven om in je schoenen te doen trillen. Maar het zal je twee keer laten nadenken over de niveaus terwijl je erdoorheen gaat, evenals een vals gevoel van veiligheid geven wanneer je de banen afwerkt, ongeacht hun formaat of eenvoud.

Hoger

Het spreken over banen, PAGER bevat een vrij generieke set stappen om te volgen (ik zeg dat met een korrel zout), met elk van de genoemde stappen een enigszins specifieke set instructies, bijv. een doos leveren aan een kamer in het gebouw, of een silhouet volgen in een andere ruimte van het kantoor duplex. Natuurlijk zullen de banen in vreemdheid toenemen naarmate je hoger gaat en je je meer buigt om de steeds groter wordende honger van je pager naar controle te stillen. Maar ik zal me niet in details verdiepen, omdat dat niets anders zou bereiken dan de stemming bederven en je van de rand van je stoel halen waar je misschien of misschien niet op zit. Het is een surrealistische ervaring, laten we het daarbij houden.

PAGER blijft niet lang genoeg hangen om enkele grote technische of grafische (tenminste, niets dat overtijd onbedoeld is) problemen te onthullen. Ik zeg dat alsof ik een tweesnijdend zwaard schilder. Aan de ene kant is het een vrij korte game die niet veel meer biedt buiten de standaardcampagne. Bovendien blijft het niet te lang hangen om onnodig jargon of ontwijkinge eindes in je hoofd te stoppen. Maar aan de andere kant gebruikt het zijn 1-bit visuele interface om eventuele spelbrekende problemen die hun weg vinden in de hoofdstructuur te verhullen. Het doet het allemaal best aardig, zal ik toegeven — dus ik zal het het voordeel van de twijfel geven en het daarbij laten.

Uitspraak

PAGER kan de verwachtingen van zijn fakkel dragende tegenstanders niet waarmaken, maar het maakt wel een vrij passende eerbetoon aan het ongehoorde rijk van Stanley Parable-emulaties, met zijn unieke 1-bit graphics en onvoorspelbare gameplay die een anderszins saaie ervaring aanvult die verontrustend herinnert aan de respectieve ontwerpen van zijn verwanten. Het is dankzij de visuals dat ik bereid ben om het extra krediet te geven. Zeker, het is eenvoudig, en het ontbeert de diepte van een ingewikkeld puzzel met veel bewegende onderdelen. Toch is er iets vreemd intrigerends aan het allemaal.

Om een lang verhaal kort te maken, als je op zoek bent naar een diep persoonlijke psychologische horror met talloze draden van harde schrikken en wand-aan-wand ontmoetingen met besmette monsters, dan zou je waarschijnlijk beter af zijn met het nastreven van een andere carrièrepad. Als je echter open staat voor het verkennen van andere kansen — banen die niet afwijken van illogische ideeën of ongebruikelijk gedrag — dan kun je misschien vinden wat je zoekt in PAGER. Toegegeven, het zal je niet doen vallen voor de corporate cultuur, maar het zal je zeker voor de gek houden door je te doen geloven dat er zilveren randen bestaan buiten de dikke sluier van manipulatieve strategie.