Niets te Verklaren Recensie (PC)

“Wie is de idioot die een canister met brandstof in zijn capybaravormige tas heeft gestopt?” vroeg ik, terwijl ik naar de passagier wees die eerder had gezegd dat hij niets te verklaren had. “Uw tas mag in orde zijn, meneer, maar ik heb elke reden om aan te nemen dat u op het punt staat deze terminal in brand te steken.”

Met hindsight, zou het meer zin hebben gehad om me te beheersen voordat ik naar de beveiligingscontrole in Niets te Verklaren ging. Met Papers, Please als schuldige, liep ik erin met een godcomplex, onbeschrijfelijk cynisch over elk klein voorwerp dat door de scanner kwam. De suikerhoudende graphics zouden me misschien voor de gek hebben gehouden, maar ik wist dat luchthavenbeveiliging geen picknick was, en dat elke koffer moest worden behandeld als een potentieel bomdreiging. Dat was, natuurlijk, totdat ik besefte dat Niets te Verklaren niet zo was als Papers, Please, en dat ik onnodig kritisch was geweest.

Tegen alle verwachtingen in, was luchthavenbeveiliging een makkie. Het was zo ontspannen, zelfs, dat het enige waar ik me zorgen over maakte, was of ik in staat zou zijn om me op zo’n magere salaris te kunnen terugtrekken. De baan was echter bevredigend eenvoudig – therapeutisch, zelfs. In tegenstelling tot Papers, Please – een baan die vaak vereiste dat ik kritisch analyseerde, zelfs de kleinste geloofsbrieven – gaf Niets te Verklaren me niet veel om me zorgen over te maken. Het gaf me een stroom van sterrenoogige passagiers, een handvol minigames en genoeg geld om een pensioenplan te financieren. Alles wat ik hoefde te doen, was ervoor zorgen dat geen brandbare vloeistoffen door de transportband rolden.

Op geen enkel moment tijdens de inspectiefase maakte ik me zorgen over de gevolgen, alleen over de inhoud en hoe een slechte inspectie mijn geldstroom zou beïnvloeden. Voor het grootste deel voelde Niets te Verklaren aan als een makkelijke overwinning. Als een beginner-vriendelijke game, gaf het me alle gereedschap van de handel, en het hield mijn hand vast toen ik de suikerbestrooide weg van een beveiligingsfunctionaris in een overduidelijk levendige luchthaven volgde. Het gaf me een röntgenapparaat, een man een eindeloze voorraad bagage, en een eenvoudige taak: om de inhoud van elke tas te lossen en te beslissen of ik elke passagier door de juiste controles zou laten gaan.

Niets te Verklaren is een beetje zoals Quarantine Zone, maar zonder de dodentol en de roofzuchtige menigte-mentaliteit. Aan het begin heb je een paar eenvoudige klusjes om te voltooien – om bagage te inspecteren en vragen te stellen. Als je voortgang boekt door de campagne en je salaris verdiend, verdien je meer gereedschap en opties om je dagtaak een beetje gemakkelijker te maken. Toch is de baan die het meeste van je tijd in beslag neemt, een eenvoudige: om te wijzen, te klikken en artikelen uit een tas te halen. Als je een stuk apparatuur ziet, of het nu een verdacht elektrisch apparaat of een vloeistof is die in strijd is met de wetten van de luchthavenveiligheid, dan moet je het verwijderen en, als het correct is, een hogere graad krijgen aan het einde van je dienst.

Dankzij zijn proceduraal gegenereerde structuur is Niets te Verklaren een ontzettend makkelijke game om in te stappen en te spelen. Aangezien elke dienst zijn eigen bagage, passagiers en uitdagingen met zich meebrengt, heb je altijd iets om te analyseren. Naast passagiers heb je ook artikelen die je kunt kopen in de cadeauwinkel, evenals een handvol ontspannende minigames om je bezig te houden tijdens je korte diensten. En als je je afvraagt of er een doel is in al dit (of een eindspel, op zijn minst), nee, dat is er niet. Nou, om de waarheid te zeggen, er is een doel – maar niets dat bijzonder betekenisvol is. Je werkt eigenlijk in de hoop om uiteindelijk met pensioen te kunnen gaan,基本.

Gelukkig hoeven de minigames niet veel moeite te kosten. In de meeste gevallen vereist elke “puzzel” dat je elke tas die door de transportband gaat, weegt en een berekende beslissing neemt over of je de inhoud wilt inspecteren. Aangezien er geen straffen zijn voor het verkeerd behandelen van de bagage (of onnodig gevaarlijke confrontaties met frequente vliegers), heb je vrijwel de vrijheid en de ademruimte om in je eigen tempo te werken. En dus, als je wel een baan wilt die je die soort speelruimte en flexibiliteit geeft, dan zou je je op je gemak moeten voelen bij de instapdiensten in deze terminal.

Uiteraard, als je niet door de inhoud van elke tas aan het zoeken bent, dan scande je geloofsbrieven, zoals de instapkaarten, paspoorten en documenten. Weer, denk aan Papers, Please, maar met een ontspannener, minder problematische procedure, en je zou een vaag idee moeten hebben van hoe de wereld werkt. Voor het grootste deel is dat alles wat je hier doet: diensten voltooien, een klein loon verdienen en het weinige geld dat je hebt uitgeven aan post-werkactiviteiten en cadeaus. Het gaat niet veel dieper dan dat, maar dan, het hoeft dat ook niet.

Genoeg gezegd, Niets te Verklaren is een makkelijke game om in te stappen en te leren op de vlieg. Aangezien het geen grote inspanning of stressbevorderende activiteiten vereist, hoef je eerlijk gezegd niet veel moeite te doen om gewoon van de ervaring te genieten en een paar salarissen te verdienen. Zeker, het mag een fatsoenlijke uitdaging missen, maar eerlijk gezegd, het gebrek aan complexiteit past bij de algehele esthetiek en compositie.

Oordeel

Niets te Verklaren voegt een extra laag comfort toe aan de Papers, Please-formule om een suikeromhulde, minigame-geobsedeerde transportband te creëren die, hoewel het geen solide uitdaging heeft, een schone en zeer aangename ervaring levert met veel hart en ziel. Met een flinke hoeveelheid taken om te voltooien, een proceduraal gegenereerde wereld van bagage om te inspecteren en een reeks excentrieke personages om te ontmoeten en mee te communiceren, presenteert Rogue Duck Interactive een overtuigend geval van inhoud om door te werken.

Al met al is er een makkelijke aanbeveling hier die verdient om te worden gezien als een waardige toevoeging aan de cozy-sfeer. Het mag de jeuk die verlangt naar een uitdaging niet krabben, maar het levert wel zijn eigen Papers, Please-achtige wendingen om aan de doelgroep te voldoen. Met dat, zou ik het een ideale alternatief noemen voor je gebruikelijke deductie-gebaseerde jacht.