Nightmare Shift Recensie (Xbox Series X|S & PC)

Achter Nightmare Shift’s twijfelachtige prestaties en frequente technische haperingen ligt een acceptabele indie horror die weet hoe ze de verbinding tussen feit en fictie, realiteit en nachtmerrie kan doorsnijden. Met dank aan de geloofwaardige voice acting, geloofwaardige verhalen en routines die pijnlijk vertrouwd aanvoelen voor de naakte geest, heeft Binary Lunar duidelijk een idee van wat een perfect acceptabele psychologische horror maakt. De vraag is, hoe past het in een veld dat duidelijk zijn fill heeft gehad?

Als Nightmare Shift iets is, is het een pleitbezorger voor de kunst van monotonie. Natuurlijk, dit wil niet zeggen dat het saai is en zonder een kloppend hart. Integendeel, het is een spel dat openlijk aanmoedigt de kleine horrors die komen met het alledaagse – een routine, bijvoorbeeld, die je dwingt om je bestaan en de importantie van zulke kleine dingen in twijfel te trekken. In plaats van je te voeren met nonsensical jump scares (niet dat het een blinde oog voor een paar van deze heeft, houd er rekening mee), kiest het ervoor om je in het donker te houden, op dezelfde gebaande pad, en op dezelfde neerwaartse traject. Is er een punt aan je leven, of ben je slechts aan het wandelen op de dunne lijn tussen realiteit en fantasie? Nightmare Shift heeft een manier om je te laten nadenken over die vraag voor een stuk langer dan de gemiddelde therapiesessie. Vreemd genoeg, het communiceert het vrij goed, ook.

Nightmare Shift zet je in de schoenen van Emma, een jonge vrouw die haar tijd verdeelt tussen twee saaie werelden – een sombere appartementencomplex, en een motel. Als nachtclerk, volgt ze een ogenschijnlijk gewone routine – een cyclus die meestal bestaat uit koken in haar appartement, gasten inchecken en kleine zaken afhandelen in een motel na het elfde uur. Maar natuurlijk, op geen enkel moment gelooft ze dat haar routine een significante is, laat staan een die de macht heeft om de wereld te veranderen. In het donker, iets kijkt vanuit de muren, en roept Emma af en toe op om dichter bij de duisternis te komen.

Natuurlijk, Nightmare Shift is een vrij standaard indie horror wandelsim, waar ik mee bedoel dat het eruitziet als een vrij generieke wandelsim, en dat het speelt als een. Als je niet doelloos rondwandelt in de achterste gangen van een spookachtig appartementencomplex, dan ben je waarschijnlijk bezig met een klein motelblok, of je zoekt naar items die je helpen bij het oplossen van basispuzzels, of je praat met enigmatische gasten die, om de een of andere reden, veel meer te vertellen hebben dan de gemiddelde nachtuil. Hoewel, voor het grootste deel, voelt Nightmare Shift als een vertrouwde ervaring. Het heeft puzzels, exploratie en een plot die net dik genoeg is om je te laten nadenken over de fijne details. Opnieuw, standaard onderdelen die een perfect acceptabele indie horror game vormen.

Het is de moeite waard om op te merken dat, voor zover het verhaal gaat, het spel je niet veel geeft om op te bouwen. In feite, het grootste deel van de ervaring is zonder een formele structuur of een gevoel van transparantie. Met een routine, begin je je reis met dezelfde basis taken – om te koken, te werken en te doen als elk mens zou op een reguliere basis. Echter, als je begint om de draden te ontwarren en door diezelfde routine heen te worstelen, begint het langzaam op zijn plaats te vallen – een angst voor het onbekende, en een gevoel dat iets niet helemaal goed is met het motel of het appartement. Je duwt door, terwijl de wereld langzaam begint om je kleine stukjes van de puzzel te voeren.

Nightmare Shift doet alsof het iets is dat het niet is — en dat is een goede zaak, gezien het feit dat talloze horror games vaak te hard proberen om zoveel mogelijk in hun korte tijd op het scherm te proppen. Hier, is het een beetje meer rechttoe rechtaan en makkelijk om mee te gaan. Er zijn verschillende lichte puzzels voor je om te voltooien, verschillende broodkruimelsporen om te volgen, en een losse plot die je door een lange gang van sombere momenten en enge ontmoetingen leidt. Eerlijk gezegd, dat is alles wat Nightmare Shift nodig heeft om zijn boodschap over te brengen. Het mag dan niet boven het niveau van een standaard indie uitstijgen, maar het houdt dingen bij de onderstreping, en dat is op zichzelf een verademing.

Om te zeggen, er zijn een paar technische problemen hier die een anders geweldige ervaring verpesten. Behalve de occasionele technische fout, herbergt Nightmare Shift ook een paar problemen met zijn audio cues en zijn animatie. Bijvoorbeeld, de personages falen vaak om de juiste woorden te vertalen, en bepaalde passages van dialoog overlappen, nogal irritant, vaak de cutscenes en gameplay segmenten. Met andere woorden, het is niet helemaal zo gepolijst als het zou moeten zijn. Het is niet verschrikkelijk, maar het worstelt af en toe om een coherente narratief en vloeiende gameplay ervaring te behouden.

Aan de positieve kant, heeft Nightmare Shift een paar goede botten. Moeilijkheden terzijde, presenteert het zich als een visueel aantrekkelijk spel dat een goede mix heeft van geloofwaardige personages, onheilspellende momenten en lichte puzzelonderdelen om zijn vuur brandend te houden. Daarom, zou ik het graag opschrijven als een acceptabele psychologische horror die meer dan capabel is om je aandacht te lenen voor drie of vier uur. Het mag dan geen meesterwerk zijn, maar het doet de job met de middelen die het tot zijn beschikking heeft.

Verdict

Nightmare Shift mag dan lijden aan een paar teething problemen en technische nadelen, maar over het algemeen dient het als een perfect acceptabele psychologische horror film met een aantal interessante functies. Met een paar goede dialogen, een goede combinatie van puzzels en tedere momenten, en een plot die goed past bij het onderliggende thema en de personages, serveert het duidelijk zijn doel als een budgetvriendelijke indie game. Om het een meesterwerk te noemen, zou een overstatement zijn, maar om de credits waar ze toekomen, doet het zijn best om een korte, eenvoudige, onheilspellende corridor horror te creëren die goed werkt in zijn eigen huid.