MOLDRISE Recensie (PC)

Een verschrikkelijke voetenschimmel verergert de symptomen van een onontkoombaar gevoel van vermoeidheid, maar dertig lange verdiepingen van eigenaardigheden duwen je in een opwaartse richting, niet naar een kliniek, maar naar een eeuwige limbo die geen intentie heeft om de last op je lichaam te verlichten. Een torenhoge flatgebouw staat voor je stil, evenals ontelbare gasten die bescherming zoeken in je acties. Een onderliggende mengeling van uitputting, honger en angst drijft je, maar je hersenen zeggen je dat de enige manier om de pijn uit te wissen is om hoger en hoger te klimmen, in de gevaarlijke diepten van een eindeloze cyclus. Je wilt de flatgebouw niet beklimmen, maar je hebt absoluut geen controle over je eigen lot. De infectie heeft je te pakken en het is niet van plan je los te laten.

MOLDRISE is een klassiek voorbeeld van hoe één verkeerde stap verschillende mogelijkheden kan belichten. Binnen enkele minuten vraagt het je om moedige ruilhandel te doen die je kan helpen om dieper in het gebouw te graven of je terug te zetten naar de deurmat. Op geen enkel moment zegt het je wat je moet ruilen, of zelfs wat je moet verzamelen terwijl je langzaam door de verdiepingen klimt. In plaats daarvan zegt het je dat, als je niet in staat bent om je angsten te stillen, je honger en je woelige geest, dan zul je moeten beginnen vanaf het begin. Daarmee heb je een vrij eenvoudig plan: om mee te gaan met de stroom en om zoveel mogelijk informatie te verzamelen voordat je de klim vanaf het begin opnieuw begint.

Het hele doel van het spel is eenvoudig: je beweegt door elke verdieping, verzamelt informatie van verschillende mensen, ontgrendelt handelsroutes en keert dan terug naar het begin om beter beslissingen te nemen in de toekomst. Bijvoorbeeld, een item dat je verzamelt, lijkt misschien niet waardevol op de eerste verdieping en het kan zijn dat je besluit om het los te laten voordat het essentieel wordt voor je reis. Het punt is dan om meer en meer van het verhaal te ontrafelen en om te begrijpen hoe bepaalde ruilhandel je dichter bij je doel kan brengen. Het enige probleem is, je staat voor de deur van de dood en alles wat je doet, wordt effectief aangetast door een ziekte die erger is dan de dood zelf.

MOLDRISE is als een canvas met een dozijn lagen verf, waarbij het zijn grootste geheimen achter een handvol lagen verbergt, maar je slechts één laag per keer kunt afpellen. Aanvankelijk vereist het dat je faalt. Maar terwijl je meer leert, geeft het je de kans om een beetje dieper in zijn wereld te gaan. De rot verteert je langzaam, maar beetje bij beetje vind je een manier om de pijn te stillen en meer kansen te krijgen om te klimmen. En met een totaal van dertig verdiepingen om te beklimmen, heb je duidelijk je werk voor je.

Terwijl het spel wordt gepresenteerd als een soort horrorfilm, doet het op geen enkel moment alsof het zinloze schrikmomenten of traumatische momenten in je keel propt. Nee, als het al iets doet, dan is het om je het gevoel te geven dat je volledig verloren bent. Niemand wil je helpen en op geen enkel moment steekt het spel een helpende hand uit. In plaats daarvan zegt het je dat je verdoemd bent en dat je enige redding aan de top is. Maar natuurlijk zegt het je nooit hoe je de toren moet beklimmen. In plaats daarvan presenteert het je een reeks aanwijzingen en een stroom van gangen en bovennatuurlijke locaties die elk een hulpbehoevende bewoner herbergen. Het is jouw taak, als een arme en hulpeloze ziel, om het raadsel op te lossen en ruilhandel te doen die je verovering kan helpen. Weer, dit is veel gemakkelijker gezegd dan gedaan.

Achter elke laag die je afpelt in deze wereld, komt er vaak een andere tevoorschijn om je iets anders te laten denken. Meestal zal je je tijd doorbrengen met het doorlopen van verschillende a-ha-momenten, of wanneer een item uiteindelijk op tafel komt dat eerder geen zin had in de vorige exploit, of wanneer je je vastbijt in een gebied dat je dacht irrelevant was, maar eigenlijk de meest voor de hand liggende weg vooruit was. Als een spel dat trots is op het zijn van een totale hoofdpijn, levert het een solide en prikkelende ervaring die lang na de laatste verdieping in je geheugen blijft. Doet het altijd een goede job van het vasthouden van je aandacht? Nee, maar het geeft je veel om over na te denken.

Om het zo te zeggen, als het gaat om experimentele spellen, maakt MOLDRISE deel uit van de vreemdere stukken kunst op het bord. Visueel gezien, neemt het je mee op een reis, vaak met beelden die ver voorbij het gemiddelde flatgebouw gaan. Mechanisch gezien houdt het vast aan een vrij eenvoudig first-person perspectief, met de traditionele wandel-, observerings- en lichte puzzel-oplossende facetten. Maar natuurlijk probeert MOLDRISE de wielen niet opnieuw uit te vinden met de inhoud die het tot zijn beschikking heeft. Simpelweg, het trekt je in een somber wereld en dwingt je om vragen te stellen die geen antwoorden hebben.

Als je voor het idee bent om diep in een eigenaardige afgrond van twijfelachtige ruilhandel en achterbaks bedrog te duiken, dan is het heel waarschijnlijk dat je van het beklimmen van deze toren zult genieten. Het is een vreemde reis, maar een die je zeker zult onthouden, voor beter of voor erger. Als dat niet genoeg is om de veer in je stap (of de schimmel in je tenen) te zetten, weet ik niet wat dat dan wel is.

Verdict

MOLDRISE neemt de hoge grond in een poging om je gedachten te laten afdwalen en je vragen op te stapelen, terwijl het je tegelijkertijd een somber wereld presenteert die evenzeer vol zit met aanwijzingen, paden en handelsmogelijkheden die, hoewel in eerste instantie nonsensicaal, allemaal culmineren in een openbaring die bij je zal blijven lang na de top.

Bovenal levert MOLDRISE een lichtelijk uitdagend maar vreemd lonend spel dat alle juiste bases raakt. Het gaat misschien niet een stap verder dan de gemiddelde dilemma-doordrenkte rogue-like ervaring, maar het ademt wel veel leven in een formule die goed werkt met de context. Daarom zou ik zeggen dat het een reis waard is om te ondernemen.