Marvel’s Wolverine Recensie (PS5)

Insomniac Games is geen onbekende in de kunst van het uitwerken van superheld-gevulde, door bloed aangedreven actie‑avontuurfilms. Het punt is dat het team erachter de lat al tamelijk hoog heeft gelegd met Marvel’s Spider-Man—een cultfavoriet die, in de geest van heldendom, vrijwel alles biedt wat je nodig zou kunnen hebben en wilt van een web‑slingerende open‑world game. Maar natuurlijk brengt dat een nieuw probleem met zich mee: Wolverine heeft enorm grote schoenen om te vullen. Hoewel duidelijk even productief en even populair als Peter Parker, draagt de bloedloze X‑Men‑groep de last van de wereld op zijn schouders, en helaas een menigte bloedlustige fans die verlangen naar een goed afgerond spel dat dezelfde energie kan vangen als Marvel’s Spider-Man.

Marvel’s Wolverine knapt duidelijk veel dingen goed. Naar trouw aan de kracht van Insomniac Games’ creatieve benadering van actie‑avontuurvertelling, levert het en toont het vaak de ruwe kracht van een duister anti‑held‑verhaal dat je kan meeslepen, je in de nek kan grijpen, en je laat blijven krabben aan de punt van het exoskelet voor meer bloedvergieten en pulserende actie. Marvel’s Wolverine, gelukkig brengt al dat naar de tafel, met genadeloos gewelddadig gevecht, soepele gevechtsreeksen die zelden terugschrikken voor het gore, en een compact verhaal dat, hoewel nog steeds kort en ontbeert de grootschalige diepgang van Spider-Man, keeps je knokkels warm en je hoofd helder.

Wat verhaallijnen betreft, Marvel’s Wolverine ondervindt de volle impact van een goed georkestreerd plot. Zonder te ver af te wijken van een klassiek X‑Men‑hoofdstuk, slaagt het erin een nieuw perspectief op Logans verhaal te bieden—een ruwe, directe boog die, in de geest van een bloediger verhaal, de wreedheid, het gewelddadige gevecht en de buitengewoon ruige cinematografische escapades aanspreekt. Op die basis brengt het een solide haak naar voren—een premisse die zowel hulde brengt aan het bronmateriaal and zich richt op een moderne wereld die het gewicht van een boven‑gemiddelde ervaring kan tillen.

Marvel’s Wolverine speelt zich af enkele jaren na Logans vertrek uit Team X. Iets, in de verre uithoeken van Tokio en daarbuiten, verliezen mutanten hun weg in een donkere en enigszins ondoorzichtige wereld. Als de zwaard‑handige anti‑held, neem je opnieuw je plaats in Team X in, alles om je een weg te banen door de wereld en de waarheid achter de verdwenen mutanten te ontdekken. Het is allemaal nogal cliché, maar dat is simpelweg een superheldenfilm voor jou, in een notendop — en Insomniac Games omarmt het innemende cliché graag als een oude vriend.

Het is betwistbaar het slechtste dat je kunt doen met een spel als Marvel’s Wolverine om het te vergelijken met de likes van Spider-Man. Eerlijk gezegd heb je hier twee completely verschillende afleveringen, waarbij de laatste kiest om een open‑ended sandbox van bewegende stukken te prioriteren, en de former zich richt op een lineair avontuur dat meer hart en ziel in gangpaden, stijlvolle executies en eenvoudige maar bevredigende knop‑smash‑achtige gevechten pompt. Als je het zo bekijkt, zie je dat, achter zijn luchtdichte componenten en het pure gebrek aan open‑world‑complexiteit, Wolverine is een goed spel. Het is misschien geen brilliant spel, maar het is er één die het bronmateriaal met het grootste respect bedient.

Het probleem met Marvel’s Wolverine is dat het een vreselijke gewoonte heeft om veel van dezelfde dingen te herhalen. Begrijp me niet verkeerd, in het begin voelt het geweldig, om je een weg te krabben en te snijden door schemerige steegjes, te knijpen naar de af en toe gevonden verzamelobjecten, of op een fiets te springen en door de drukke straten van een bruisende stad te razen. Natuurlijk werkt dat allemaal, en het is een waar genot. Het gevecht is brutaal en enigszins zwaar, en het geweld is natuurlijk de kers op de taart. Echter, er komt een punt waarop alles begint te slepen; de gevechten vloeien samen tot één eindeloze sleur, en de wereld opent zelden haar deuren voor nieuwe creatieve kansen. En, eerlijk gezegd, ik did de fout gemaakt om het te vergelijken met het eerdere werk van Insomniac Games. Ik wantedte experimenteren en de wereld in stukken te scheuren, maar die kans kreeg ik nooit.

Persoonlijk heb ik geen bezwaar tegen lineaire spellen. Integendeel, ik omarm ze als een loszittende handschoen; de duidelijke voortgangshaken houden me op het rechte pad, en vaker dan niet, ik weet exactly wat te doen en where heen te gaan. Hetzelfde geldt voor Wolverine. Natuurlijk kon ik op dezelfde ingesleten paden blijven, meedoen aan meedogenloze gevechtsreeksen, en over het algemeen inzoomen op een ruige ervaring die me zou laten krabben aan die jeuk. Toch kwam ik ook een paar momenten tegen waar ik meer substantie om op te kauwen wilde.

Ter informatie, er is niets verkeerd met Marvel’s Wolverine. Duidelijk, Insomniac Games doet wat ze het beste kunnen: een goed uitgewerkt, grafisch nauwkeurig en mechanisch soepel ervaring creëren vanuit het kloppende hart van een tijdloze franchise. Met solide stemacteer, een verbluffende omgeving en een tastbaar verhaal dat je gedurende de vijftien uur durende campagne geboeid houdt, maakt het technisch gezien een degelijke game. Toch is het niet echt memorabel. Enkele jaren geleden zou het het meesterwerk van Insomniac Games’ catalogus zijn geweest. In de schaduw van Marvel’s Spider‑Man, komt het echter vast te zitten in een web en mist het de spierkracht om zich los te maken van zijn eigen skelet.

Zoals ik zei, er is een goede third-person actiegame hier die hoogstwaarschijnlijk in de smaak zal vallen bij X‑Men‑fans en de doelgroep. Het is pulpachtig, energiek, en al met al een absoluut genot om doorheen te ploeteren als de eeuwig beroemde antiheld van het trouwe Team X. Het zijn de kleine dingen die het naar beneden trekken, echter. Hoe boeiend het ook is in korte uitbarstingen, het slaagt vaak niet in het toevoegen van een beetje flair aan de ervaring. Met repetitieve gevechten en een gebrek aan open‑wereld controle, is het zo on‑rails als je maar kunt krijgen. Nogmaals, dit is geen slecht zaak. Het punt is, we verwachten veel meer van Insomniac Games. Schuld aan Spider‑Man, denk ik.

Beoordeling

Marvel’s Wolverine, als een op zichzelf staande third-person actie‑avonturengame, is een passende match voor het antiheld‑epos, en het is een getrouwe adaptatie van het bronmateriaal die vrolijk ruwe geweld combineert met uitstekend verhaal en stemacteer. Maar onder de waakzame blik van Peter Parker worstelt het vaak om zich te ontpoppen tot een waardige opvolger in het licht van aangeboren heldendom. Met voorspelbare gevechten, een vaak pijnlijk gevoel van lineariteit, en een verkleinde wereld die alle flair en gouden kansen mist die een open‑wereld setting biedt, slaagt het helaas niet om dezelfde geest te ontsteken als zijn voorganger.

Zoals ik zei, er is geen slecht spel achter dit alles. Integendeel, Marvel’s Wolverine krabt een jeuk die talloze anderen vaak niet wisten te bereiken. Maar, om te herhalen, het is een spel dat zou veel meer kunnen doen met het eigendom en de middelen die het tot zijn beschikking heeft. Misschien heeft Insomniac Games de lat een beetje te hoog gelegd. Misschien, misschien moeten we Wolverine als een eigen skelet gaan beschouwen, en niet als een genetische mutatie van een bestaande spin.