Mario Kart World Review (Nintendo Switch 2)

Wat kan er mogelijk misgaan? Als je een showstopping kracht zoals Mario Kart 8 Deluxe hebt om op te volgen? Het blijkt dat zelfs games waarvan we verwachten dat ze uitzonderlijk zijn, nog steeds een paar losse eindjes kunnen hebben om aan te knopen. Maar zijn die losse eindjes het waard om een blinde oog voor te sluiten? In het geval van Mario Kart World, absoluut ja. Omdat uiteindelijk doen ze niets af aan de kernervaring die nieuwe en ervaren spelers zoeken. 

Die chaotische opwinding van het gooien van schelpen naar tegenstanders om ze te vertragen. De spannende momenten tussen of je moet versnellen of je boost bewaren voor de laatste etappe. Tot de laatste milliseconde kan alles veranderen. Je tegenstander kan je nog steeds voorbij sprinten, de vloer onder je vandaan trekken op het laatste moment. Toch zijn er nog enkele voorzorgsmaatregelen die we moeten aanpakken. Enkele verwachtingen die mogelijk niet worden ingelost als je “de” showpiece voor de Nintendo Switch 2 opstart. 

Ga mee met onze Mario Kart World review, waarin we alles onderzoeken wat je kunt verwachten, inclusief alle uitzonderlijke momenten, leuke kleine vreugden en een paar functies die meer tijd nodig hebben om te rijpen.

Eerst, de open wereld

Het zit in de naam. Dus, natuurlijk, beginnen we met de analyse daarvan. Nou, in plaats van de losse banen waar je aan gewend bent, Mario Kart World schakelt over naar een met elkaar verbonden open wereldkaart. Banen lopen en mengen zich in elkaar, naadloos overgaand van woestijnen naar bioscopen en Mario-thematische circuits. In totaal zal je racen over 30 unieke banen, variërend van het Wario Stadium tot Donkey Kong‘s Spaceport en de favoriet van alle tijden, Rainbow Road. 

Er is iets aan het hebben van al deze banen die met elkaar verbonden zijn, je van de ene naar de andere omgeving brengt en een heel continent van diverse biotopen bestrijkt, dat groot en massief aanvoelt. “Groter en beter” is duidelijk het thema hier, het volgt de weg van Forza Horizon‘s open-wereldracing. Het voelt als een eindeloze reis, geïntegreerd in meerdere verschillende, maar uiteindelijk één enkele ervaring. En het blijkt uit de delicate en prachtige details van elke kaart. 

Mario Kart heeft nog nooit zo goed uitgezien als in World. De levendige en kleurrijke ontwerpen springen van het scherm met genoegen. En de personages zijn eveneens helder en uitnodigend, humoristisch in ontwerp en uitstralen indrukwekkende aandacht voor detail, of het nu gaat om hun gezichtsuitdrukkingen of kostuums. En ondanks de vaak chaotische races, blijft de framerate op een stabiele 60 fps, behalve in split-screen multiplayer-momenten, waar het kan dalen tot 30 fps.

Toch kun je niet anders dan het allemaal in je opnemen. De immense creativiteit is levendig en duidelijk. Dus, zelfs als Mario Kart World‘s doel zeker is om een uitgebreide en massieve open wereld te leveren, verwaarloost het niet het gevoel van verwondering dat we zijn gaan liefhebben van de serie: de charmante tekenfilmesthetiek, nu gepolijst op een professioneel en artistiek niveau. 

Vrij, Vrij Vogel

Je kunt argumenteren dat de belangrijkste activiteit in de open wereld is om vrij te rijden. Het is een zelfstandige modus in Mario Kart World, waar je je personage, je voertuig kiest en jezelf in de open wereld begeeft om het op je eigen manier te verkennen. Weer, de open wereldontwerp is prachtig. En met Vrij Rijden, heb je de druk van racen weggenomen. Hier, kun je casual rijden naar waar je maar wilt gaan, bijna ontspannen en ontspannend op een stressvrije manier. 

Het gevoel van verwondering en ontzag aangevinkt, volgende, zou je willen stuiten op spannende dingen om te doen. Hier komen de P Switch-uitdagingen om de hoek kijken. Je rijdt over een P Switch om een uitdaging in de open wereld te activeren, meestal tijdsuitdagingen rond het verzamelen van munten, racen achteruit, checkpoint-races, rally-races en luchtuitdagingen. 

Ze zijn best interessante uitdagingen, die slechts een paar minuten duren om te voltooien, en incorporeren nieuwe vaardigheden en mechanismen zoals wandrijden, railgrinden en ladingssprongen. Je kunt ook precisie draaien, obstakels ontwijken of een koers met puin navigeren, en in ruil daarvoor Stickers als beloning ontvangen. Ik kan niet anders dan wensen dat er meer waren. 

Gemiste Kans

Na verloop van tijd worden de P Switch-uitdagingen herhaald, saai om na te streven. En de beloningen zijn niet zo stimulerend. Stickers om je voertuig te versieren? Ik bedoel, zeker. Ze zijn goed ontworpen. Maar ik kan zeker betere manieren bedenken om mijn verlangen te prikkelen: nieuwe personages of karren, misschien. In vergelijking met Forza Horizon‘s volle open wereld, Mario Kart World komt tekort. 

Het is teleurstellend, omdat Mario altijd goed is geweest in verborgen geheimen en verrassingen; ze hoefden alleen maar hetzelfde toe te passen op een open-wereldscenario. Anders ben je vrij rondrijdend, herhaalde uitdagingen voltooien, meer stickers ontgrendelen waar je niet speciaal om geeft, en wenst dat er meer aan was. 

Multiplayer is een goed idee voor meer. Maar alles wat je kunt doen is tegen vrienden aanrijden en foto’s met hen maken. Het zou geweldig zijn als je elkaar kon uitdagen voor een snelle race. Of de wereld samen verkennen, nieuwe personages, voertuigen, missies, geheimen en verrassingen ontdekken die de open wereld laten voelen alsof die echt leeft. 

Verdiend je plaats

Mario Kart World laat zijn gard niet vallen, echter, in de Knockout Tour-modus. Het is zo goed, dat het net zo goed de naam kan zijn van Mario Kart World. Denk eraan als een battle royale, waar je begint met 24 spelers, en geleidelijk de laatste vier racers op respectievelijke checkpoints elimineert totdat de overgebleven vier spelers concurreren om de kroon. 

Alles is continu, nooit vertragend. En geloof me, zelfs één kleine fout kan je kosten. Het voelt zo verdomd chaotisch, omdat je elk instrument gebruikt dat je tot je beschikking hebt. De wapens worden geactiveerd in een vlaag van woede, op je, tegen je. Ondertussen komen snelheidsboosts goed van pas. Ze zijn vaak die laatste Hail Mary die je nodig hebt om die laatste snede naar de volgende ronde te maken. 

Dit is waar de nieuw geïntroduceerde wandrijden, railgrinden en ladingssprongen van pas komen. Ze zijn ongelooflijke snelheidsboosters, en wanneer ze samen worden gebruikt, kunnen ze het verschil maken in winnen. Maar zoals veteranen weten, Mario Kart is een eenvoudig spel om op te pakken, maar moeilijk om te beheersen. Je zult geen moeite hebben om de vrij gladde en vloeiende besturingen te leren. 

Toch moet je, om een naam voor jezelf te maken op het circuit, echt de diepe technische aspecten en mechanismen van het Mario Kart framework omarmen. Je moet elk power-up en elke snelheidsboostgelegenheid gebruiken, of anders zullen je tegenstanders je in het stof laten. En dat is waar de chaos en mayhem van multiplayer begint. 

Drie is een menigte

Terwijl het geen partyspel is, Mario Kart World kan net zo goed worden gecategoriseerd als een. Op split-screen, met vier vrienden die naar elkaar schreeuwen, wanhopig op de accelerator-knop drukken totdat je vingers pijn doen. Het meeste halen uit kansen om de concurrentie te ontsporen, banaanenschillen gooien en springen om aanvallen te ontwijken. De nieuwe ladingssprong kan hier best handig zijn. Maar zelfs dan moet het nauwkeurig en precies getimed worden. 

En de trucs, man. Ze zijn net zo goed in Mario Kart 8 Deluxe, maar er zijn nog veel meer nieuwe toegevoegd. Knoppen indrukken op het juiste moment als je een helling nadert en genietend van de daaropvolgende snelheidsboost. Dit zijn de momenten die de casual bestuurders scheiden van de veteranen, de momenten waarop je vaardigheden en bekwaamheden schitteren. En man, wordt het ooit bevredigender om te winnen, maar ook motiverend als je verliest, genoeg dat je een andere race wilt spelen en je fouten wilt verbeteren. 

Anderszins, Mario Kart World verfijnt de ruwe randen van Mario Kart 8 Deluxe, niet dat er significante waren. De oude Time Trial, Battle en Grand Prix-modi keren terug, naast een welkome vertrouwdheid die puristen zullen waarderen. Daarbij, terugkerende functies hebben mechanische en technische nuances die een nog vloeiender speelervaring mogelijk maken. 

Oordeel

Mario Kart World is een heel leuke onderneming geweest om de nieuwe Nintendo Switch 2 te testen. Het vat perfect de meer krachtige console samen, met absoluut prachtige visuals en details. Je zult ademloos toekijken bij het aanschouwen van de schoonheid en verwondering van de open wereldkaart, massief groot met bredere wegen en meer wisselende paden. 

De geheimen en verrassingen langs de banen zijn echt immens, waarin obstakels zijn opgenomen die vaardigheden en bekwaamheden verder scherpen. Dit is niet alleen een punt-tot-punt snelle racer, maar een opzettelijk vermakelijke ervaring voor zowel solo- als multiplayer-sessies. Toch is Mario Kart World niet zonder zijn fouten, hoewel het de algehele ervaring niet afbreekt.

De open wereld laat je verlangen naar meer. Ik kan nog steeds niet begrijpen waarom uitdagingen stickers ontgrendelen in plaats van meer stimulerende personages en voertuigen. Terwijl er een gevoel van vooruitgang bestaat in Time Trial, Battle, Grand Prix en Knockout Tour-modi, voelt de open wereld aan als een bij-weg om in te stappen wanneer je je verveelt. En zelfs dan groeien de activiteiten die je in het uitgebreide continent kunt doen, aan je. 

Zeker, Mario Kart World zal zijn aanbod blijven verhogen. En ik kan niet wachten om te zien hoe het spel evolueert over, ongetwijfeld, de looptijd van de Nintendo Switch 2.