Recensie van Life Is Strange (Xbox, PlayStation & PC)

Don't Nod en Square Enix hebben een scherp oog voor tienerrebellie en gênante situaties, pulpachtige personages en treffende dialogen die je, met alle respect, doorgaans in de meeste, zo niet alle B-films voor tienerdrama's aantreft. Dit is geen cynische opmerking. Life Is StrangeHet komt er simpelweg op neer dat je accepteert dat je, voordat je een wereld betreedt waar "HELLA AWESOME" de voertaal is, waarschijnlijk een hoop nostalgische gevoelens zult ervaren, compleet met hipster-soundtrack en af ​​en toe een middelvinger naar "het systeem", naast andere clichématige opmerkingen die je natuurlijk zou verwachten in een episodische saga over studenten en hun talent om volwassenheid te associëren met robotachtige eigenschappen. Als ik twintig jaar jonger was geweest, had ik het met je eens geweest. Maar nu ik in de dertig ben, voelt het toch een beetje anders.

Als je je kunt onderdompelen in een wereld waar 'coolheid' de norm is en het meesterwerk van het leven een met graffiti bekladde schuilplaats is op een verlaten schroothoop, dan ben je misschien wel bereid om mee te gaan op deze reis. Toegegeven, het is een reis waar je kippenvel van krijgt, maar eerlijk is eerlijk, het is er ook een die je veel stof tot nadenken geeft als het doek valt. Bovendien zijn het niet de clichés die dit verhaal voortstuwen; het is het drama, de vreemd genoeg sympathieke personages, en de wendingen die de hoogtepunten van elk hoofdstuk omringen. Arcadia Bay staat op het punt een wereldschokkende omwenteling te ondergaan, en op de een of andere manier ben jij, van alle mensen, degene die de macht heeft om het lot ervan te veranderen, wat er ook gebeurt.

Life Is Strange Het vindt een goede balans tussen een melodische symfonie van indieballades en pulpachtige dialogen enerzijds, en een verrassend complex episodisch drama anderzijds, dat de last draagt ​​van een provocerend verhaal en een fatale climax. Centraal in de vijfdelige reis staat een kenmerkend Don't Nod-schema: een suite die je normaal gesproken associeert met QTE's, langgerekte dialogen en cruciale momenten die uiteindelijk leiden tot vlindereffecten en "ze "Dat zal ik onthouden"-tekstvakken, vergelijkbaar met wat je in een van Telltale Games' anthologieën zou kunnen vinden. Het heeft dat allemaal, met de toevoeging van een groep personages, de clichés van goed tegen kwaad, stoere jongen tegen nerd, en een bovennatuurlijke ondertoon die toevallig perfect in het grote geheel van het verhaal past. Kortom, het is Don't Nod op zijn best, en je zult het ofwel geweldig vinden, ofwel haten.

Het verhaal volgt Max, een fotografiestudente die, na een visioen van een storm die haar geboortestad Arcadia Bay dreigt te overspoelen, een sinistere kracht erft waarmee ze de tijd kan manipuleren en de wereld naar believen kan veranderen. Als Max krijgen we de kans om vriendschap te sluiten met verschillende personages, de sleur van het tienerleven te doorstaan ​​en, kortom, een roekeloos plan te bedenken om het tij van de storm te keren voordat deze Arcadia Bay volledig verwoest. Maar er is meer. Naast een woeste storm die dreigt het hele, ietwat slaperige stadje te verwoesten, zijn er ook personages die je voor andere uitdagingen stellen: een pestkop met een vuurwapen, een kwaadaardige vaderfiguur met een godcomplex, een docent met een dubieuze achtergrond, enzovoort. Ik zal niet te veel details verklappen, maar je snapt het idee wel.

Terwijl Life Is Strange Het duurt even voordat je erin komt, dat kan ik beamen. Ondanks de trage voortgang en de schijnbaar nutteloze tiener-intermezzo's, heeft de game een oprecht interessant verhaal en een heleboel levensveranderende dilemma's die je tussen de hoofdstukken door aan het denken zetten. Het is weliswaar pulpachtig, maar het bevat ook een aantal verrassend fantastische scènes, met een doorlopende tijdlijn die je talloze mogelijkheden biedt om het verhaal te beïnvloeden en je eigen uitkomsten, relaties en morele principes te bepalen. Nogmaals, het is een beetje traag, maar het weet je wel op het puntje van je stoel te houden gedurende de relatief korte acht uur speeltijd, waardoor je vaak je acties, je morele kompas en de toekomst van Arcadia Bay in twijfel trekt. Dat is echt een groot pluspunt.

Eerlijk gezegd valt er niet veel traditionele gameplay te beleven. Sterker nog, als je niet bezig bent met het beantwoorden van dialogen of het verkennen van kleine gebieden om bijna elk snuisterijtje en erfstuk te analyseren, dan zit je waarschijnlijk te kijken naar langgerekte tussenfilmpjes, waarin indie-folkballades en dromerige monologen de boventoon voeren en de spelervaring verstoren. Dit is op zich niet erg. Maar als je juist van actie houdt, dan kom je misschien bedrogen uit. Het leven is vreemd. Maar als je lang genoeg blijft kijken, zul je misschien de schoonheid in de kleine dingen gaan waarderen. Het is hartverwarmend, herkenbaar, dramatisch en verrassend melancholisch. En toch, ondanks al deze facetten, is het nog steeds niet helemaal dat. Vreemd. Tja.

Vonnis

Life Is Strange Het is even komisch en pulpachtig als nostalgisch, waardoor het de absolute top is voor Don't Nod's stijl van storytelling en op keuzes gebaseerde gameplay. Het is een beetje traag en het vergt veel moeite om er in het begin in te komen. Maar zodra je een sterke band met de personages opbouwt en geleidelijk de grenzen van Arcadia Bay en haar slaperige inwoners ontrafelt, wordt het een waar genot om te zien hoe het zich ontvouwt. Met talloze mogelijke uitkomsten krijg je bovendien de kans om de tijd terug te draaien en alternatieve realiteiten te ervaren. Het spel heeft een hoge herspeelwaarde, en dat alleen al is heel wat waard.

Kortom, als je geniet van Don't Nod's manier van verhalen vertellen en werelden weven met dialogen en karaktergedreven vlindereffecten die afhangen van elke beslissing die je neemt, dan is er geen reden waarom je niet zou genieten van een bezoek aan Arcadia Bay en de episodische avonturen. Het is een tienerdrama met een bovennatuurlijke twist en een lot van indie folk ballads. Eerlijk gezegd, wat wil je nog meer van Don't Nod?