Kunitsu-Gami: Path of the Goddess Review (PS5, PS4, Xbox Series X/S, Xbox One, & PC)

De manier waarop Kunitsu-Gami: Path of the Goddess tower defense en hack-and-slash gameplay heeft gecombineerd, is zo opmerkelijk dat zelfs nieuwe spelers in beide genres er comfort in zullen vinden. Terwijl het niet zo diepgaand is als je van Capcom zou verwachten, richt het spel zijn energie op goed gebalanceerd gameplay dat een beetje van frenetische gevechten, ontspannend basisbouwen en thought-provoking strategie biedt. Samen geniet je van wholesom gameplay die alle bases bevredigend goed dekt. Maar eerst, laten we alles wat je kunt verwachten van het nieuwe spel in onze diepe Kunitsu-Gami: Path of the Goddess review uiteenzetten.

Escort Missions, Reloaded

De premisse is eenvoudig. Yokai—demonen, geesten, monsters en andere bovennatuurlijke wezens hebben een heilige berg aangevallen, waardoor chaos ontstaat in alle omliggende nederzettingen. Poorten zijn verschenen in deze nederzettingen, waardoor de wereld nog verder in chaos raakt. Gelukkig heeft de godin, Yoshiro, de kracht om het land te zuiveren. Het enige nadeel is dat ze weerloos is tegen aanvallen. Daarom is de bewaker Soh belast met het begeleiden van de godin door de besmette nederzettingen, terwijl hij haar te allen tijde beschermt terwijl ze de wereld zuivert van alle kwaad.

En nou, dat is het zo ongeveer. Kunitsu-Gami: Path of the Goddess heeft weinig tot geen dialoog, alleen hier en daar wat geluiden. Meestal gebruiken personages gebaren en gezichtsuitdrukkingen om hun interactie met de wereld over te brengen. En we krijgen ook hier en daar cutscenes, hoewel die ook schaars zijn. Anderszins houdt het spel zijn koers, waarbij het ons introduceert tot een rechttoe rechtaan escortmissie die het gameplay doorloopt tot het einde. Je daalt de berg af, waarbij je de nederzettingen die je tegenkomt zuivert van boze demonen. Deze zijn onderverdeeld in stages—17 in totaal—elk met een distinctief uiterlijk.

The Purge

Voordat elke stage begint, zet een korte cutscene de sfeer van het type nederzetting dat je gaat passeren. Je komt Yokai tegen die rondzwerven en de dorpelingen en dieren in de nederzetting infecteren met hun rot. En dus is je eerste taak om je een weg te hakken door het dorp, waarbij je alle vijanden die je tegenkomt doodt.

Met elke kill krijg je de in-game valuta genaamd Crystals. Deze worden gebruikt om een pad te creëren voor de godin naar de poort aan het einde van de stage. Maar ook in je lijst van dingen om te doen is om de dorpelingen die je tegenkomt te redden van de rot van de Yokai. Zodra ze zijn gered, kun je een deel van je Crystals gebruiken om maskers aan hen te geven die hen classificeren in verschillende rollen.

Barries Go Up

En dus begint het tower defense-gedeelte van het gameplay, waarbij de dorpelingen die je redt worden gerekruteerd om voor je te vechten. Je groepeert dorpelingen in klassen, die, om te beginnen, je toegang geven tot eenvoudige rollen zoals scherpschutters en melee-houthakkers. Met upgrades krijg je toegang tot krachtigere klassen, van tanky sumo’s tot dorpelingen die vijanden kunnen vertragen.

En dan komt strategisch plannen in beeld, met de noodzaak om dorpelingen aan klassen toe te wijzen en ze op gunstige punten op het slagveld te plaatsen. Ideaal gezien wil je de godin te allen tijde beschermen, door haar te omringen met de beste verdediging. Het is van cruciaal belang om haar te beschermen, omdat, wanneer je sterft, de dorpelingen de vesting voor je kunnen houden voor een paar seconden voordat je weer tot leven komt, maar wanneer de prinses sterft, is het “game over”.

On Your Toes

Als gevolg daarvan gaat er veel denkwerk in tower defense zitten. Omdat je de godin wilt beschermen, kun je jezelf of het dorp niet verwaarlozen. Je wilt een sterke barrière opzetten die vijanden niet kunnen doorbreken. Als iets, wil je dat elke vijand die dicht bij de barrière komt schade lijdt. Maar onvermijdelijk ontdek je gaten in je strategie die je dwingen om buiten de box te denken.

Soms kan een afgeleide aanval de godin neerhalen, die maar een paar hits kan weerstaan voordat ze sterft. Ondertussen kunnen vijanden op plekken verschijnen waar je niet aan denkt, waardoor je je dorpseenheden constant moet herpositioneren. Gelukkig pauzeren gevechten terwijl je nieuwe strategieën uitprobeert. Wanneer je erbij optelt dat vijandelijke aanvallen uitgebreid variëren, van luchtaanvallen tot giftige emissies en zelfmoordbommen, wordt tower defense een diepgaand boeiend onderdeel van het gameplay dat je op je tenen houdt.

The Guardian

Nu, terwijl dorpelingen een geweldige job doen om de godin, Soh en het dorp te beschermen, met elke klasse die nuttig en waard is om te experimenteren, moet Soh zijn eerlijke aandeel van gevechten leveren om het spel te winnen. Hij neemt het hack-and-slash-gedeelte van het spel voor zijn rekening, vaak niet bang om dicht bij vijanden te komen. Een strategie is om je eenheden te laten vechten tegen kleinere hordes van de Yokai. Zo kan Soh zich richten op sterkere vijanden, tot aan de tien baasgevechten aan het einde van de meeste stages.

Aanvankelijk is het gevecht niet complex, met zwakke en sterke aanvallen als je belangrijkste opties. Vaak zal je een zwakke aanval uitvoeren en deze volgen met een sterke aanval om de meeste schade toe te brengen. Maar je kunt ook ontwijken en goed getimede parries invoegen, waardoor een ritmisch dans ontstaat geïnspireerd door Kagura. Met meer Crystals kun je nieuwe vaardigheden en upgrades ontgrendelen die meer diepte toevoegen aan het gevecht. Je ontgrendelt bijvoorbeeld een beweging die breekt wanneer deze herhaaldelijk wordt gebruikt.

Yokai

Aan de andere kant, vechten vijanden een fatsoenlijke strijd. Hun aanvallen variëren, met stagger meters die een onophoudelijke achtervolging vereisen om door te breken. Baasgevechten kunnen ook best uitdagend zijn, met onverwachte aanvalspatronen die je moet leren ter plekke. Helaas hebben bazen meer indrukwekkende ontwerpen en animaties dan gevechten. Echt, het niveau van groteske maar aangenaam stunning ontwerpen van de Yokai is van een andere orde. Misschien is het de hoge lat die door de kunststijl is gezet, waardoor je het gevoel krijgt dat het gevecht net zo indrukwekkend had moeten zijn.

In elk geval is Kunitsu-Gami: Path of the Goddess’ gevecht niet eenvoudig. Overdag richt Soh zich op het zuiveren van het dorp. Maar ‘s nachts vallen de Yokai onophoudelijk aan, waardoor ze door poorten breken die overal in het dorp verschijnen. Het kan best een tijd duren om alle demonen in elk dorp te verslaan. En je wordt aangemoedigd om dit te doen om Crystals te verdienen en beloningen te ontgrendelen voor het voltooien van stages. Maar ongeacht, het avontuur voelt enorm lonend om uit te voeren.

Rebuild

Het derde aspect van het gameplay is basisbouw. Zodra dorpen zijn gezuiverd en ontdaan van alle demonen, keren ze terug naar hun oorspronkelijke levendige palet. En alleen dan kun je dorpelingen instrueren om verschillende nederzettingen te beginnen herbouwen. Helaas is basisbouw niet zo complex als sommige van de meer volledige survival-strategie games die je hebt gespeeld. Het is een vrij eenvoudig systeem dat een beetje saai kan aanvoelen, waarbij je lantaarns, standbeelden en meer repareert.

Elke reparatie vereist een specifiek aantal dorpelingen om te voltooien, en aangezien dorpelingen beperkt zijn, moet je misschien nadenken over het beheren van hun aantallen. Nog steeds, zodra ze zijn toegewezen, ben je vrij om elk van de andere stages te spelen. En zodra je klaar bent, kun je terugkeren om te vinden dat ze waardevolle vooruitgang hebben geboekt. Het kan dienen als een leuke manier om je haar los te laten na hectische baasgevechten. Zolang je maar niet verwacht een volledig basisbouwsysteem met manieren om ingrediënten te verzamelen en uitrusting te maken, moet je een leuke tijd hebben.

Sweet, Sweet Monsters

En tenslotte, de graphics. Het tegenovergestelde van levend en levendig leven met giftige en groteske creaturen is zo mooi. Terwijl de dualiteit van schattig en gruwelijk gemakkelijk verkeerd kan gaan, weet het spel op de een of andere manier om de twee te balanceren. Sommige van de monsters zijn zo eng dat ze je doen opspringen uit je stoel. Maar ze laten je ook even pauzeren om te waarderen hoe prachtig hun ingewikkelde details en algehele aura zijn via Capcom’s nu-standaard RE Engine.

Verdict

Kunitsu-Gami: Path of the Goddess voelt aan als een aangename verrassing van de capabele Capcom-studio. Met Resident Evil, Devil May Cry, Mega Man, en meer soortgelijke Okami-franchises, kunnen we mogelijk naar een nieuw IP kijken dat hoog op hetzelfde podium staat. Het is een vrij hoge start voor een mogelijk langlopende serie met goed gebalanceerde multi-genre gameplay-elementen. Aan de tower defense-kant, ben je bezig met het beste positioneren en eenheidbeheer, terwijl je ook de vaardigheden en mogelijkheden van elke eenheid upgradet.

Maar je hebt ook het hack-and-slash-segment om voor te zorgen, dat scherpe moment-tot-moment-gevechten en uitvoering vereist. Hoewel deze niet zo diepgaand zijn als games die zich uitsluitend richten op een van deze genres, vindt Kunitsu-Gami: Path of the Goddess een manier om je doorloop boeiend te houden. Het doet dit via smaakvolle animaties en omgevingsverhalen. Je wordt getrokken in een diep Japanse folklore-setting die je onophoudelijk naar specifiek verhaal leidt dat je niet kunt helpen verder te duiken.

Om op adem te komen, besteed je tijd aan het repareren van gebroken structuren en nederzettingen, waardoor het gameplay een gevoel van vernieuwing en wedergeboorte krijgt. Zeker, Kunitsu-Gami: Path of the Goddess’ verhaal is misschien niet het meest diepgaand. Maar het weet zeker hoe het je aandacht moet trekken door alles behalve hectische gevechten, overtuigend verhaal en algeheel gebalanceerd gameplay.