I Commissioned Some Snails 3 Recensie (PC)

Geloof het of niet, iemand heeft daar bewust de beslissing genomen om de creatie van vijftien individuele schilderijen te bestellen waarin twee natuurlijke onderwerpen verwerkt zouden worden: slakken, en sla. En niet slechts één slak of sla, maar 1.500 stuks. Inderdaad, meer dan duizend slakken, in slechts vijftien afbeeldingen. Dat is I Commissioned Some Snails 3, in een notendop: een bijna zinloze tentoonstelling van koortsdroomachtige kunst die handenvol verborgen tuinslakken, groenten en hallucinogene elementen afbeeldt. Als je nieuwsgierig bent om te weten waarom of hoe zo’n idee ooit het licht zag, dan ben je niet de enige — we hebben jasjes en vergrootglazen. Het goede nieuws is dat I Commissioned Some Snails niet alleen maar een reeks liefdesbrieven aan Gastropoda is. O nee, zo blijkt, er is binnen deze vijftien schilderijen een spel verborgen, grappig genoeg. Het is in wezen Waar is Waldo, maar dan alsof Waldo aan een paar twijfelachtige tijdverdrijven had deelgenomen samen met een paar andere excentrieke figuren. Het is niet het LSD-aangedreven portret dat ik ervan maak, maar je snapt het idee. Hierin schuilt een “eigenzinnige” point-and-click ervaring die zijn hart op de tong draagt, en zijn onnatuurlijke fixatie op de stam weekdieren in de slijmerige ingewanden van vijftien onorthodoxe schilderijen. Als dit allemaal klinkt als een w̶a̶l̶v̶i̶s̶ slak van een goede tijd voor jou, blijf dan zeker nog even bij ons terwijl we wat dieper graven in de ogenschijnlijk onsterfelijke liefde van de maker voor tuinplagen en konijnenvoer. Schuif opzij, Waldo — je bent overbodig tot nader order. Of tenminste, totdat we besluiten dat het genoeg is, en dat 1.500 slakken er 1.368 te veel zijn. Het een of het ander, snap je?

Op het Spoor

Laten we eerst en vooral het visuele aspect van het spel onderzoeken—het kloppende hart van de meeste, zo niet alle point-and-click verborgen object puzzels. Hoewel het zeker geen renaissance-schilderij is met goddelijke kleuren en adembenemende visuele effecten en wat al niet, is het boek met kleurrijk artwork hier eigenlijk best aangenaam voor het oog. Streep dat door — het is een feest voor de ogen. Het is abstract en het is hypnotiserend—bizar complex, zelfs. De waarheid is dat ik moeite zou hebben om het middelpunt aan te wijzen voor elk van de vijftien schilderijen die het spel in zijn collectie heeft, want de kunst hier bevat niet per se focale punten, maar eerder een cascaderende waterval van meerdere statische stukken, waarbij elk stuk weinig tot geen relatie heeft met zijn buurdelen. Is het een vogel? Is het een vliegtuig? Wie weet? Het is een optische illusie die zwaar leunt op surrealisme en onlogische aannames. Wederom, een feest voor de ogen, ten goede of ten kwade. De omvang van de gameplay wijkt niet af van je standaard verborgen-objectenspel. Het voordeel hier is inderdaad dat er duizenden objecten te vinden zijn, en niet slechts een paar primaire onderwerpen gestippeld op elke pagina van een relatief kort boek. Met 750 te vinden slakken, en daar bovenop nog 750 te ontdekken sla’s, zou je kunnen zeggen dat de maker hier koos voor kwantiteit boven kwaliteit. En ik ben geneigd het daarmee eens te zijn, aangezien er, buiten de twee kernobjecten, niet veel anders is om te vergroten of te elimineren van de pagina. Maar hey, het houdt in ieder geval zelfs de snelste speurders veel langer bezig dan de gemiddelde zoek-en-vind-marathon.

Slakkengang

Ik zou liegen als ik zei dat het vinden van alle 1.500 onderwerpen geen complete sleur was, maar om eerlijk te zijn hielp de toevoeging van een nuttig ingebouwd hintsysteem en meerdere save slots wel om sommige van die uitgerekte secties op elk van de vijftien schilderijen te doorbreken. Er was nog een functie—een tool die me toeliet om willekeurig een handvol slakken en sla’s op te zakken en ze terug te plaatsen op hun rechtmatige plekken zodat ik ze, nou ja, opnieuw kon vinden. Het was geen overbodige functie, hoewel ik ook zou liegen als ik zei dat ik erop vertrouwde om meer tijd uit de ervaring te persen. Het had die extra ruimte niet nodig; het was genoeg. Uiteindelijk is I Commissioned Some Snails 3 niet het ultieme verborgen-objectenspel, maar het is wel een solide bijdrage aan de collectie, ondanks dat het een van de duizenden soortgelijke werken is. Duidelijk is dat je waar voor je geld krijgt, dus als je toevallig de tijd hebt om zo ongeveer alles uit het vat te schrapen, dan zou je je geld eruit moeten kunnen halen. En zelfs als je niet voor de hele reutemeteut blijft, dan hey, kijk naar de positieve kant — je kunt tenminste profiteren van de kans om een korte tijd te baden in een paar belachelijk complexe schilderijen. Dat rechtvaardigt een reis naar het canvas, toch? Toch?

Oordeel

I Commissioned Some Snails 3 pelt nog een laag van zijn slijmerige canvas af om duizenden meer van zijn kenmerkende onderwerpen te onthullen met een royale collectie verse kunstwerken en abstracte ontwerpen. Het is niet enorm verschillend van zijn voorganger, maar om eerlijk te zijn, het doet tenminste een poging om nieuwe schilderijen en een originele verzameling objecten vast te leggen. Begrijp me niet verkeerd, het is nog steeds dezelfde oude formule. Desalniettemin is het nog steeds een prijzenswaardig kunstwerk dat erkenning verdient, zo niet als een spel-spel, dan wel als een tot nadenken stemmende kunstinstallatie van uiteenlopende gradaties. Natuurlijk, als je het soort speler bent die ervan geniet om te verdwalen in een bodemloze poel van ongemarkeerde checklistjes en chaotische puzzels, dan twijfel ik er niet aan dat je plezier zult beleven aan het overpeinzen van de schelpen en bergen van deze onhandelbare tentoonstelling voor een paar uur of zo.