Greyhill Incident Recensie (PS5, PS4, Xbox Series X|S, & PC)

Wanneer de verwachting voor een nieuw spel opbouwt, is het altijd een tweeslachtige wacht waarbij je niet weet of het spel je verwachtingen zal waarmaken of teleurstellen. Greyhill Incident is een goed voorbeeld van de spanning die opbouwt naarmate de lancering nadert. Het is een indie-horror-titel, de eerste van Refugium Games’ studio, wat de “onbekende” factor van het resultaat nog verder verhoogt.

De trailer is geweldig, genoeg om interesse te wekken om eindelijk je handen op het spel te krijgen. Alleen om te realiseren dat de lanceringstrailer vrijwel alles dekt wat je doet in de eerste helft van het spel, terwijl de andere helft wordt doorgebracht met rondstruinen, stil biddend dat de marteling zou eindigen.

Voordat we te ver vooruit kijken, laten we eerst een diepe duik nemen in de Greyhill Incident, het verhaal en de gameplay ontleden en ontdekken waar en wanneer de ontwikkelaars het verkeerd deden. Hier is onze Greyhill Incident-recensie.

De Aliens Zijn Eindelijk Hier

Het lijkt erop dat het alien-invasie-genre volledig is uitgerekt. Kan er echt nog een alien-spel zijn dat het anders doet? Een spel dat iets nieuws brengt? Na verder nadenken realiseerde ik me dat de meeste alien-invasie-thema-spellen zich richten op FPS-shooters. Weinig volgen de survival horror-route (Alien: Isolation is de enige serie die me te binnen schiet), en dat is waar Greyhill Incident‘s grootste kans ligt.

Het verhaal begint meer of minder zoals verwacht. Vier leden van een klein landelijk boerderijdorp, Greyhill, gaan via walkie-talkie in gesprek om de recente verdwijningen in de stad te bespreken. Ze zijn ervan overtuigd dat een buitenaardse kracht in het spel is. Misschien bellen ze de overheid voor hulp. Nee. De overheid is zich ervan bewust, zegt een complotdenker. Maar ze zijn vastbesloten om het te verbergen. Dus het is aan de buurtwacht om de inwoners van de stad veilig te houden.

Tijdens de playthrough neem je de rol van Ryan Baker aan, een kampioen honkballer en vader van één. Hij is een emotioneel instabiele man, die letterlijk tegen zijn zoon schreeuwt in de eerste paar minuten van het kennismaken met hem, zonder enige reden. Hij is een goede buurman die uit zijn weg gaat om anderen te helpen veiligheid te vinden. En dat is alles wat de ontwikkelaars voelden dat we over hem hoefden te weten.

Beangstigende, Spannende Nachten

Het is donker buiten. Een dichte mist hangt over Greyhill. Er is niet veel te zien, deels omdat het moeilijk is om een pad te zien dat je kunt nemen. Er is een buurman die vermist wordt, dus je moet een pad door de duisternis banen om naar zijn huis te gaan en te onderzoeken wat er gaande is. En dat is wanneer je de vliegende schotels van de aliens ontdekt die tot stilstand komen in het midden van de maïsvelden.

Vanuit het interieur komen gewone aliens tevoorschijn. Bijna exact hetzelfde uiterlijk als de comic sci-fi-roadfilm uit 2011, Paul. Misschien was de eerste aankomst van de aliens op aarde een verrassing voor me. Het was zeker een van de meest spannende momenten die ik ervoer. Toen werd Ryan’s zoon opgepikt door een van de schepen, en het leek erop dat we zelf het schip zouden moeten verkennen om hem te redden.

Maar Greyhill Incident veegde Ryan’s ontvoering snel onder het tapijt, en stuurde ons een boodschappenjongen op pad. Ten eerste zouden we tinfolie moeten zien te krijgen. Blijkbaar helpt het om je te beschermen tegen aliens. Dus gaan we op zoek naar het in het huis van de complotdenker, waar hij zei dat hij tinfolie had gebruikt om zichzelf te beschermen tegen de aliens. Dit is slechts een wilde gok, omdat het spel niet vertelt waar je naartoe moet gaan.

Vertrouw Op Jezelf

Eerlijk gezegd, breng je alle tijd in de Greyhill Incident door met boodschappen doen. Je gaat de onbekende in om items te zoeken die je niet eens zeker weet dat je nodig hebt om je zoon te redden. Je moet ook helpen om de inwoners van de stad te helpen, inclusief een “missie” waarbij je de kat van je buurman moet vinden. Maar, opnieuw, er is geen richting om je te leiden naar waar je moet zoeken. Er is geen kaart, geen kompas van enige soort, of een hint van het doel zelf. In feite zei het doel alleen: “Breng de kat naar Bob; zijn caravan is daar”. Waar?!

Het pauzescherm met een samenvatting van je huidige doel helpt niet veel. Dus ben je overgelaten om te vertrouwen op jezelf dat je uiteindelijk het item zal vinden dat je zoekt. Bedenk dat het er buiten nauwelijks zichtbaar is. De maan snijdt door de dichte mist van de stad, waardoor een beangstigende, spannende omgeving ontstaat. Maar dat is alles wat het doet, om een beangstigende, spannende omgeving te creëren waarin je (letterlijk en figuurlijk) verloren raakt.

Een Helpende Hand

Om eerlijk te zijn, krijg je een paar hulpmiddelen om je te helpen. Ryan heeft een zaklamp die hij kan gebruiken om zijn pad te verlichten. Maar het heeft geen zin om de zaklamp te noemen, omdat het uiteindelijk nutteloos is. De zaklamp gaat alleen aan voor een paar seconden voordat hij uitgaat. Om het licht aan te houden, moet je constant op de knop drukken. Maar, er is nog een andere factor om je zorgen over te maken: de aliens. Zie, het aanzetten van de zaklamp waarschuwt de aliens voor je aanwezigheid. En het aanhouden ervan maakt het nog gemakkelijker voor hen om je te achtervolgen. Dus gebruik je het amper.

Je hebt ook een honkbalknuppel die je kunt gebruiken om een alien op korte afstand neer te slaan. Maar, je bent minder geneigd om een alien permanent uit te schakelen met alleen een knuppel. Het meeste wat je kunt doen, is hen ver genoeg verlammen om te ontsnappen. Maar (er zijn zo veel “maars”, houd me ten goede), het gebruik van de honkbalknuppel vermindert je uithoudingsvermogen. Net als het rennen. Het zou logisch zijn als het uithoudingsvermogen lang genoeg duurde om je naar een veilige schuilplaats te laten gaan. Maar (zie wat ik bedoel?), het uithoudingsvermogen is zo snel op als je niet ver komt. In feite voelt Ryan niets als een kampioen honkballer. Niet als hij in enkele seconden buiten adem raakt en moet wachten tot zijn uithoudingsvermogen weer is aangevuld. Ik neem aan dat het idee is om spelers aan te moedigen om stealth te gebruiken. Wat het geval ook is, het gebruik van een honkbalknuppel en rennen is een hoge-risico-beweging die je beter kunt vermijden.

Twee Kogels Tussen De Ogen

Ten slotte heeft Ryan een vertrouwd revolver. Twee kogels tussen de ogen zijn genoeg om een alien te doden. Maar (ik beloof, ik geniet hiervan niet), kogels zijn zo moeilijk te vinden. Als je bedenkt dat de aliens in aantal toenemen naarmate je verder in het spel komt, wordt het absoluut essentieel om je kogels te sparen voor wanneer je ze het meest nodig hebt.

Je Bent Dood

Met zo veel tegen je, is het geen verrassing dat je vaker wel dan niet een vroegtijdige dood zult sterven. Ik vind dat wanneer de frase “je bent dood” op je scherm verschijnt, met bloed dat overal om je heen spuit en de vijand die rond je gevallen lichaam danst (als de ontwikkelaars dat zo hebben bedoeld), het extreem slim is. Er is gewoon een rush die door je heen gaat wanneer je zo dicht bij de rand van de dood bent, omdat je niet degene wilt zijn die aan stukken wordt gereten. Toch, als het gebeurt, is het nog steeds bevredigend, omdat je weet dat je alles hebt gedaan om het te voorkomen.

Greyhill Incident geeft geen aandacht aan de finale afrekening. Het slaan van een alien op korte afstand heeft geen impact. Noch doodt het hen echt. Ze vallen gewoon om. Aan jouw kant zal een alien met je worstelen, voordat de finale overgave plaatsvindt die eindigt met een zwart scherm en de woorden “ontvoerd” die over het scherm verschijnen. Het is een echt saaie sequentie die elke spannende sensatie wegneemt over de mogelijkheid om te sterven. Hetzelfde geldt voor het stellen van veel moeite om de aliens te verslaan.

Als er geen voldoening is in de jacht, de achtervolging, dan wat is het punt van het allemaal? Zelfs het gebruik van stealth wordt zinloos, gemaakt nog zinlozer door de constante supervisie van de aliens. Aliens kunnen je van mijlen ver zien. Ze kunnen je zien terwijl je je in de maïsvelden verbergt. En onmiddellijk rennen ze levenloos naar je toe. Ik voel me bijna opgelucht als ik word betrapt, omdat het de marteling van constant hurken en als een rups bewegen om mijn dekmantel niet te blazen, vermindert.

Uitspraak

Wat is goed aan Greyhill Incident, vraag je? Nou, de beangstigende, spannende, atmosferische omgeving is prachtig gedaan. Maar het is niet genoeg om alles te maskeren wat tegen het spel werkt. Van zielloze schrijfstijl, willekeurige verhaalvertelling, matige gevechten en oninteressante vijanden, vrijwel elk aspect van de Greyhill Incident heeft dringend meer aandacht nodig.