God of Rock Recensie (PS5, PS4, Xbox One, PC, Xbox Series X/S, & Switch)

Een ritme-gevechtspel is ongebruikelijk. Dus, toen ik voor het eerst besloot om God of Rock te spelen, had ik hoge verwachtingen van een geweldige tijd. Het voelde als een gevoel van behoren dat ik niet wist dat ik nodig had. Alsof Just Dance en King of Fighters waren gecombineerd. Wie kan nee zeggen tegen dat?

Terwijl God of Rock zijn spannende momenten heeft, worden ze vaak onderdrukt door half-bakken onderdelen in de machine. Het is erg slecht omdat het idee op zijn best slim is. Ik denk dat veel mensen alleen al door het horen van het concept werden aangetrokken.

Dus, hoe God of Rock het voor elkaar krijgt om een slag te missen? Is het zo slecht als het niet voor een spin nemen? Of zijn God of Rock‘s problemen beheersbaar in afwachting van toekomstige updates? Blijf tot het einde van onze God of Rock-recensie om de antwoorden op deze vragen en meer te vinden.

Rock ‘n Roll

De God of Rock wil dat mensen vechten op het ritme van de drums. Dus, hij gaat op zoek naar ‘s werelds beste muzikanten die kunnen deelnemen aan het werpen van punches voor hun eigen plezier. Elk van de 12 vechters in God of Rock heeft een achtergrondverhaal. Iets wat te maken heeft met een probleem dat ze hadden, en hoe God of Rock belooft het op te lossen als ze zich inschrijven voor zijn ritme-gevechtstoernooien.

Dus, het gevecht begint, en je begint te kiezen tussen personages die een symbolische gelijkenis lijken te hebben met supersterren die je misschien al kent. Ik zag zeker enkele Elvis- en Lizzo-vertolkingen. Heb jij enkele connecties gemaakt aan jouw kant? Ongeacht of elk personage een superster aanduidt, dragen ze allemaal schitterende outfits en stralen ze zo heldere, levendige auras uit dat het veel plezier is om tussen elk van hen te schakelen.

Wat nog meer? Elk personage heeft unieke bewegingssets en vaardigheden. Dus, het is niet alleen hun superster-inspiratie die je aantrekt om ze te kiezen. Sommigen hebben helende eigenschappen. Anderen dealen meer schade dan de rest. Echt, het is aan jou om te experimenteren met een van beiden om erachter te komen welke personages goed voor je werken.

De “Waarom”

Ik moet zeggen, dat voorbij fysieke verschijning en gevechtsstijl, er niet veel meer is dat een gevoel van zorg en affectie voor bepaalde vechters cultiveert. De achtergrondverhalen, verteld in cutscenes in de Story/Arcade-modus, graven niet diep genoeg om banden met elk personage te vormen.

Hier is een uittreksel uit een van hen. Ontmoet een normale muzikant die een monastiek leven leidt. Plotseling grijpt de God van Rock zijn maaltijd. Dus, Hilde heeft geen andere keuze dan te vechten in God of Rock‘s toernooi. Ze heeft voedsel nodig om te overleven, nietwaar?

Ze zijn leuke kleine teasers die laten zien dat er enige moeite is gestoken in elk personages achtergrondverhaal. Maar ze lijken meer tijd in de oven nodig te hebben om meer diepgaande details te serveren die je tenminste laten caren of langdurige banden met hen vormen.

All Hats to the Ring

Eens verzameld, begint het toernooi in acht dynamische stages die zich over het universum uitstrekken. Deze zijn als statische achtergronden waar de gevechten plaatsvinden. Ze zijn visueel prachtig. Zeker een genot voor de ogen. Ze passen goed bij de personage-ontwerpen en laten fijne details overal zien.

Het enige nadeel is dat je niet met de omgeving kunt interactie hebben. Ze zijn bijna als statische achtergronden, gezien op de achtergrond van gevechten, maar er is niet veel dat je ermee kunt doen, behalve selecteren en staren.

Turn Up the Music

Genoeg over additieven. Laten we naar het leuke gedeelte gaan; de 1-tegen-1-gevechten, zelf. Als een ritme-vechter, controleren spelers geen personage rechtstreeks tijdens gevechten. In plaats daarvan, richten ze zich op het indrukken van knoppen net op tijd voor het ritme van een originele soundtrack. In ruil daarvoor, activeren nauwkeurige knoppen bepaalde spelerbewegingen, of het nu aanvallen zijn die schade toebrengen aan tegenstanders of verdedigingen die uw speler beschermen tegen inkomende aanvallen. En dat is het. Vecht op het ritme door noten op het juiste moment te raken.

Het scherm is in tweeën gedeeld. De bovenste helft toont gevechtssequenties. Best flashy en prachtig mooie sequenties, moet ik zeggen. Als een harmonieuze, gespannen strijd. De onderste helft is het ritme-gedeelte van het spel, waar de noten van een soundtrack in een vierlijnig raster worden weergegeven. Twee rasterdelen liggen naast elkaar. Een voor elke speler. De uwe zou idealiter in de onderste linkerhoek van het scherm moeten staan. Ik beschrijf de setup nauwkeurig in een poging om te illustreren hoe hectische gevechten kunnen worden.

Omdat het landen van de perfecte klappen of verdedigingen afhankelijk is van het raken van de juiste noot op het juiste moment, zul je merken dat je bijna altijd vastzit aan de onderste linker- en hoekzijden van het scherm. Verlies het uit het oog, zelfs maar voor een moment, misschien om de prachtige stages en flashy gevechten te zien, of om te zien hoeveel van je gezondheid er nog over is bij de gezondheidsbalk die in de linkerbovenhoek van het scherm staat, en je verliest.

Het is een beetje alsof het het hele doel van de helft van het spel, op zijn minst, verslaat. God of Rock is een ritme-vechter. Echter, veel van je tijd en moeite wordt gericht op het perfectioneren van je timing en het raken van noten nauwkeurig. Je verliest het uit het oog, alleen maar om te zien hoe goed je het doet of om je personages vaardigheden te zien, en het spel straft je daarvoor.

Rock off and Rave On

Helaas wordt het nog erger. Zie, elk gevecht gaat door totdat een van de spelers is uitgeschakeld. Om daar te komen, God of Rock zorgt ervoor dat de soundtrack sneller speelt, de noten vliegensnel vangen, en in een ogenblik ben je wanhopig bezig om elke noot op het juiste moment te raken. Wie het snelst is met zijn knoppen en het meest nauwkeurig wint.

Het lastige gedeelte hiermee is dat je nooit de kans krijgt om jezelf te temmen. Een manier waarop spelers graag gevechten strategiseren, is door bij te houden van hun en hun tegenstanders’ gezondheidsbalken. Zo weet je wanneer je meer moet blokkeren en wanneer je opeenvolgende aanvalsreeksen moet loslaten die ze zeker uitschakelen.

Een andere manier is door aanvallen te anticiperen. Wanneer je tegenstander op een rol is, inkomende aanvallen sturend in de hoop je te stunnen, kun je hun bewegingen een tijdje blokkeren totdat ze hun deel hebben gehad. Maar God of Rock neemt dat bij je weg. In plaats daarvan, ligt je focus uitsluitend op het raken van de noten nauwkeurig en op tijd.

Dan is er het simpele feit dat je amper de kans krijgt om de hoeveelheid liefde en zorg te waarderen die in de kunst is gestoken. Als je de omgeving en de personages wilt zien, doe dat dan wetend dat je waarschijnlijk verliest van een meer attente tegenstander.

Stuck in My Head

Op dit punt kan God of Rock‘s soundtrack misschien zijn reddingsboei zijn. Er zijn meer dan 40 nummers om uit te kiezen, dus dat is een goed begin. Echter, ja, echter, bijna al deze nummers blijven in je hoofd hangen lang nadat je de controller hebt neergelegd. En dat is een probleem voor een ritmespel.

Om eerlijk te zijn, zijn alle nummers op God of Rock originele soundtracks. Ook hebben geen van hen tekst, alleen instrumentale nummers die meer electro-pop en metal klinken dan rock. Toch zou het leuk zijn om gecurateerde soundtracks te hebben die onthouden worden en buiten het spel om bestaan. Tenminste, geen van de nummers is zo slecht dat je je hoofd door een muur wilt slaan.

Verder, God of Rock heeft meer spelmodi naast Arcade-modus, hoewel beperkt in vergelijking met zijn concurrenten. Je kunt springen in de trainingsmodus om je vaardigheden te verfijnen. Neem een vriend of twee mee in lokale of online multiplayer. Of, bekijk de track-editor, waar spelers hun eigen draai kunnen geven aan bestaande tracks. Misschien voeg je meer noten toe of verwijder je er een paar om ze makkelijker te maken om te spelen.

Ik had graag gezien dat de track-editor het mogelijk maakt om nummers te importeren die je echt leuk vindt om naar te luisteren. Hopelijk zullen toekomstige updates dit mogelijk maken en een groeiende fanbase stimuleren.

Verdict

God of Rock is een van die spellen die veelbelovend lijken vanaf hun concept, maar falen om te leveren bij de lancering. Het is geen geheim dat gevechtss spellen leuk zijn, en het combineren ervan met ritme-gebaseerde spellen kan een nieuwe favoriete genre creëren. Helaas, God of Rock faalt door meer focus te leggen op één kant van de deal en de andere kant volledig te negeren.

Op dit moment voelt God of Rock aan als een ritmespel, omdat veel van je tijd en moeite gericht is op het perfectioneren van je timing en het raken van noten nauwkeurig. Je verliest het uit het oog, alleen maar om te zien hoe goed je het doet of om je personages vaardigheden te zien, en het spel straft je daarvoor. Helaas wordt de druk erger wanneer het nummer sneller gaat naarmate de gevechten vorderen, met opties om speciale vaardigheden te gebruiken die meesterlijk moeten worden uitgevoerd. Ik kan alleen maar hopen dat toekomstige updates de fouten zullen rechtzetten, omdat God of Rock in zijn kern een geniaal toevoeging aan de gamingscultuur blijft.