Reviews
Frostpunk Review (Xbox Series X|S, PlayStation 5 & PC)
Ik heb nooit me zo incompetent gevoeld in mijn hele leven, en toch voel ik, om een of andere reden, dat ik nog veel meer moet bewijzen als gouverneur van een ijskasteel dat, om eerlijk te zijn, net zo dicht bij het vinden van warmte is als ik bij het verliezen van de laatste haren op mijn schedel. Het lijkt erop dat, als ik maar één kleine fout maak, de hele kolonie het weet. Helaas is dit geen baan voor de zwakken; het is een rol die je zo dichter bij het kookpunt brengt. En als je niet het vermogen hebt om verandering te brengen in een wereld die je simpelweg verafschuwt, dan heb je weinig keuze dan je angsten onder ogen te zien en verbanning te accepteren. Helaas zijn de kansen dat dit binnen de eerste vijftien minuten gebeurt extreem hoog. Maar hey — welkom bij Frostpunk, een wereld waar niemand de winter overleeft.
Frostpunk is waarschijnlijk een van de meest brute city-building games aller tijden. En ik bedoel dat niet als in, oh, het is een beetje een harde noot om te kraken, maar dat het een spel is dat baadt in je mislukkingen en je vooruitgang verafschuwt. Maar dat is een beetje wat dit spel is: een pijnlijk belastende sandbox game die je niet alleen vraagt om een kolonie te bouwen, maar ook om je achterover te buigen om warmte, veiligheid en een plek voor bevriezende burgers te vinden tussen de hongerige stormen. En, hier is het beste deel: het gidst je niet door de bewegingen en laat je niet over de eerste hindernis heen komen; het slaat je met honderd problemen en vertelt je dan dat er een storm op komst is naar je kasteel. Het slechte nieuws? Als je geen voet aan de grond krijgt in tien minuten of minder, dan zullen de burgers je verbannen en je vriendelijk herinneren aan dat, ondanks al je beste inspanningen, je een stuk menselijk afval bent. Game over,基本.
Net als veel meedogenloze sandbox games op de markt, is Frostpunk een spel dat je ofwel leert liefhebben door onvermoeide oefening, of onmiddellijk haat en verwijdert binnen de eerste twintig minuten. Er is, natuurlijk, veel plezier te beleven tijdens de latere stadia van het bouwproces, dat geef ik toe. Helaas is het opbouwen van de nodige geduld om de eerste top te overwinnen het probleem. Als je dat kunt aanpakken, dan kun je misschien een aangenaam leuke ervaring vinden hier. Nou, het is waarschijnlijk het beste om dat met een enorme korrel zout te nemen, om eerlijk te zijn.
Het begint allemaal met de ijskrater in een wereld die, helaas, op de rand van de ondergang staat. Als de pasbenoemde gouverneur in deze wanhopige natie, heb je burgers, werkplaatsen en een heleboel overlevingsprogramma’s om bij te houden om aan de eisen te voldoen. Behalve de algemene behoefte om je kolonie uit te breiden, moet je ook omgaan met frequente stormen, honger, ijskoude weersomstandigheden en, bovenal, burgers die een verschrikkelijke gewoonte hebben om je ultimatums te presenteren die je gouverneurschap kunnen maken of breken. En dat is nog maar het topje van de ijsberg — letterlijk.
Zoals ik al zei, is Frostpunk geen spel dat je hand vasthoudt en je af en toe een waarschuwing geeft om je te helpen je weg te vinden. Nee, als het al iets doet, dan is het om je zo veel mogelijk hindernissen te geven, niet om je metaal als gouverneur te testen, maar om je op je tenen te houden terwijl je honderden keren terugspoelt in een poging om die “perfecte” oplossing voor ieders problemen te vinden. Het irritante deel hier is dat, terwijl het spel je een paar kruimels biedt om je te helpen de basis te begrijpen, op geen enkel moment het tempo verlaagt om ervoor te zorgen dat je, weet je, overleeft de economische crisis. En als je denkt dat dat een beetje te extreem klinkt, nou, dat is het ook. Toch spelen mensen nog steeds Dark Souls en Nioh. Ga maar figuur.
Terwijl de eerste sequenties van Frostpunk ontzettend overweldigend en een beetje oneerlijk kunnen aanvoelen, is er een zilveren randje aan alles. Zie, zodra je begint met het beheersen van de basis en leert wat het betekent om de curator van ijslegacies te zijn, wordt het spel een stuk leuker om doorheen te spelen. Het is pijnlijk moeilijk om te ontwarren, waar, maar het zorgt er ook voor dat je veel leuke functies hebt om te ontgrendelen terwijl je langzaam door de wintermaanden heen komt. Bijvoorbeeld, je hebt honderden bouwcombinaties, kasteellagen, werktaken, morele dilemma’s en synergies om te verkennen, die allemaal evolueren terwijl je je naam uithakt in de ijskoude troon. Is het het waard? Absoluut. Alhoewel, om duidelijk te zijn, is het geen spel dat voor de fainthearted is. Het zal je bloed doen koken en de haren op je borst doen bevriezen — maar dat is allemaal deel van de lol. Right?
Oordeel
Frostpunk verdient zijn plek op de ijskoude troon als een ware kracht van het kwaad onder city-building sandbox-eigenschappen, niet omdat het een meedogenloos wrede ervaring is, maar omdat het houdt van je grenzen te pushen en je te laten bevriezen onder je eigen gouverneurschap. Dat gezegd hebbende, biedt het een zilveren randje, van sorts — een lichtstraal tussen muur-hoge hongerige stormen, voornamelijk in de vorm van bevredigende mijlpalen en korte periodes van evolutie. Toegegeven, het maakt geen gewoonte van je goed te laten voelen, maar het doet wel een poging om je op de rug te kloppen als je een wonder verricht. Voor het grootste deel, echter, ben je geen God; je bent een incompetent idioot die geen enkele ervaring heeft. Of, misschien was dat alleen mijn ervaring, hoe dan ook.
Laat het gezegd zijn dat, als je op zoek bent om door de ijskoude wateren van een barbaarse vesting te snijden en je vaardigheden als curator van verloren zielen te testen, dan kun je misschien exact vinden wat je zoekt in Frostpunk. Wees gewaarschuwd, echter — het is geen spel dat je een warm gevoel zal geven. En ja, dat was een verschrikkelijke grap.
