Forspoken recensie (pc en PS5)

Het is al lang geleden. Maar uitgesproken is eindelijk hier. Ondanks hoe verleidelijk de trailer eruitzag, begrijpen we dat u misschien nog meer overtuigingskracht nodig heeft voordat u die aankoop doet. Nou, niet per se "overtuigend", maar een duidelijker beeld van het goede, het slechte en het lelijke (indien aanwezig), zodat je een weloverwogen beslissing kunt nemen. 

Voor wie het nog niet weet, verlaten is een Square Enix actie-avontuur met RPG- en openwereldelementen. Er waren eerder twee vertragingen. Eerst, 24 mei 2022, veranderde in 11 oktober 2022. We zijn gewoon blij dat het eindelijk zover is dat we uit elkaar gaan. Zonder verder oponthoud, hier is uit uitgesproken beoordeling, geen suikercoating, wat dan ook.

Uitgesproken in een handomdraai

Dus laten we hier reëel zijn. uitgesproken's uitgangspunt is meer dan veelbelovend (spoilers vooruit)! Je hebt een verloren zwarte tiener genaamd Frey die zich een weg baant door New York. Het is moeilijk om de eindjes aan elkaar te knopen, en ze kan het niet helpen dat ze zou willen dat ze ergens beter woonde. Dan, zie, onze hoofdrolspeler, Frey, komt een pratende magische armband tegen. 

Ze trekt het aan en wordt op magische wijze geteleporteerd naar een fantasierijk genaamd Athia. Dus, is haar wens uitgekomen? Welnu, ze heeft nu magische krachten, die haar zijn geschonken door de rare pratende armband die ze draagt. Ze noemt de armband zelfs "Cuff" en verder begint hun avontuur door het land van Athia.

Het blijkt dat Athia lang niet is waar ze van droomde. Het is volkomen saai en volkomen levenloos. Allemaal dankzij een somberheid die al het leven wegvaagt en ze in zombies verandert. En daarin ligt je tegenstander gedurende een groot deel van het spel. 

Terwijl hij op avontuur gaat door Athia, komt Frey deze laatste overgebleven stad tegen, enigszins ongedeerd. De mensen hier aanbidden haar vanwege de manier waarop ze immuun lijkt voor de somberheid en omdat ze de monsters in Athia kan doden. Ze is een held in hun ogen en daarom smeken ze haar om te helpen vier machtige heersers neer te halen die de stad corrumperen.

Stop alsjeblieft met praten

Ik weet zeker dat je hebt gehoord over een aantal vergelijkbare verhaalpatronen. Een verlaten meisje wordt naar een fantasiewereld geteleporteerd, krijgt magische krachten en krijgt als enige de verantwoordelijkheid om een ​​kwaadaardige dreiging te stoppen. Misschien is het de flauwe bekendheid met uitgesproken's plot dat de ontwikkelaars ertoe bracht om te proberen een behoorlijk gedenkwaardige dialoog in te voegen, en niet op een goede manier.

Ten eerste is er de chemie tussen Cuff en Frey. De twee zijn bijna altijd constant met elkaar aan het kibbelen. In plaats van loyaliteit en vertrouwen tussen elkaar op te bouwen, is het het tegenovergestelde soort tirade dat volledige vooruitgang boekt. Ik bedoel, er zijn niet eens momenten waarop de twee de tijd zouden nemen om zich te hechten. 

En dan is er Frey, die gewoon nooit weet wanneer hij zijn mond moet houden. Ze is behoorlijk onbeleefd tijdens het spel en gooit veel meer dan een redelijk aantal f-bommen. Ik bedoel, er zijn hoofdrolspelers die de "badass" -sfeer volledig rocken. Maar als dit het doel is waar de schrijvers naar streefden, dan is het een grote misser. Frey komt over als volkomen onaangenaam voor ons, voor de mensen, en de hel, zelfs voor haar sidekick "buddy", Cuff. 

Uiteindelijk, uitgesproken kan het niet helpen dat je je afvraagt, is er een manier om het spel op mute te spelen? De muziek is wel goed.

Het land van Athia... met welk doel?

We moeten over Athia praten. Je zult tenslotte zoveel van Athia zien tegen de tijd dat je klaar bent. Vingers gekruist, je droomt er niet over in je slaap. Op het eerste gezicht is Athia volkomen saai en levenloos. Het zijn net enorme stukken land die worden voorzien van allerlei soorten filters. En daarboven hangt constant dit griezelige soort mist, vermoedelijk de somberheid.

Als je niet aan het kletsen bent met de mensen die in de stad Cipal zijn achtergebleven, ben je schijnbaar altijd kilometers aan het rennen naar een interessant punt. Ernstig. Athia is een waanzinnig grote kaart die ik je misschien uitdaag om te voltooien. Weet gewoon dat er echt niet veel te zien is.

Om je te motiveren om Athia te verkennen, uitgesproken ontwerpt zijmissies die in wezen een doelwit op de kaart aanwijzen en je vragen daarheen te gaan. Dus begin je over rotsachtig terrein te sprinten, over obstakels te klimmen en een enterzweep te gebruiken om jezelf over lange afstanden te vliegen.

Je kunt afdwalen van je zijmissie om Athia te bekijken, maar na een paar te veel verkenningstochten begint het allemaal samen te smelten tot één enorm saai ogend land. Als je eenmaal een of twee side-quests hebt gedaan, begin je je te realiseren hoe de winst versus het verlies nauwelijks te vergelijken is. Zijn de zijmissies het zelfs waard?

Leuk en flitsend ... aan het begin

Een van de best coole gameplay-functies in uitgesproken is aan het rennen. Frey gebruikt de magische vaardigheden van Cuff om het land te doorkruisen, en het is zo leuk om te doen. Je kunt letterlijk urenlang over het water schaatsen, jezelf over lange afstanden zwepen en enorme stukken land in een mum van tijd afleggen.

Naast magische verplaatsingsmogelijkheden heeft Frey ook vier gevechtsopties, voornamelijk gebaseerd op vuur en aarde. Hoewel het behoorlijk wat tijd kost om al haar coole wapens te ontgrendelen, zoals haar op vuur gebaseerde melee-wapen dat ongeveer een derde van het spel ontgrendelt, is het nog steeds best cool om te slingeren en vijanden neer te halen. 

Dat gezegd hebbende, is het behoorlijk zorgwekkend dat het belangrijkste ding dat opwindend is qua gameplay, traversal is. Anders voelen de magische gevechtsopties saai aan. De hits voelen zweverig aan, waardoor ze onbevredigend aanvoelen. Tijdens de eerste paar gevechten begin je al het gevoel te krijgen dat je niet kunt wachten om dit achter de rug te hebben. Tegen de tijd dat je in je latere gevechten zit, wordt het gewoon vervelend om te blijven spelen.

De technische details

uitgesproken is niet per se een slecht spel, nee. Het verhaal is duidelijk. Het vertelt in plaats van toont. De dialoog ontbreekt. Het is vooral cringey. Maar er is daar iets dat gewoon meer gepolijst moet worden. Misschien zou het hebben geholpen om zwarte schrijvers aan Frey's stukje te laten werken.

Hetzelfde geldt voor de open wereld zelf. Het is een leuk concept om de griezelige sfeer van een door de dood getroffen wereld weer te geven. Maar zelfs sombere open werelden hebben interessante oriëntatiepunten die je naar binnen trekken. Athia is zo goed als leeg.

Afgezien van het mechanische en technische polijsten, zul je merken dat de meeste spelers het hebben uitgeprobeerd uitgesproken op PS5. Dat komt deels omdat de pc-versie behoorlijk hoge eisen stelt. Het minimale RAM-geheugen is 16 GB, met een aanbevolen 24 GB. Je hebt ook een 720p/30fps-optie nodig. Gebruikt iemand nog 720p?

Vonnis

Er zijn vier belangrijke dingen om over te zeggen uitgesproken. De eerste gaat over het verhaal, dat te bekend in de oren klinkt, en bijgevolg vrij onmemorabel is na het voltooien van het spel. Er zijn geen verrassende wendingen of bochten. In feite gaat de game ervan uit dat we al zo geïnvesteerd zijn in de personages en Athia dat we niet hoeven te worden overtuigd om aan boord te komen.

Ten tweede, waar is de chemie? Een hoofdrolspeler en een sidekick moeten goed met elkaar overweg kunnen. Ze moeten vertrouwen en loyaliteit hebben opgebouwd in de tijd die ze met elkaar hebben doorgebracht. Maar Frey en Cuff wel. Ze doen geen moeite om respect, vertrouwen, loyaliteit of wat dan ook op te bouwen. In plaats daarvan leveren ze constant zulke griezelige lijnen aan elkaar, en behoorlijk constant ook. Ik vraag me af, is dit de manier van de ontwikkelaar om grappig te zijn, of moeten we het gewoon noemen wat het is: vreselijk schrijven?

Ook de combat schiet niet op. In plaats van knapperig, bevredigend te voelen en zoals elke hit landt waar het hoort, uitgesproken's gevecht voelt zweverig, saai en uiteindelijk vervelend om te spelen. Gevechten gaan hand in hand met vooruitgang. Een soort systeem om je te motiveren. Maar ik denk uitgesproken is niet van plan te schuren. Een wapen zoals het vuurzwaard doorloopt het derde bedrijf van het spel om te ontgrendelen. En de zijmissies bieden het minste motivatie om ze te voltooien.

En dan is er nog de open wereld van Athia. Op het eerste gezicht ziet de wereld er saai uit. Sommigen zouden zelfs zeggen "lelijk. Er is niet veel om naar te kijken of te ontdekken. Het nodigt niet uit om er meer over te weten te komen. Dit had vergeven kunnen worden als Athia niet zo groot was, het kost veel tijd en energie om te dekken.