Forest Doesn’t Care Recensie (PC)

Als schoonheid in het oog van de toeschouwer ligt, dan ligt de toekomst van Unreal Engine in het hart van het handmatig plukken van paddenstoelen voor plezier, schijnbaar. Dit is, als een manier om te laten zien de visuele effecten in beweging en evolutionaire kracht van de suite, Forest Doesn’t Care, in een notendop: een excuus om de ware kleuren van een geavanceerd ontwikkelingsgereedschap te onthullen dat, hoewel het niet noodzakelijkerwijs uitgerust is om het spel van een traditionele wandelsimulator radicaal te veranderen, nog steeds dingen spectaculair complex en esthetisch aantrekkelijk kan maken voor het blote oog.

Forest Doesn’t Care is geen spel. Of tenminste, niet in de traditionele zin van het woord. Feit is, als ik het iets zou moeten noemen, zou ik het labelen als een showcase voor Unreal Engine 5—een meesterklasse in boskennis en therapeutische verhalen. Ik zeg dat omdat, als je de korte interactieve beetjes die je toelaten om handmatig paddenstoelen uit een bos te plukken, zou verwijderen, je would in alle eerlijkheid een cinematische ervaring met weinig meer dan een schat aan photorealistische kloven en idyllische panorama’s om doorheen te snijden. Maar dat is hier geen probleem, aangezien Forest Doesn’t Care je niet actief dwingt om te denken dat het meer is dan een eenzame affaire met een handvol esthetische details.

Forest Doesn’t Care is een korte ervaring, zal ik zeggen. Het is kort, hoewel niet te kort — waarbij ik bedoel dat, als een korte avontuur dat al zijn hart en ziel in orbiting stopt rond het ene aspect, het geen ervaring is die nodig heeft om te lang te duren om een hartelijke boodschap over te brengen. De vraag is, is het een goede boodschap? Nog beter, is het een boodschap die waard is om te onthouden? Laten we erover praten.

Vistas & Fungi

Forest Doesn’t Care is, in het kort, een minimalistic zoek- en verkenningsspel dat je naar een wereld zonder HUD brengt, vol bloeiende bomen en panoramische goedheid. Het is geen verfrissende ervaring, noch is het een spel dat zich inspant om mechanische perfectie te bereiken, in dat opzicht. Maar wat Forest Doesn’t Care is, als het al iets is, is een eenvoudige, minder rommelige aangelegenheid—een ervaring die actief kiest voor een gebrek aan context en een kale UI om zijn beeld en zijn gebruikers te verheffen en te dwingen om mee te gaan met de stroom, zogezegd.

Het punt van Forest Doesn’t Care is vaag, maar het idee hier is dat, om de uitzonderlijke schoonheid van het bos te aanschouwen, je moet verkennen met een slakkegang en enkele paddenstoelen verzamelen om je dichter bij de wilde natuur te brengen. Misschien is het niet zo diep als dat. Misschien denk ik te veel na en negeer ik het feit dat, verplichting om de natuur in een betoverend licht te laten zien, Forest Doesn’t Care gewoon een spel is over het verzamelen van paddenstoelen. Toch zou ik graag willen geloven dat er meer achter zit.

Er is geen doel dat je hier kunt nastreven, dus als je wanhopig bent om je tanden te zetten in een dikke verhaallijn met talloze wendingen, optionele activiteiten en bodemloze karakterbogen, dan zul je waarschijnlijk voor een verrassing komen te staan met hoe weinig Forest Doesn’t Care aan zijn kern hecht. Maar als het een schone wandeling door een pittoresk bos is die je zoekt, lees dan verder.

Het bos ademt

Forest Doesn’t Care herbergt meer dan enkele paddenstoelenwortels; het heeft ook “verborgen geheimen” en bosmysteries voor je om te ontdekken. Toegegeven, er is niet veel om te ontgrendelen, zogezegd, maar het spel biedt je een excuus om dieper in zijn omgeving te duiken om je te baden in zijn omgeving en de voordelen van zijn natuurlijke habitat te plukken. Daarbij omvat het ook een dynamisch weersysteem en een handig dag- en nachtcycli, waardoor je je kunt verliezen in het hart van een levende, ademende omgeving die op eigen kracht evolueert.

Dankzij de evolutionaire veranderingen die de huidige installatie van Unreal Engine kenmerken, heeft Forest Doesn’t Care veel prachtige bezienswaardigheden en interessante punten om te verkennen, waaronder serene meren, rustige grotten en een overvloed aan photorealistische bossen, om er maar een paar te noemen. En het is hier, in het hart van een bewegende, ademende wereld, waar je je thuis voelt bij de natuur. Toegegeven, je speelt geen cruciale rol in zijn ontwikkeling, maar je hebt wel de luxe om je te baden in zijn sfeer en zijn seizoensgebonden effecten, of het nu een verschrikkelijke storm of hagel is. En ik geef toe, aanwezig zijn heeft een enorme waarde op zichzelf. Hoewel het bos niet consistent uitnodigend is, creëert het zelf enkele intense momenten, vooral ‘s nachts als dat warme gevoel van veiligheid is verdwenen.

Oordeel

Forest Doesn’t Care is meer een excentrieke kunstvorm dan een volwaardig videospel. Dat is niet noodzakelijkerwijs een groot probleem, echter. Feit is, het dient als een verrassend goede en, belangrijker nog, inzichtelijke herinnering dat zelfs de meest onervaren visionairs kleine ideeën kunnen omzetten in levende, ademende werelden door cognitieve ontwikkeling en praktische toepassingen. Hier gaat het niet zozeer om het verbeteren van traditionele spelmechanismen als wel om het tentoonstellen van het resultaat van een droom in een virtuele vorm. En ik denk dat dat voldoende is om het te bekijken — vooral als je actief op zoek bent naar inspiratie om je eigen project in Unreal Engine te lanceren.

Om het duidelijke te zeggen, Forest Doesn’t Care zal je niet bevredigen. Om duidelijker te zijn, als het een spel-spel is dat je zoekt, of tenminste, een kunstinstallatie die veel interactieve elementen bevat, dan zul je waarschijnlijk teleurgesteld zijn door hoe weinig Forest Doesn’t Care te bieden heeft. Maar als je tevreden bent om verwonderd te zijn over enkele photorealistische bladeren en prachtige zonsondergangen voor een korte tijd om je overvolle ziel te helpen, dan zou ik zeggen dat er een behoorlijke hoeveelheid schoonheid te vinden is in deze korte maar fascinerend mooie ode aan Unreal Engine en zijn revolutionaire visuele palet.