Flight Attendant Simulator: Onboard Taken Recensie (Xbox Series X|S, PlayStation 5 & Switch)

Ik zou liegen als ik zei dat ik op wolken zeven zweefde met Flight Attendant Simulator. Ik zou ook liegen als ik zei dat ik gloeide van enthousiasme bij de gedachte dat ik heen en weer kon vliegen tussen alien-ballingen en slechte bagageruimtes. Om de waarheid te zeggen, op geen enkel moment had ik ooit enige motivatie om frequent flyer-mijlen te verzamelen in The Midnight’s Onboard Taken. Ik had een jeuk, en ik wilde zien of het kon worden gekrabd.

Aanvankelijk dacht ik, als ik de turbulentie kon verdragen en een goede oude glimp achter de stof kon werpen om te zien wat echt plaatsvond tussen in-flight magnetronmaaltijden op een commerciële vlucht, dan kon ik tevreden weglopen met een vaag gevoel van verlichting. Ik wilde de geheimen ontmaskeren die achter de gordijn loerden, en ik wilde zien of het werk van een stewardess meer te bieden had dan trolley-werk en klantenservice. Maar het bood me nooit een reden om anders te denken; het was saai, routineus werk dat, eerlijk gezegd, me onderwaarderd en haastig naar een abrupte landing liet verlangen.

Terwijl Flight Attendant Simulator: Onboard Taken geen structueel inepte game is, is het wel een game die, in alle ernst, even zielloos en bot is als chore core simualtiegames komen. Met absoluut geen ruimte om je benen te strekken tussen lange vluchten en een saaie gameplay-routine die even entertainend is als het klinkt op papier, heb je hier geen briljant gecreëerde ervaring, maar een dunne, papierdunne cashgrab die niet weet hoe het zijn eigen vaartuig moet besturen. En als je denkt dat dit allemaal een beetje te hard is, wacht dan maar. Helaas, er is meer turbulentie hier dan er is luxueuze bagage. Gespandeerd, mensen — het seatbelt-teken is aan.

Like de titel impliceert, Flight Attendant Simulator gaat over het vervoeren van passagiers over de open luchten in kleine blikken. Als een budgetluchtvaartmaatschappij , zijn de passagiers eenvoudigweg in het vliegtuig gepropt als bewegingloze sardines, zonder emotie of enige vorm van persoonlijkheid die gemakkelijk kan worden geanalyseerd, en de stewardessen krijgen de kans om routineklussen te doen. En, voor het grootste deel, is dat alles wat je hier doet: bagage in de bovenste lades laden, onbekwame passagiers helpen met hun veiligheidsgordels, en medische benodigdheden, boeken en maaltijden serveren voor drie of vier minuten per keer.

De game zelf heeft vier hoofdstukken, met elk hoofdstuk zijn eigen vliegtuig, vluchtaantal en passagiers. De taak, echter, blijft hetzelfde over elke vlucht, met elke reis bestaande uit drie fasen: opstijgen, de reis zelf en de landing. Tussen elke van de drie fasen heb je een vrij eenvoudige taak: vraagtekens ballonnen vinden die boven de hoofden van passagiers zweven, en de vraag beantwoorden. In de meeste gevallen moet je een item uit een lade halen en het dan terugbrengen. Soms moet je afval verwijderen, een kleine, geïsoleerde brand blussen of een ongeduldige passagier kalmeren. Maar, om de waarheid te zeggen, niets hiervan doet er echt toe, aangezien je je salaris na de vlucht krijgt, ongeacht hoeveel werk je erin steekt.

Over salarissen gesproken, je kunt je post-vlucht geld uitgeven aan verschillende cosmetica — een nieuwe haardracht, bijvoorbeeld. Maar, eerlijk gezegd, doet het er allemaal niet toe, gegeven dat Flight Attendant Simulator een first-person game is, en dat het geen grotere activa vereist om door de campagne te komen. Het is een zinloze toevoeging, als het al iets is. Je doet zoveel als je bereid bent om te bieden, en dan geef je je salaris uit aan kleding die, nou, geen enkele invloed heeft. De volgende vlucht begint, en je keert terug naar je post om dezelfde taken te herhalen.

Om het duidelijk te zeggen, Flight Attendant Simulator is een simualtiegame die je gemakkelijk in zijn geheel kunt ervaren in de eerste vijf minuten. Gegeven dat de taken zelden veranderen en dat de campagne even saai en voorspelbaar is als je je zou kunnen voorstellen, is er eigenlijk niet veel om over te schrijven. Aanvankelijk biedt het een gimmick — een slechte excuus om je even rond te laten rennen in de gangen voor een korte tijd. Maar na de tweede of derde vlucht, raakt het al snel uitgeput en begint de reis een neerwaartse spiraal te maken naar een gebied waar saaiheid de overhand heeft.

Like ik al zei, de personages (evenals de graphics in het algemeen) zijn hier verschrikkelijk. In sommige gevallen kon ik een oogje dichtknijpen voor de visuele imperfecties — de lege gezichtsuitdrukkingen; de overbelichte trekken; en de stijve ledematen, om er een paar te noemen. Maar, het duurde niet lang voordat de teleurstelling toesloeg. De dezelfde banen zouden verschijnen, en de dezelfde kartonnen passagiers zouden aan boord van het vliegtuig komen. De cyclus zou voortduren, en ik, die in het hart van alles zat, zou de duur van elke vlucht doorbrengen met het verlangen naar een catastrofale motorstoring die op het dashboard zou verschijnen.

Gezien dit een tamelijk niche-game is, zou ik zeggen dat er nog een kleine kans is dat sommige luchtvaartfans hier iets zullen vinden om van te genieten. Voor mij, echter, kon ik geen erger manier verzinnen om een uur of twee door te brengen. Het is belachelijk slecht — angstaanjagend, zelfs, gegeven de graphics en de weergave van de personages. Helaas, hoewel het komisch kan zijn, is het gewoon geen goede simualtiegame. Een aanvaardbare misschien, maar niet een die ik met vertrouwen zou aanbevelen aan een frequente vlieger die op zoek is naar extra mijlen in de digitale wereld.

Oordeel

Flight Attendant Simulator: Onboard Taken schiet naar de hemel en neemt uiteindelijk een drastische duik naar de oceaan als een korte vlucht die, eerlijk gezegd, evenveel ziel en diepte heeft als een plastic zak in een windturbine. Met een gebrek aan uitdagingen om te voltooien, een voorspelbare campagne met geen enkele bonus, en een salarissysteem dat absoluut geen gewicht toevoegt aan de reis, valt The Midnight’s budgetluchtvaartmaatschappij-debuut tekort op vrijwel elk denkbaar aspect, waardoor het een onwaarschijnlijke keuze wordt voor degenen die op zoek zijn om hun vleugels te vinden en uit te spreiden.