Final Fantasy 16: The Rising Tide-recensie (PS5)

Je moet de inspanningen van Square Enix bewonderen. Ten eerste leveren ze een spectaculair spektakel op Final Fantasy 16 op 22 juni 2023. Kort daarna verscheen hun eerste DLC, Echo's van de gevallenen, gelanceerd op 7 december 2023. En tot slot een tweede en laatste DLC, The Rising Tide, op 18 april 2024. Nu fans van final fantasy heb geen excuus voor saaie middagen met de rijkdom aan inhoud die er is. Toegekend, Echo's van de gevallenen Het kan zijn dat u niet aan sommige van uw verwachtingen heeft voldaan. Het verhaal had diepgaander kunnen zijn en in dat opzicht had The Rising Tide maakt dat meer dan goed. 

In wezen hebben de twee DLC's voorwaarden. Je moet bepaalde zijmissies voltooien om specifieke gezelschapsleden te ontgrendelen die nodig zijn om verder te komen dan de basisgame. Hoewel je kunt spelen Final Fantasy 16 alleen en nog steeds het volledige verhaal ervaren dat het basisspel biedt, bieden de DLC-pakketten meer kennis en inhoud voor gamers die gewoon nog geen afscheid willen nemen. Dat gezegd hebbende, is The Rising Tide de moeite waard? Ja natuurlijk! Het bouwt voort op een toch al geweldige gevechts- en wereldervaring, het zou volkomen belachelijk zijn als Square Enix fout zou gaan. 

Dus ik denk dat de vraag hier is of de playthrough lang en krachtig genoeg is om een ​​rondje te spelen. Nou, laten we het uitzoeken in onze Final Fantasy 16: Het opkomende tij beoordeling. 

De Eikon van het water ontwaakt

Denk aan het Leviathan-sneak peek waarmee we werden getrakteerd Final Fantasy 16? Niet één keer deed het spel zelfs alsof het dieper in de op water gebaseerde Eikon verdiepte. Het blijkt dat het vermijden van het Leviathan-onderwerp loont The Rising Tide DLC, die zijn gevechts- en verhaalinspanningen bijna volledig richt op de kolossale zeeslang. Het verhaal begint eigenlijk naadloos vanaf het basisspel. Clive gaat naar de Hideaway, een knooppuntachtig basisgebied dat je kunt bezoeken tussen je avonturen vol actie door. Final Fantasy 16. Hij pakt een mysterieuze brief van een onbekende partij, die Clive en zijn metgezellen, Joshua, Jill en Torgal, naar het onontdekte, goed verborgen, maar zeer bekende land Mysidia stuurt. 

Mysidia is een lust voor het oog. Het toont een schokkend heldere blauwe lucht die, hoe ogenschijnlijk klein ook, veel doet om uw ontdekkingservaring te veranderen. Je waagt je over glinsterende wateren en overweldigende watervallen en betreedt te voet tussen rijk, groen gebladerte. Het is allemaal zo adembenemend mooi dat je bijna een paar minuten de tijd zou willen nemen om alles in te ademen, vooral op de momenten dat je niet voor je leven vecht. Vijanden zijn vergelijkbaar, maar er zijn nieuwe aan de mix toegevoegd. Zoals altijd is vechten een genot, en hoewel je vaak vastzit op de gebaande paden, is het geweldig om op het goede spoor te blijven en, nou ja, te doen waarvoor je naar Mysidia bent gekomen: de Dominant van Leviathan redden, ‘de Verloren’.

Bruikbaar verhaal

Al met al wacht er een mooi verhaal om te ontrafelen op jouw onverdeelde aandacht. Je brengt vaak tijd door in een dorp met mysterieuze nieuwe NPC's die je helpen dieper in de kennis en wereldopbouw te duiken. Je gaat op fetch-side-missies die je playthrough tot ongeveer acht uur lang vullen. Met alleen het hoofdverhaal kun je echter gemakkelijk minder dan drie uur besteden aan het voltooien ervan. En eh, nou ja, ja. Dat is het voor het verhaal: mysterieus, boordevol wendingen die je wel of niet ziet aankomen, en een volledig levensvatbare boog om door de mysteries achter het 'opkomende tij' te slingeren.

Naast het verhaal is er een vaak lineaire, verkennende ervaring. Je wandelt over gebaande paden, verzamelt verzamelvoorwerpen en doodt vijanden. Ik zal zeggen dat verkenning nauwelijks geheimen kent om te ontdekken of puzzels op te lossen. Het doet echter niet zoveel afbreuk aan het tempo, aangezien de wereld op zichzelf genoeg is om ervoor te zorgen dat je meer inhoud weggooit. Ondertussen hebben NPC's prachtige stemacteurs. Je krijgt ook een nieuwe partijgenoot, Shula, die toevallig ook het hoofd van het Mysidische volk is. Shula is behoorlijk vermakelijk en ontwikkelt zich geleidelijk in vaardigheden en persoonlijkheid. Ze is in het begin voorzichtig tegenover Clive en begint geleidelijk meer te vertrouwen en zich open te stellen in de latere fasen van het spel. Helaas krijgen Jill en, tot op zekere hoogte, Joshua niet dezelfde zorg en liefde. Ze kunnen zelfs uit de DLC worden geplukt zonder al te veel te verliezen. 

Slijp het zwaard

Afgezien van het verkennen van nieuwe gebieden in de wereld van Valisthea, laten we het over gevechten hebben. De moeilijkheidsgraad is hier behoorlijk intens, zelfs na level 50 en hoger. Sterven is onvermijdelijk, vooral in het inspannende maar oh zo bevredigende en fantastische eindbaasgevecht tegen Leviathan. Je zult vijanden verslaan, groot en klein, grotesk en prachtig, en tot je volle tevredenheid, dankzij de snelle en vloeiende besturing. The Rising Tide concentreert zich op de watergebaseerde krachten van Eikon en Leviathan, en geeft je de nieuwe vaardigheid zelfs al vroeg in de DLC. 

In een mum van tijd werp je tornado's op afstand en shotgun-achtige waterkogels op individuele en gegroepeerde vijanden. Je kunt meerdere vijanden tegelijk decimeren door vanuit je slang-linker waterkanonarm te schieten. De pure voldoening van Leviathans capaciteiten is onbeschrijfelijk; je zult het gewoon zelf moeten ervaren. Geen enkele vijand, te ver of dichtbij, kan aan je machtige waterpistool ontsnappen, en ook de animaties zijn om van te smullen. Naast de vaardigheden van Leviathan ontgrendel je nog een nieuwe Eikon om uit te rusten, de Ultima, en ter wille van de spoiler laat ik het gewoon staan: “Het voegt ongelooflijke diepgang toe aan de strijd, zij het iets later om de beste impact te bereiken.” 

Sterke eindspelinhoud

Zelfs nadat je het hoofdverhaal met succes hebt voltooid, wacht er eindspelinhoud. Het is keihard, zal ik zeggen, met een semi-roguelike structuur waar je meerdere keren naar kunt terugkeren. Met de naam 'Kairos Gate' speel je in wezen 20 fasen vol intense scores, rankings en unieke gevechten tegen golven dodelijke vijanden. We hebben het over mondiale klassementen, de perfecte plek om je vaardigheden echt op de proef te stellen. Het is de beste manier om te pronken met je vaardigheden tot nu toe, waarbij je tegenover vrijwel elk type vijand uit het hoofdspel staat. Na vijf fasen wordt je frontaal geconfronteerd met een baasgevecht waarbij de inzet nog hoger wordt.

Bovenal is Kairos Gate ontzettend leuk om te verslaan. Toch is het nog steeds niet te vergelijken met de Leviathan-strijd. Dat alleen al is voldoende reden om dit te controleren The Rising Tide voor jezelf uit. Voel je vrij om ook terug te gaan, vooral voor completisten die elke mogelijke side-quest willen doorzoeken en afvinken. Het zal ook niet frustrerend zijn om terug te keren, omdat je altijd snel kunt reizen met een simpele druk op de knop. Sommige van de eerste paar zijmissies lijken te ontbreken, vooral degenen waarvan de beloning het ontgrendelen van toegang tot de winkel of je Chocobo is. Deze laatste zijn echter beslist steviger, met interessante opties om meer kennis te ontdekken en eraan deel te nemen The Rising Tide's verbluffende wereld. 

Echo's van de gevallenen kan een perfecte manier zijn geweest om je tijd bij het trotseren van de goden wat meer te verlengen. Maar The Rising Tide neemt zijn werk serieuzer en biedt een robuustere ervaring, compleet met gigantische gevechten die je je na de credits nog zult herinneren. En nu, ondanks The Rising Tide omdat het een betaalde DLC is, kun je beide krijgen Echo's van de gevallenen en The Rising Tide voor een gereduceerde prijs.

Vonnis

Het is perfect dat Final Fantasy 16: Het opkomende tij houdt het kort en bondig. In iets minder dan drie uur kun je het hoofdverhaal voltooien. Afhankelijk van je affiniteit met voltooiing en vaardigheden, kun je dat natuurlijk gemakkelijk uitbreiden tot ongeveer acht uur. Je vindt nauwelijks opvulinhoud, wat wederom perfect is. Toch kun je het nog steeds niet helpen dat een beetje meer inhoud geen kwaad kan. Toch is het, voor wat er momenteel aanwezig is, een volkomen bevredigende ervaring om mee te maken. 

Ten eerste worstel je eindelijk met de op water gebaseerde vaardigheid Leviathan, plus nog een nieuwe Eikon, Ultima. Beide veranderen de gameplay drastisch en blazen leven in wat uiteindelijk een verlengstuk van de strijd is Final Fantasy 16. Je neemt het op tegen bekende vijanden, maar je waagt je ook aan het verkennen van nieuwe kerkers, bazen, locaties, sidequests en meer. 

Inderdaad, The Rising Tide ziet er prachtig uit en biedt een verandering van omgeving met zijn helderblauwe luchten en glinsterende groene bladeren. Je kunt het niet laten om alles in je op te nemen terwijl je op je Chocobo rijdt en langs zijn ingewikkelde aard wappert. 

Gevechten blijven net zo gelukzalig als je je herinnert, met nieuwe krachten om onder de knie te krijgen. Je nieuwe Leviathan-vaardigheid is een gamechanger. Je rust hem al vroeg uit en decimeert vijanden, zowel van dichtbij als van veraf. Terwijl gevechten langzaam beginnen, wordt het tempo en de moeilijkheidsgraad snel opgevoerd in de laatste baasgevechten en de Kairos Gate-inhoud in het eindspel. Je drijft jezelf tot het uiterste en faalt een keer te vaak, maar toch ben je altijd blij om het nog een keer te proberen. 

Misschien is het enige voorbehoud dat je de algehele gameplay misschien een beetje vlak vindt. U moet daar echter rekening mee houden The Rising Tide is slechts een DLC. Het is de arm van de grotere Final Fantasy 16 body, perfect voor gamers die simpelweg geen genoeg kunnen krijgen van Clive's avonturen.