Drug Dealer Simulator 2 Recensie (PC)

Zou je een drugsdealer-simulatiespel spelen dat evenveel aandacht besteedt aan de productiekant van het handige bedrijf als aan het runnen van een cartelrijk? Een spel zoals GTA en Euro Truck Simulator gecombineerd, waardoor je het beste van beide werelden krijgt? Drug Dealer Simulator 2 wil dat je de achter-de-schermen-leven van een drugsdealer meemaakt. Het vraagt je om van een low-life wietbezorger tot een drugskoning te klimmen die over een criminele imperium heerst. 

Als het te groot lijkt, nou, misschien Drug Dealer Simulator 2 zal laten zien dat het inderdaad een droom is die het waar kan maken. De vraag is, zal de uitvoering van het verhaal en de gameplay splendide genoeg zijn om aan te bevelen om waardevolle uren in te steken? Laten we het uitzoeken in onze Drug Dealer Simulator 2 review.

De bal aan het rollen brengen

Drug Dealer Simulator 2 volgt in de voetsporen van zijn voorganger, het leven van een drugsdealer simulerend. Het laat je drugs produceren voor je klanten, van het groeien (of koken) deel van drugshandel tot het maken van leveringen aan verschillende klanten en, ten slotte, het uitbreiden van je bereik om een cartelimperium, personeel, bendes, corrupte agenten en alles te beheren.

Het spel verspilt geen tijd, je in de schoenen van een aspirant-druglord plaatsend. Je hebt wel de vrijheid om je personage aan te passen, waardoor je de charme en persoonlijkheid van de ’s protagonist kunt ervaren. Je geniet ook van verrassend goed gedaan stemacteerwerk/narratie dat je nog meer in een leven van misdaad onderdompelt. 

Down en vuil

Wanneer een brand uitbreekt in je benedenste drugslaboratorium, spring je uit bed, haast je je naar de bron om het te blussen. In het proces ontmoet je je labpartner en leer je de apparatuur kennen die je zult gebruiken om drugs voor je klanten te produceren.

Nee, echt. Zoals diegenen die Drug Dealer Simulator gespeeld hebben, zullen vertellen, is het vervolg sterk geïnvesteerd in de productiekant van drugshandel. Het begint met Cannabis Indica, van het planten van de zaden tot het water geven om ze te laten groeien en bloeien. 

Zodra ze klaar zijn, moet je de bladeren van de plant oogsten en drogen. Vervolgens verpak je de gedroogde wiet in zakken, wegend in grote porties. Daarna maak je leveringen aan je klanten die overal op het tropische eiland van het spel verspreid zijn.

De flow doorbreken

Hoewel het productie- en oogstproces vrij gedetailleerd is, wat ik onder de indruk vond om toe te voegen aan de achter-de-schermen van drugshandel, zit het ook vol met UI-schermen. 

De overvloedige menus die je moet navigeren, breken de flow van de gameplay. Ik wou dat je de echte planten en bekerglazen kon hanteren en interactie hebben, Breaking Bad-stijl. In plaats daarvan is het productieproces niets anders dan het slepen en neerzetten van items in een menu dat, mag ik eraan toevoegen, te druk en onintuïtief aanvoelt. 

Tenzij je ervaring hebt met het vorige spel of op de een of andere manier een weg vindt om je erdoorheen te worstelen, kan het menu even duren om te begrijpen. Maar je hebt nu je pakketten klaar voor levering. Dus, naar meer dringende zaken.

Deur-tot-deur-levering

Aangezien je begint als een lowlife-drugsdealer, zul je de wietpakketten zelf aan klanten op het tropische eiland van het spel leveren. Het is een welkome verandering – de setting, dat wil zeggen, van de donkere gettovibe van het vorige spel naar meer kleurrijke stranden met een levendige kleurenpalet.

Het eiland strekt zich ook verder uit dan de wereldgrootte van het vorige spel. Zoals Byterunners het zei, is Drug Dealer Simulator 2 zes keer zo groot als zijn voorganger. Je kunt duidelijk de uitgestrektheid van de ruimte zien, met veel meer grond om te bedekken.

Maar terwijl een grotere kaart welkom is, voelt het ook leeg. Het maskeert het gebrek aan echt diepere, meer innovatieve gameplay. Wiet leveren van klant tot klant is, zoals het altijd al was, saai. Je ontgrendelt tenminste de mogelijkheid om het leveringsproces te automatiseren en meer personeel in te huren om de leveringen voor je te doen. Plus, je ontgrendelt ook alternatieve vervoersmiddelen, waaronder bussen, auto’s en boten.

Verhaalcampagne

Nog steeds, zelfs met de optie om te automatiseren, voelt de gameplay saai aan. Aan de automobielenkant zijn ze slechts snelle reisbestemmingen. Dus, verwacht geen GTA-stijl onderdompelende rijervaring. In plaats daarvan is het meer een manier om van punt A naar punt B te komen, vaak parkeerplaatsen of bushaltes. 

Ondertussen ontbreken de personages waarmee je interageert aan charme en persoonlijkheid. Hun dialoog voelt gehaast aan, met amper interessante verhaallijnen om hen te herinneren. Het is jammer, aangezien Drug Dealer Simulator 2 een enorme focus legt op zijn verhaalcampagne. 

Wanneer je niet aan het dealen bent, ben je in de wereld bezig met het ontwarren van een potentieel boeiend verhaal over je opkomst van armoede tot rijkdom. Maar het verhaal mist het overtuigende factor, en voelt een beetje overal aan. 

Soms echter dient de verhaalcampagne als een leuke afleiding van de saaiheid van het dealen. Sommige delen dienen ook als welkome tutorials om vertrouwd te raken met hoe te procederen. Voor het grootste deel echter kun je Drug Dealer Simulator 2’s verhaal afschrapen en niet veel missen.

Let op voor de politie

Wanneer het regent, giet het, vooral eenmaal je drugshandelsbedrijf vaart begint te maken. Je zult uitbreiden naar onverkende gebieden, jezelf openstellend voor confrontatie door politie en rivale bendes. Het houdt je op hoog alarm, uitkijkend voor de politie die constant de straten patrouilleert. 

Als gevolg daarvan voel je een constante spanning die je dwingt om altijd klaar te zijn om het op een lopen te zetten wanneer je wordt gespot. De politie dwingt je om te verstoppen of om snel te ontsnappen met parkour. Maar je kunt ook corrupte agenten omkopen. 

Wat de toekomst brengt

In geen tijd zul je dieper in de drugshandel duiken. Hoe meer leveringen je maakt, hoe meer geld je verdient. Je gebruikt het geld om meer grondstoffen te kopen, betere apparatuur, meer personeel in te huren en meer eigendommen te kopen die je bedrijf uitbreiden. 

Na verloop van tijd zul je je reputatie opbouwen, en je naam zal op straat doordringen. Je vooruitgang zal nieuwe contacten openen en je laten werken met hoger geplaatste cartels. Je zult zelfs kunnen spelen met vrienden in co-op-modus. 

In de latere stadia van het spel, begin je te worstelen met de logistiek van het runnen van een cartelimperium. Het is een leuke verandering van tempo van het doen van alles zelf tot het delegeren en beheren van je bedrijf. 

Terwijl je uitbreidt naar nieuwe gebieden, zul je een schat aan inhoud ontdekken die floreert op Drug Dealer Simulator 2’s uitgebreide systeem voor bronbeheer. Je zult meer productieketens opzetten en distributeurs inzetten. Maar je moet ook investeren in topkwaliteit drugs. Vaak zul je jezelf in een positie brengen waarin je twijfelachtige beslissingen neemt en de wet overtreedt om dit mogelijk te maken.

Van veranderende weerspatronen tot het volledig beheren van een crimineel imperium, Drug Dealer Simulator 2 verhoogt het tempo om een overall onderdompelend drugshandelspel te creëren. Maar ondanks het overweldigende aantal dingen om te doen, voelt het nog niet helemaal af. 

De visuals zullen geen prijzen winnen en evenmin het verhaal. De gameplay doet het echter goed om de logistiek en de achter-de-schermen van een drugsdealer te simuleren. Zelfs daarbuiten, laat het zien dat drugdealers een leven hebben, met momenten waarop je gewoon even bijpraat met een oude vriend. Maar het spel lijkt de helft van de klus te hebben geklaard en de polijstzijde ervan over te hebben gelaten aan de wind.

Oordeel

Drug Dealer Simulator 2 beheert de simulatie van productie vrij goed. Het incorporeert diepgaande mechanismen die je ertoe dwingen om bronnen te beheren, van Cannabis-zaden tot het drogen van bladeren en het verpakken van je product in verschillende hoeveelheden. 

Helaas worden de meeste van deze processen uitgevoerd achter veel menus. Je sleept en zet items neer om acties te voltooien. De UI is niet altijd intuïtief, en er zijn enkele verwarrende tooltips die even kunnen duren om je hoofd omheen te krijgen. Zodra het UI-systeem aanslaat, voelt Drug Dealer Simulator 2 echter als een bries. 

Maar dan komt het probleem van inconsistentie in onderdompeling. Elke keer dat het spel overschakelt van first-person naar menus, voel je dat er een breuk is in de flow van de gameplay. Het zou geweldig zijn geweest als het productieproces in first-person was, waardoor je rechtstreeks kon interacteren met zaden en waterplanten en ze kon oogsten. 

Terwijl we nog steeds over de breuk in de flow van de gameplay spreken, voelt het verhaal gehaast aan. De dialoog is vaak oninteressant, naast personages die je amper herinnert. Met een spel dat erop staat om drugs te leveren aan klanten over het hele tropische eiland, zou het geweldig zijn geweest als de personages die je ontmoet intrigerend waren. 

Het spreken over het tropische eiland, het voelt uitgestrekt in ruimte maar niet noodzakelijkerwijs diep in inhoud. Er zijn niet veel interessante plaatsen om te bezoeken, ondanks de meer levendige setting in vergelijking met de sombere getto van de voorganger. Ook kan het verkennen van het tropische eiland een chore voelen, met auto’s en bussen die alleen dienen als snelle reisbestemmingen. 

Het is lastig. Drug Dealer Simulator 2 doet het goed om de logistiek en de achter-de-schermen van een drugsdealer te simuleren. Als het een beetje meer glans had, zou het de rangen zijn gestegen onder de beste simulators daarbuiten.