Destiny 2: The Final Shape Review (PS5, PS4, Xbox Series X/S, Xbox One, & PC)

Het langverwachte Destiny 2: The Final Shape is eindelijk hier. Het stond bovenaan in de gedachten van honderdduizenden spelers, zo erg zelfs dat de servers bij de lancering crashten. Ja, daar zijn we inmiddels wel aan gewend. Hoewel we hopen dat ontwikkelaars een voorbeeld nemen aan de lancering-problemen van Bungie. Velen die een review van Destiny 2: The Final Shape hebben geschreven, beoordeelden het lager dan de uitbreiding verdient. Hoe dan ook, nu Bungie snel heeft gereageerd op de serverproblemen op dag één, de hindernissen die gebruikers ondervonden heeft gladgestreken, en zelfs het eruit trappen uit de baan midden in de campagne, lijken de beoordelingen langzaam maar zeker weer te stijgen. Als je, net als wij, de tijd hebt genomen om te wachten tot de serveroverbelasting afneemt, kun je de situatie redden door hieronder te bekijken wat je van het nieuwe spel kunt verwachten. Specifiek, of de campagne überhaupt de moeite waard is om er kostbare uren in te steken. Is de hype terecht of kun je beter wachten op de aanstaande raid op vrijdag, de laatste missie die de “The Light and Darkness“-sage veel later afrondt, of je elders richten op betere FPS-shooters?

Het Begin van het Einde

Elk verhaal heeft een einde, en of het je bevredigt, is aan jou om te beslissen. Dit geldt ook voor de campagne van Destiny 2: The Final Shape. Bestaande uit zeven missies, sluit het een reis af die in 2014 begon met de originele Becoming Legend-campagne. Deze bijna decennialange sage, bekend als de Light and Darkness-saga, is gaande gebleven. Toegewijde volgers hebben ongetwijfeld mentale notities gemaakt van alle cliffhangers en losse eindjes die Bungie nog moet oplossen. Maar dat is het hem juist, nietwaar? Elke gamer zoekt een bepaalde vorm van oplossing die hem tevreden naar huis laat gaan. En ik denk dat we hier moeten toejuichen dat Bungie het beste heeft geleverd wat ze onder de omstandigheden konden. Het is geen geheim onder welke druk de studio heeft gestaan, van de enorm teleurstellende Lightfall tot de spanning op kantoor over ontslagen en mogelijke verschuivingen in het bestuur als Destiny 2: The Final Shape zijn belofte niet waarmaakt. Als de uitbreiding faalt, betwijfel ik ten zeerste of dat komt door een gebrek aan inspanning.

Terug van de Dood

Politiek terzijde, Destiny 2: The Final Shape neemt een lichtere benadering van het vertellen van het verhaal. Het heeft slechts een kleine cast van vier: Vanguard, Zavala, Ikora en Cayde-6 (en Crow). Ze zullen allemaal bekend zijn bij fans van de serie, elk met onafgemaakt werk. Je speelt op een gegeven moment als elk personage, elk met onderscheidende vaardigheden en krachten, plus unieke achtergrondverhalen en motivaties. Cayde is het beste personage van allemaal, qua karakterontwikkeling en uitbeelding in het algemeen. Hij wordt weer tot leven gebracht om de Light and Darkness-saga af te ronden, en hoewel zijn herrijzenis aanvankelijk verwarrend leek, wordt alles volkomen logisch naarmate je verder speelt in de campagne.

Losse Eindjes

Dat gezegd hebbende, voelen sommige antwoorden op de losse eindjes die we het meest gespannen wilden ontrafelen, onbevredigend. Zelfs het einde, inclusief de motivaties van de Witness, kan flauw en voorspelbaar aanvoelen. Maar het is helemaal niet verschrikkelijk. Zeker niet in de buurt van de teleurstellende campagne van Lightfall. Natuurlijk kunnen sommige verhaalelementen overhaast aanvoelen. Maar Destiny 2: The Final Shape neemt in ieder geval de tijd om het toneel te schetsen. En gedurende de hele campagne ontkiemt het tot iets dat op zijn minst interessant en op zijn best mysterieus is. Mysterie is inderdaad de kracht van Destiny 2: The Final Shape . Het danst om de complexere verhaalelementen heen en geeft je nooit te veel in één keer. De Witness is waarschijnlijk het grootste mysterie van allemaal. Vanaf het begin leek het erop dat de duisternis de grote, slechte schurk zou zijn. Maar naarmate je dichter bij de Witness komt, meer over de entiteit leert en je jezelf voor schrik brengt, wordt de hele saga waardevoller naarmate je hem nadert.

De Witness

Met meerdere hoofden die door de lucht zweven, is de Witness eigenlijk een samensmelting van een hele soort tot één enkele entiteit. De opbouw naar de Witness voelt de moeite waard, zo niet climaxachtig, waarbij de grote, slechte kerel de volledige kracht van de Duisternis heeft beheerst en zich uitsluitend richt op de volledige vernietiging van het hemelse wezen, de Traveler. Als de Guardians reis je langs een overwegend lineair pad dat steeds dichter bij de Witness komt. In het begin heb je weelderig groen, onwerkelijke flora om je heen, perfect geïllustreerd als een surrealistisch schilderij. Maar naarmate je dichter bij de Witness komt, begin je de invloed van de duisternis in de wereld om je heen te zien. Het is een fantastische manier om continuïteit te creëren.

Pale Heart

Zowel lineariteit als een progressief veranderende wereld werken spectaculair goed om je verder onder te dompelen in de climax naar het einde. Natuurlijk hebben we ook veel nostalgische terugverwijzingen, uitgebeeld door de herinneringen van de Guardians, letterlijk in de wereld waar ze doorheen trekken. Sommige herinneringen verschijnen als fragmenten, gezien door de ogen van de herinneringen van de guardian aan het verleden. Er zijn momenten van pijn, woede en angst, allemaal perfect uitgebeeld via de nieuwe vrij te verkennen bestemming, het Pale Heart of the Traveler. Het synchroniseert de wilde emoties die de personages doormaken met de scheuren die door de wereld om hen heen gaan. Maar zelfs met de constante dreiging, draait het bij het Pale Heart erom je vooruit te duwen, richting de Witness; er is geen weg terug.

Prismatic

Misschien wel de meest opwindende toevoeging in Destiny 2: The Final Shape, tenminste naast Pale Heart, is het Prismatic-subclass. Het duurt even voordat je de volledige kracht van Prismatic ontgrendelt. Veel van zijn vaardigheden zijn weggestopt op geheime locaties, waarvan je er veel pas zult ontdekken nadat de lineaire campagne voorbij is. Toch is het concept intrigerend: licht en duisternis samenvoegen tot één subclass. De mogelijkheden zijn eindeloos, met de vrijheid om vertrouwde mechanica te mixen en matchen en nieuwe te ontdekken in het proces. Met de volledige vaardigheden van Prismatic die na de campagne zijn opgesloten en meer die met toekomstige updates komen, kan het in zijn huidige staat een beetje zwak lijken. Minder opwindend is de Dread, een nieuw vijandenras dat een beetje te overhaast aanvoelt. Je hebt de vliegende, gillende vleermuizen, vaak irritant, maar toch een goede uitdaging om de gameplay op te leuken. Maar er zijn een paar enge Dread-vijanden (qua uiterlijk en kracht). Het kan behoorlijk intens worden om diegene neer te halen die Strand en Stasis gebruiken.

Meer Komt Er Aan

De raid op vrijdag zal het mogelijk maken om meer van de lore in het Pale Heart te verkennen. Na voltooiing zal de plaats zeker vol zitten met dingen om te doen, inclusief meer Dread en andere vijandensoorten om te doden en opwindende, nieuwe omgevingen om doorheen te gaan. Destiny 2: The Final Shape heeft een andere benadering gekozen voor toekomstige contentreleases. Houd elk jaar drie episodes in de gaten die zich richten op nieuwe contentdrops. Elke episode heeft drie aktes, die elk zes weken duren. Met elke nieuwe akte kun je uitkijken naar nieuwe missies, wapens, verhaalelementen en meer. Sterker nog, er komt deze vrijdag een raid, die ongetwijfeld meer verhaalelementen zal toevoegen. Plus, de laatste missie blijft geheim, wat hopelijk Destiny 2: The Final Shape het afscheid geeft dat het verdient, althans voor nu.

Oordeel

Het is lastig om een oordeel te geven wanneer Destiny 2: The Final Shape nog meer content in het vooruitzicht heeft. We kunnen niet helemaal zeker zijn of de laatste missie de grote beloning zal zijn waar we allemaal op hebben gewacht totdat die arriveert. Waar we echter wel zeker van kunnen zijn, is dat Destiny 2: The Final Shape zijn spel drastisch heeft verbeterd ten opzichte van de teleurstellende Destiny 2: Lightfall. De campagne doet wat hij moet doen, en meer, met bewuste beslissingen die duidelijk zijn gemaakt over de personages en omgevingen die de bijna decennialange Light and Darkness-saga afronden. Natuurlijk kunnen sommige verhaalelementen overhaast aanvoelen. Anderen kunnen voorspelbaar aanvoelen. En het is vanwege deze kleine problemen hier en daar dat Destiny 2: The Final Shape misschien een beetje tekortschiet, althans vergeleken met Destiny 2: The Witch Queen. Met The Witch Queen kregen we een uitbreiding die inspeelde op het verrassingselement. Met Destiny 2: The Final Shape hebben we echter bijna een conclusie in ons hoofd die we willen dat Bungie bereikt, een vrij specifieke verwachting die, wanneer niet ingelost, onbevredigend aanvoelt. Toch levert Destiny 2: The Final Shape een campagne die, zo niet opwindend, je aandacht vasthoudt gedurende de hele doorloop. Plus, met toekomstige content die eraan komt, kan Destiny 2: The Final Shape zichzelf nog steeds redden en ons de grote beloning geven waar we op hebben gewacht. Zoals altijd zijn de omgevingen en gameplay verbluffend. Daar hoeft niet veel over gezegd te worden, behalve dat Bungie blijft doen wat ze altijd hebben gedaan. Het lijkt tot nu toe geweldig te werken.