Death Stranding 2: On the Beach Recensie (PS5)

Toen Death Stranding voor het eerst in 2019 uitkwam, splitste het de gamingscene. Sommigen noemden het een meesterwerk, anderen een walksimulator met te veel cutscenes en niet genoeg payoff. Nu is Death Stranding 2: On the Beach hier, en deze keer landt de visie. Het behoudt de vreemde charme van het origineel, maar maakt het gameplay glad, verscherpt het verhaal en geeft spelers eindelijk een wereld waarin ze zich willen verliezen. Het spel neemt alles wat het origineel probeerde te doen en doet het met meer glans en, het belangrijkste, meer plezier. De onhandige gevechten en overmatig cryptische verhalen zijn verdwenen. Laten we rechtstreeks in de recensie duiken om er meer over te ontdekken.

Het vervolg

Sam Porter Bridges keert terug in Death Stranding 2: On the Beach, maar hij is niet langer de favoriete bezorger van de overheid. Na de gebeurtenissen van het eerste spel is hij van de grid gegaan met BB Lou, waardoor hij zich heeft verwijderd van de nieuw herbouwde Verenigde Steden van Amerika. Die stilte duurt niet lang. Fragile, een van Sams nauwste bondgenoten, traceert hem op en biedt een nieuwe missie aan: de wereld opnieuw verbinden, maar deze keer is de taak wereldwijd.

Vanaf de openingsmomenten voelt het vervolg meer gefocust. De wereldbouw is nog steeds dicht, maar overweldigt niet. Het spel zet snel inzetten neer, introduceert nieuwe regio’s zoals Mexico en Australië en zet spelers in een ervaring die zowel vertrouwd als fris aanvoelt.

De hoofdlus, pakketten bezorgen, het evenwicht behouden en een gefragmenteerde wereld opbouwen, is er nog steeds. Maar Kojima Productions heeft meer mechanismen toegevoegd en betere pacing. Systemen zoals de Tri-Cruiser en vroege toegang tot infrastructuurtuig stellen dingen sneller in beweging, terwijl de introductie van nieuwe facties en personages het verhaal boeiend houdt.

Wat indrukwekkend is, is hoe het spel het origineel respecteert, terwijl het ook de grootste problemen oplost. Sams reis voelt niet langer aan als een grind. Er is enige verbetering hier. Het vervolg gaat er niet van uit dat spelers zullen blijven; het verdient hun aandacht met slimmere ontwerp en een duidelijk gevoel van richting. Uiteindelijk On the Beach vindt de wielen niet opnieuw uit, maar zorgt ervoor dat de rit een stuk soepeler is deze keer.

Het verhaal maakt eindelijk zin

Laten we eerlijk zijn, Death Stranding had een verhaal dat veel spelers verloor. Het was vol met vreemde termen, verwarrende personages en lange cutscenes die niet altijd zin hadden. Nu doet On the Beach veel om dat te fiksen zonder iets te verwateren.

De beste nieuwe functie is Corpus, een in-game encyclopedie die slim in de ervaring is geïntegreerd. Wanneer personages een vreemde term noemen of verwijzen naar een voorbije gebeurtenis, markeert het spel het in de hoek. Druk op een knop en je krijgt een duidelijke uitleg. Geen noodzaak om je telefoon te openen en dingen op te zoeken. Corpus houdt ook bij welke personages, locaties en verhaalpunten zijn gepasseerd. Het biedt zelfs een “verhaal tot nu toe” samenvatting die spelers helpt om georiënteerd te blijven tijdens langere speelsessies.

Wat betreft het verhaal zelf, voelt het meer gefundeerd. Sam heeft de UCA onder mysterieuze omstandigheden verlaten en nu wordt hij teruggetrokken in een nieuwe missie die zich over de hele wereld uitstrekt. Vertrouwde gezichten keren terug, zoals Fragile, Deadman en Heartman, maar ze zijn in nieuwe rollen. Er is ook een nieuw team genaamd Drawbridge, met personages die net zo bizar zijn als hun namen suggereren. Uiteindelijk is het nog steeds een Kojima-verhaal. Dat betekent veel vreemde wendingen, emotionele toespraken en cryptische boodschappen. Maar deze keer is het meer verteerbaar.

Een grotere, betere speelplaats

Het originele spel was prachtig, zonder twijfel. Maar veel spelers voelden zich vastzitten in eindeloze grijze landschappen die er goed uitzagen maar begonnen te voelen als herhaling. Dat is een van de eerste dingen die Death Stranding 2 fikst. Deze keer strekt Sams reis zich verder uit dan de Verenigde Staten, en de omgevingen weerspiegelen dat op een grote manier.

Tijdens de hands-on preview verkenden spelers regio’s in Mexico en Australië, en het verschil is meteen merkbaar. Woestijnen, dichte bossen, rotsachtige kliffen en zelfs verbrande landschappen bieden allemaal hun eigen visuele identiteit en traversale uitdagingen. Er is echte variatie nu. Elke omgeving brengt nieuwe vibes met zich mee en houdt de ervaring vers. Maar het is niet alleen hoe het eruit ziet. De omgeving vecht terug. Zandstormen verminderen de zichtbaarheid. Vuurballen regenen van de hemel, waardoor bosbranden ontstaan tijdens het bezorgen. Deze dynamische weergebeurtenissen zien er niet alleen cool uit; ze schudden het core-spel op. Elke stap wordt een beslissing. Elke bezorging voelt als een risico.

Nu, visueel, On the Beach is gemakkelijk een van de best uitziende spellen van de generatie. Aangedreven door de Decima-engine (dezelfde die achter Horizon zit), slaagt het erin om elk detail te pakken. Van realistische belichting tot weelderige vegetatie, het is een visueel feest. Bovendien houdt de prestatiemodus alles soepel draaien op 60 frames per seconde. Het enige merkbare effect is enig licht pop-in, maar verder voelt het spel zowel soepel als cinematisch aan, zonder compromissen.

Bezorgingen

Death Stranding 2 gaat nog steeds over het bezorgen van pakketten. Maar het is niet langer alleen een postbezorger-simulator. Kojima Productions nam de core-loop van lopen en plannen en gaf het meer diepte. Sam draagt nog steeds pakketten, stapelt ze als Tetris-blokken en bedenkt hoe hij gevaarlijk terrein kan oversteken. Maar nu krijgt hij toegang tot betere tools veel sneller. De Tri-Cruiser, eigenlijk een cool futuristisch motorfiets, is vroeg beschikbaar, waardoor reistijd wordt verminderd. In het eerste spel moesten spelers lang wachten voordat ze zelfs maar een basisvoertuig konden maken.

Het bouwen van infrastructuur keert terug en het is nog steeds een van de meest bevredigende systemen in het spel. Je kunt bruggen, wegen en safe houses bouwen voor zowel jezelf als andere spelers. Opmerkelijk is dat spelers nu monorail-systemen kunnen bouwen en materialen van mijnen naar hubs kunnen transporteren. Voor spelers die van logistiek plannen en het online-gemeenschap houden, is dit een droomupgrade.

Zelfs met alle verbeteringen, respecteert het spel nog steeds de kern van wat het origineel interessant maakte. Het gaat over langzaam verkennen en je eigen ritme vinden. Maar nu ondersteunt het dat ritme met betere pacing en meer bevredigende beloningen.

Gevechten zijn geen bijzaak meer

Een van de zwakste punten van het originele Death Stranding was gevechten. Het voelde traag en onhandig aan, alsof het erbij was geplakt. Gelukkig keert het vervolg dat om. Deze keer hebben Kojima en zijn team duidelijk inspiratie gehaald uit Metal Gear Solid V. De gevechten voelen flexibeler aan en spelers hebben een aanzienlijk bredere range aan opties. Wil je door een basis sluipen? Ga ervoor. Verkies je om luid te gaan? Dat werkt ook. Het spel laat spelers toe om tussen stealth en actiemodi te schakelen tijdens een gevecht zonder de flow te verstoren.

Er zijn ook nieuwe wapens en gadgets om mee te spelen. Sommige zijn serieus, zoals traditionele wapens. Andere leunen op Kojima’s signature vreemdheid, zoals een boomerang die BT’s kan schaden of een gadget dat een decoy-hologram projecteert. Het is leuk om te experimenteren en voor het eerst is vechten niet iets om te vermijden.

Bovendien zijn de baasgevechten verbeterd. Ze voelen meer aan als set pieces dan typische gevechten, met meer energie en spektakel. En ja, Higs is terug, maar nu is hij een bizarre, gitaarspelende samurai-clown. Het is belachelijk, maar op de een of andere manier werkt het in de verwrongen wereld die Kojima heeft gebouwd. 

Kojima als Kojima

Er is geen twijfel mogelijk dat dit een ander spel is. Death Stranding 2: On the Beach is nog steeds vol van het bizarre. Kojima leunt nog dieper op zijn unieke stijl hier, en deze keer voelt het meer intentioneel. Zo zijn sommige verhaalmomenten verborgen. Je kunt hele scènes missen als je bepaalde paden niet verkent. Het spel dwingt spelers niet om alles te zien. Natuurlijk kan die keuze sommige spelers frustreren, maar het is ook verfrissend. Het beloont nieuwsgierigheid.

Er is ook humor nu, echte en intentionele. Doll Man, een van de nieuwe personages, is een wandelende grap. Er zijn zelfs knipogen naar Metal Gear, evenals enkele meta-momenten. Dat ontbrak in het origineel. Opvallend is dat Kojima consistent geheimen in zijn spellen heeft geïntegreerd.

Het is ook duidelijk dat de ontwikkelaars naar kritiek hebben geluisterd. Van traversie tot UI tot verhalen, zijn bijna alle pijnlijke punten van het origineel aangepakt. Het voelt nog steeds zijn langzame stukken. Het is nog steeds vreemd. Echter, het spel voelt nu als een complete pakket, niet alleen een experimentele idee.

Uitspraak

Death Stranding 2: On the Beach is niet voor iedereen. Als je het eerste spel haatte, kan dit je mening niet veranderen. Het lopen is nog steeds langzaam. De toon is nog steeds vreemd. En ja, het verhaal neemt nog steeds wilde wendingen. Maar deze keer komen die elementen samen met een doel. Het spel is meer gepolijst, speelbaarder en meer belonend. Het leidt je zonder je bij de hand te houden. En het levert eindelijk een gameplay-loop die zowel relaxt als uitdagend is.

Dat gezegd hebbende, zijn er nog steeds fouten. Sommige missies slepen. Enkele mechanismen voelen ondergebruikt. En de cutscenes, hoewel verbeterd, kunnen nog steeds te lang duren. Spelers die op zoek zijn naar snel actie of constante dopamine-stoten kunnen hier net zo van afkicken als ze bij het eerste spel deden. Niettemin zijn we het erover eens dat On the Beach eindelijk werkt. Voor fans van het eerste spel is het een betere versie van alles wat ze liefhadden. Voor nieuwkomers is het een tweede kans om de reis te beginnen met minder frustratie deze keer.