Contra: Operation Galuga Recensie (PS5, PS4, Xbox Series X/S, Xbox One, Switch, & PC)

Oudere mensen zullen zich Contra uit de jaren ’90 herinneren. Toen was de Contra-serie een vaste waarde in de arcade. Het had een aanzienlijke beweging van gamers die de ontwikkelaars probeerden te behouden via arcade-naar-console-adaptatie. Je kon de serie genieten vanuit je huis en zelfs terugkeren naar de arcade, teamend met vrienden om de buitenaardse vijanden te elimineren die op aarde havoc zouden aanrichten. Helaas deed de serie niet veel om de arcade-gameplay te vernieuwen, en behield het meer of minder hetzelfde verhaal en levelontwerp. Het is dan ook logisch dat Contra: Operation Galuga dit jaar zou uitkomen.

Dit is geen geheel nieuwe game, maar eerder een heruitgave van de originele ingang. Het spuit een verse laag verf op het oude levelontwerp en vernieuwt de graphics voor de moderne tijd. Je krijgt relatief vergelijkbare gameplay, ook al zijn er toevoegingen die de games omvatten die na Contra (1987) kwamen. De vraag is dus of Contra: Operation Galuga genoeg doet om zowel de verwachtingen van nieuwkomers als die van veteranen te vervullen. Moet je de game spelen, of je nu onwetend bent over eerdere Contra-games of een harde fan bent van alle 19e- tot 20e-eeuwse iteraties? Laten we dat uitzoeken in onze Contra: Operation Galuga-review.

Memory Boot

Nadat je de game hebt gestart, word je gevraagd om te kiezen tussen de verhaal-, arcade- en challenge-modus. Een vierde speedrun-modus wordt ontgrendeld veel later, nadat je de verhaalmodus hebt voltooid en 15.000 credits hebt verzameld. Nu is het verschil tussen de verhaalmodus en de anderen eigenlijk het verhaal, de cutscenes en alles. Met de verhaalmodus krijg je een overzicht van waarom de guerrillataakforce, Contra, bestaat en waarom je de meeste tijd zult besteden aan het neerschieten van buitenaardse indringers totdat hun koninkrijk komt.

In de andere modi, daarentegen, spring je rechtstreeks in het actie, zonder vragen te stellen. Natuurlijk wil je de verhaalmodus verkennen, aangezien de Contra-serie een bloeiende beweging van gamers had op de arcade die de ontwikkelaars probeerden te behouden via arcade-naar-console-adaptatie. Je kon de serie genieten vanuit je huis en zelfs terugkeren naar de arcade, teamend met vrienden om de buitenaardse vijanden te elimineren die op aarde havoc zouden aanrichten. Helaas deed de serie niet veel om de arcade-gameplay te vernieuwen, en behield het meer of minder hetzelfde verhaal en levelontwerp.

Waarom je doet wat je doet

Je keert terug naar de Galuga-archipel, waar de meeste van het verhaal plaatsvindt. Deze zullen bijna onmiddellijk in je geheugen springen vanaf de NES/arcade-ontwerpen. Ze zijn primair hetzelfde levelontwerp en -omgeving. Er zijn echter opvallende updates aan de graphics en details. Van de boombladeren tot de schitterende wateren, je geniet van een prachtige achtergrond, die nieuw leven inblazen in de serie.

Het verhaal, eveneens, blijft eigenlijk hetzelfde. Je ontmoet favoriete elite Contra-commando’s Bill Rizer en Lance “Mean” Bean. Je ontgrendelt echter meer speelbare personages, waaronder Ariana, Lucia en de robots, sommigen van wie je mogelijk hebt gezien in verschillende Contra-games. Ze bundelen hun krachten om de buitenaardse terroristengroep Red Falcon te elimineren, die gebruikmaakt van oude technologie om de mensheid te vernietigen.

Het is niets over de top, maar voldoende om de klus te klaren. Het verhaal vertelt eigenlijk hetzelfde verhaal dat we al kennen. Dus, als ze te saai aanvoelen, vooral voor veteranen, kun je altijd de verhaalscènes overslaan.

Vlees op de botten

De verhaalmodus speelt zich af over acht niveaus. De arcade-modus gebruikt dezelfde niveaus, met uitzondering van de verhaalscènes. De challenge-modus is eigenlijk de meest leuke. Het bevat 30 uitdagingen die je run-and-gun vaardigheden op de proef stellen. De speedrun-modus wil dat je door de niveaus gaat zonder een schot te lossen.

Contra: Operation Galuga is inderdaad een run-and-gun game, net als zijn voorgangers. Het bevat verticale en horizontale platform-levelontwerpen die vol zitten met allerlei vijanden en obstakels om te overwinnen. Je zult tegen alles vechten, van gewone menselijke vijanden tot groteske creaturen, met verschillende aanvals patronen die je constant op hoog alert houden.

Kogels vliegen in alle richtingen. Machines en een helikopter ontploffen op de achtergrond, waardoor de kinetische en excentrieke persoonlijkheid van Contra wordt toegevoegd. Het is hetzelfde geliefde spel dat we vroeger aanbaden, maar met betere graphics en kwaliteitsverbeteringen.

Je kunt rennen, springen en dashen over de niveaus. De dash kan zowel op de grond als in de lucht worden gebruikt. Je kunt ook dubbel springen als standaard. Meer bewegingsmogelijkheden worden ontgrendeld met de tijd, waaronder een haakoptie en zweven van boven. Het idee is om valkuilen te vermijden, vijandelijke aliens neer te schieten en allerlei gevaren te overwinnen.

Al met al voelen de controles vloeiend en responsief aan. Er komen heel kleine glitches voor, en de precisie is knap en indrukwekkend. Wat de wapens betreft, krijg je het iconische laserpistool, spread shot, crush missile en homing shot. Samen veroorzaken ze glorieuze nostalgie terwijl je tussen beweging en actie wisselt.

Pompt de actie op

Naarmate je vordert, neemt de moeilijkheidsgraad toe. Gelukkig ontgrendel je nieuwe vaardigheden en wapens die je een kans geven. Opvallend is dat je nu twee wapens tegelijk kunt uitrusten, en tussen hen kunt schakelen terwijl je speelt. Als je een wapen oppakt dat je niet bijzonder leuk vindt, kun je het verliezen door het te maximaliseren. Het is een soort speciale vaardigheid die leuke dingen kan doen, zoals kogels in alle richtingen spuiten of een tijdelijk schild opzetten, maar in ruil daarvoor het wapen uit je inventaris offeren.

Meestal gebruik je de ‘speciale vaardigheid’ niet voor zo’n kortstondig voordeel. Het doet geen pijn om de optie te hebben, echter. Als je wordt geraakt, wordt je wapen ook gedegradeerd, en als je sterft, verlies je het permanent. Deze handige verbeteringen doen veel om de gameplay te vereenvoudigen, aangezien je in eerdere games soms vastzat met een wapen dat je niet leuk vond.

Bovendien is het geen geheim hoe nachtmerrieachtig Contra-games kunnen zijn. Je zou sterven van één treffer in eerdere games. Maar nu kun je voordelen ontgrendelen die je een voordeel geven in de strijd. Ze kunnen gezondheidsboosts, wapenduurzaamheid, een verlengde onkwetsbaarheidsperiode of wapenbehoud na het sterven zijn. Deze voordelen worden gekocht met credits die zijn verdiend door niveaus te voltooien, dus er zijn geen microtransacties. Je gebruikt ook in-game valuta om meer speelbare personages te ontgrendelen en zelfs soundtracks van games zoals Gradius of Castlevania te ontgrendelen.

Prikkels rocken

Het is de moeite waard om te vermelden dat personages unieke speelstijlen, wapens en voordelen hebben. Op hun basisniveau rennen en schieten ze allemaal. Je kunt echter verschillen tussen hen voelen, wat nog meer toevoegt aan de stimulans voor herhaalde speelsessies. Lance en Bill blijven de meeste lol. Lucia brengt echter de haak en Ariana een glijdende trap. Aangezien je ook twee sleuven voor voordelen en wapens hebt, neem je de tijd om je uitrusting te strategiseren en aan te passen om op lange termijn te betalen.

Ik moet de bazen vermelden, die ook het hoogtepunt van de niveaus in mijn boek zijn. Ze zijn nette opknapbeurten van de bazen die je mogelijk hebt gevochten in Contra-games, maar met meer trucs in hun mouw. Hoge bazen bieden een goede uitdaging, genoeg om echte voldoening te krijgen van het verslaan ervan.

Tenslotte verschillen de niveaus, met secties waarin je kogels op een hoverbike schiet en door dichte jungles manoeuvreert. Er is een ophef over de game, vooral de 3D-polygoon-visuals, vreemde verlichting en vreemde camerahoeken. Maar het voelt als een delicate balans, het originele spel net genoeg herscheppen om modern aan te voelen, terwijl het de klassieke charme en identiteit van het spel behoudt.

Dankzij een couch co-op-optie kun je de lol verhogen met vrienden. Je kunt ook met drie vrienden in de arcade-modus spelen. Helaas ontbreekt online multiplayer. Een lokale co-op is beter dan niets, denk ik.

Uitspraak

Contra: Operation Galuga slaat de spijker op de kop als het gaat om actie. Het is wat altijd al een blast was. Dus, het hebben van de run-and-gun-secties van de game excentriek en knap aanvoelt, voelt als genoeg om het een kans te geven. Natuurlijk kunnen nieuwkomers verdeeld zijn over het spelen van een klassieker en het kiezen voor meer competente moderne bullet hells. Het verhaal, om te beginnen, ontbreekt, met alleen het minimum om het gaande te houden. De graphics, hoewel opgeknapt en levendiger dan voorheen, hadden beter kunnen zijn met next-gen-hardware.

In elk geval loopt Contra: Operation Galuga soepel zonder grote glitches die je ervaring zouden verstoren. De controles voelen vloeiend en responsief aan, met opties voor 360-graden-richting of de oude eight-way-directionele richting. Een ding is zeker. Als je op zoek bent naar een uitdaging, heeft Contra: Operation Galuga die in ruime mate. Het catert naar iedereen, van relatief eenvoudige moeilijkheidsgraad met voordelen tot het gladstrijken van je speelsessie. Als alternatief kun je uitdagingen en speedruns verkennen met verhoogde doelen, zoals one-hit-kills voor alle vijanden.

Terwijl Contra: Operation Galuga op safe speelt, getrouw het originele spel herscheppend, voelt het als een gemiste kans om verder te innoveren dan nostalgie. Oudere gamers zullen een blast hebben, dat is zeker, met ademloze niveaus die zijn ontworpen om je run-and-gun vaardigheden tot het uiterste te drijven. Nieuwkomers, daarentegen, zullen misschien voorzichtig moeten zijn, misschien om verwachtingen te temperen voor een klassieke inzending die meedogenloos authentiek is tot zijn wortels.