Cats in Wonderland Recensie (PC)

Lewis Carrol’s Alice in Wonderland is een invloedrijk stuk Britse geschiedenis dat, net als The Lion, The Witch and The Wardrobe, Peter Rabbit, of The BFG, een permanente plaats in ons hart heeft. Het is ook een voorrecht om boordevolliteratuur op onze drempel te hebben; Swindon, bijvoorbeeld, herbergt The House of Frankenstein, dat natuurlijk een cruciaal onderdeel was van het werk van Mary Shelley. Op een steenworp afstand van Swindon vind je Oxford—een stad die, dankzij Carrol, een pronkstuk is geworden voor niemand minder dan een jong meisje, een gekke hoedenmaker en, natuurlijk, een klein maar duidelijk wijs kat. En het is daar, onder het roze en paarse hart van Oxford, waar Cats in Wonderland zijn plaats vindt als een andere trouwe liefdesbrief aan de grilligheid en betovering van het eeuwig beroemde konijnenhol.

Cats in Wonderland trekt je het konijnenhol in en naar een overvolle wereld van flamboyantie en epische wonderen die openlijk de formele grenzen van een fluorescerende hallucinatie overstijgen. Met duizend katten aan het roer en een gulgevuld diorama van bekende bezienswaardigheden, nodigt het spel je uit om door een spiraalvormige wereld te dwalen, de sluwste katachtige te ontcijferen en een stuk taart te nuttigen met een portie optische illusies. Het is allemaal Wonderland-achtig — en dat is een goede zaak, aangezien Wonderland, zo visueel betoverend als het vaak lijkt, de ideale omgeving is voor een hidden object‑spel. De Cheshire Cat is slechts de glazuurlaag op de taart, of om het beter te zeggen, de suikerklontje op het theefeest van de Mad Hatter.

Natuurlijk, Cats in Wonderland is nog steeds een nogal eenvoudig hidden object‑spel in de kern. Net als de honderden, zo niet duizenden alternatieve hidden object‑spellen op de markt, bouwt het zijn wereld op de meeste, zo niet alle, dezelfde basispijlers. Zeker, je hebt duizend katten die een vlak landschap bevolken, een handige schrobtool, en een enorme wereld van kleur en grilligheid om geleidelijk doorheen te snijden. Het punt is, je hebt hoogstwaarschijnlijk dit type puzzelspel al eerder ervaren. Maar dat is geen slecht punt. Integendeel, Wonderland vormt de perfecte plek voor een hidden object‑spel om zijn zaadjes te planten. Het is absoluut uniek, visueel en onverbiddelijk betoverend, en bovenal een klassieke benadering van een geliefde setting.

Vanaf het begin is Cats in Wonderland zo ontworpen dat het aanvoelt als een eenvoudig spel om in te duiken en in elkaar te zetten. Met een overzichtelijke UI, eenvoudig te navigeren schrobbesturingen en een goed afgewerkte omgeving die, hoewel nog steeds overduidelijk Wonderland en excentriek, heerlijk is om stap voor stap uit elkaar te halen en te organiseren, één katachtige tegelijk. Het wordt ook geleverd met een lichte verhaallijn — een plot dat, hoewel ernstig tekortschiet in originele draden of conventionele wendingen, je een reden geeft om op te steunen. Maar natuurlijk kijk je niet vaak naar een hidden object‑spel om een jeuk te krabben. Desondanks is het een aangename verrassing om, bij wijze van spreken, wat extra vlees op de botten te hebben.

Het ontvouwt zich als volgt: De Queen of Hearts wilde wanhopig de Cheshire Cat als huisdier, maar werd uiteindelijk weggesleurd en gedwongen de hamer te laten vallen en te bevelen dat alle katten van Wonderland naar haar koninkrijk worden gebracht. Kort samengevat is het jouw taak ervoor te zorgen dat de duizend katten in jouw handen vallen en niet in die van de kwaadaardige Queen of Hearts. Toegegeven, het is een eenvoudige opzet die nog niet de oppervlakte van een geweldig verhaalboek aanraakt, maar het geeft je een gevoel van doel, en dat telt hier. 

Het dunne plot terzijde, Cats in Wonderland is een charmant hidden object‑spel dat aan veel eisen voldoet en alle gebruikelijke elementen aanspreekt. Met opvallende handgetekende kunst en een grote verscheidenheid aan levels die de meest iconische locaties in Wonderland bestrijken, schiet het niet tekort in detail of lore‑accurate segmenten, maar kiest het er juist voor een klein stukje van iets in alles te verweven. Dat wordt hier ook zeer gewaardeerd, aangezien Wonderland niet bepaald een tekort heeft aan gebieden, beroemde bezienswaardigheden of personages. Het blijkt dat Cats in Wonderland er één is die volledig gebruikmaakt van alle puzzelstukjes.

Met enkele verrassend uitdagende secties en een schat aan goed geplaatste onderwerpen die je bezighouden gedurende de duizend-delige puzzel, levert Cats in Wonderland een grondig plezierig hidden object‑spel dat, hoewel nog steeds één van de miljoenen, een ideale plaats vindt in het genre. Hoewel het niet per se verder gaat dan een schoolboekhoofdstuk over hidden object‑spellen, vervult het wel zijn doel als een moderne ode aan een geliefd verhaal. Daarom zou ik zeggen dat, als je weleen liefde deelt voor Lewis Carrol’s Alice in Wonderland, je dan zeker moet overwegen om dit konijnenhol een uur of twee in te duiken, al is het maar voor een of twee kopjes thee.

Conclusie

Cats in Wonderland buigt de grilligheid en de algehele eigenaardigheid van Lewis Carrol’s tijdloze verhaal tot een perfect herkenbaar, toegankelijk en vermakelijk hidden object‑spel dat, hoewel het niet helemaal de gouden standaard Cheshire Cat van het genre is, net zo plezierig is om doorheen te speuren als elk katten‑gecentreerd hidden object‑puzzelspel dat excentriciteit en voelbare gekkigheid tentoonspreidt. Met veel solide lijnwerk, nette details en herkenbare gebieden die je door het konijnenhol voeren voor een uur of twee, biedt het een korte maar bevredigende reis die elke fan van het hidden object‑genre waarschijnlijk zal adoreren.

Again, Cats in Wonderland is niet een spel dat het wiel opnieuw uitvindt of een vertrouwd format suikerhoudt. Integendeel, het is een spel dat exact weet wat het is en wat het te bieden heeft. Als hidden object‑spel houdt het zich aan dezelfde standaard als zijn dichtstbijzijnde rivalen. Maar dat is dan niet per se een slechte zaak. Hoe dan ook, je zult waarschijnlijk langs komen voor de snorharen, maar je blijft hangen voor een derde, vierde of vijfde kopje thee vanwege de kunstwerken en de Lewis Carrol‑infusies.