Cat Me If You Can Recensie (PC)

Cat Me If You Can biedt een aangename afwisseling in de verborgen object scene. En als er één ding is dat ik meer nodig heb, dan is het een afwisseling. Zo schattig en ontspannend als de meeste statische verborgen-objectspellen zijn, is vermoeidheid een groot probleem dat vaak een verder gezonde game-ervaring kan ondermijnen. Maar, gelukkig voor mij, is Cat Me If You Can niet zoals de anderen. Hoewel het de gebruikelijke katachtige onderwerpen en de overvloed aan puzzellagen kan overnemen (meer hierover later), doet het wel meer moeite om een kloof te creëren tussen het traditionele format en de verwachtingen van de speler. Helaas wil het niet dat je naar een statisch beeld staart; het wil dat je het beeld betreedt en met een camera rondrent.

Zoals ik al zei, biedt Cat Me If You Can iets meer dan de gemiddelde verborgen-objectfilm. Zo kun je elk van de drie werelden verkennen, foto’s maken van honderden onderwerpen, en je bezighouden met een handvol logische puzzels, terwijl je verborgen doorgangen ontgrendelt, geheime katten onthult, en geleidelijk een vleugje kleur toevoegt aan een verder monochroom diorama. Toegegeven, de premisse blijft hetzelfde: honderden katten sluipen het doek binnen, en een speler — jij — begint aan een vredige zoektocht om ze te vinden en hun locatie te documenteren met je camera. Het is een eenvoudige klus, maar dankzij het gebruik van een eerstepersoonsperspectief voegt het een broodnodige laag toe aan een opgeblazen concept.

Cat Me If You Can is geen van nature ingewikkeld spel, noch een ervaring die je dwingt te blijven hangen in de fijne details. Voor je ligt een houtskoolachtig biotoop, een rustige omgeving, en honderden verborgen katten, die zich allemaal verstoppen in de uitgestrekte hoekjes en gaatjes verspreid over de wereld. Als de stille fotograaf krijg je de taak om door elke asachtige straat te lopen, de katten te vinden, en met je betrouwbare camera vast te leggen voor je catalogus. Onderweg moet je af en toe een raadsel oplossen, het juiste onderdeel voor een puzzel vinden, of een reeks voorbereidende taken voltooien om toegang te krijgen tot een speciaal gebied. Maar natuurlijk is het doel net zo zwart-wit als de wereld zelf: je dagboek voltooien en elk onderwerp een denkbeeldige halsband omdoen.

Hoewel er een paar handjes vol ondergrondse katten in Cat Me If You Can, zit het grootste deel van de ervaring tamelijk eenvoudig. Aangezien je niet echt op zoek bent naar een speld in een hooiberg, maar naar meer dan acht honderd katten verspreid over drie vrij compacte werelden, is hier geen vergrootglas nodig. Het enige probleem dat je zou kunnen ondervinden, is dat er wel tot zevenhonderd onderwerpen te ontdekken zijn, waardoor je tegen een muur aanloopt en uiteindelijk de eentonigheid van de taak irritant vindt. Maar dat is een verborgen-objectspel, hoor. Het is inderdaad een eenzijdige aangelegenheid, maar dat hoort er nu eenmaal bij.

Gelukkig overbrugt Cat Me If You Can zijn tekortkomingen met enkele slimme puzzels en logische trucjes. Stel dat je een vergrendeld gebied tegenkomt, dan moet je misschien zoeken naar een ontbrekend onderdeel, een paar stukjes schuiven, of je intuïtie gebruiken om een eenvoudig probleem op te lossen dat je de toegang tot een ander deel van de wereld ontzegt. Opnieuw is er hier niets dat een geniale geest of een masterdiploma vereist, maar om het eerlijke woord te geven, bevat het spel een mooie verzameling lichte uitdagingen waar je tussen de taken mee kunt rommelen.

Met een tweede portie nevenmissies om de gebruikelijke verborgen-objectdoelen uit te breiden, brengt Cat Me If You Can  volop materiaal naar de kattenbak. Met negen handgemaakte levels die drie verschillende gebieden bestrijken — Japan, Egypte en een middeleeuwse nederzetting — en vijftig uitdagingen om je klauwen in te zetten, heeft het spel zelf veel te bieden. Natuurlijk vormen de idyllische sfeer en krijtachtige esthetiek de perfecte aanvullingen op de gezellige speelstijl. En wat de katten betreft, nou, het kost niet veel om tot dezelfde conclusie te komen als de overgrote meerderheid van verborgen-objectfanaten. Dat is een formule die altijd werkt.

Als alles gezegd en gedaan is, stopt Cat Me If You Can , een spel dat zijn basis op een eenvoudige regelset bouwt, een heleboel content in de doos. Met nette zwart-witte kunst, een ruime speelomgeving om te verkennen, en genoeg puzzels om je te laten twijfelen over de locatie van de volgende katachtige vriend, streeft het ernaar een gezellige ervaring te bieden die zowel inhoud als warme visuele kwaliteiten bevat. Is het een uniek spel? Eh, niet echt, nee. Is het de broodnodige frisse wind waar we op hebben gewacht? Absoluut.

Conclusie

Cat Me If You Can voegt een tweede laag houtskool toe aan een opgeblazen barrière van witgewasen verborgen-objecttrope om de traditionele formule te overstijgen, terwijl het de kenmerkende elementen: de katten, de puzzels, en de overheerlijk gezellige sfeer die je doet blijven hangen en even aan de paal krabben, behoudt. Het een unieke ervaring noemen is misschien wat overdreven. Maar, ik kan het bevestigen. Verborgen-objectspellen, hoe geruststellend ze ook zijn, hebben hun beperkingen; ze staan bekend om dezelfde vermoeidheidsopwekkende effecten en repetitieve taken. Cat Me If You Can, voegt er, voor wat het waard is, gewoon een extra laag aan toe — en dat waardeer ik.

Als jij, net als ik, op zoek bent naar een verborgen-objectspel dat net iets verder gaat dan de gemiddelde katgerichte puzzelaar, dan moet je Cat Me If You Can overwegen als je volgende bestemming. Het is een beetje prijzig, moet ik toegeven, maar het is de moeite waard om te bekijken, al is het maar voor de esthetiek en de handvol puzzels. En wat catliefhebbers betreft, nou, dat is een duidelijke keuze.