Call of Duty: Modern Warfare III Review (PS5, PS4, Xbox One, Xbox Series X/S, & PC)

Een huishoudelijke naam met een schatkist in zijn naam. Call of Duty is al jarenlang een bron van vermaak voor de massa’s, met veel krachtige statement-stukken die elk jaar sinds de jaren 2000 zijn uitgebracht. Onlangs heeft de franchise gewerkt aan het opnieuw opstarten van de spectaculaire Modern Warfare-trilogie, met de derde inzending, Call of Duty: Modern Warfare III, die het einde markeert van een verbluffende eerste editie, gevolgd door een “okay”-tweede editie. 

Het roept de vraag op, doet de derde inzending de sub-serie van “okay” naar “superb” tillen? Of zou je liever je tijd besteden aan het kijken naar een echte blockbuster-actiefilm, een andere FPS-concurrent spelen, of nog beter, iets beters doen met je tijd? Laten we dat uitzoeken in onze Call of Duty: Modern Warfare III -review.

Iets Nieuws

Goed gevestigde franchises zijn een beetje lastig om te vernieuwen. Laat staan een sub-serie-trilogie binnen de franchise. Voor Call of Duty, hebben ze al een beproefd en getest gameplay-systeem gemasterd. Het heeft standgehouden tot het einde van de deal over de jaren heen. Het ontwikkelteam hoeft alleen maar kleine, jammerlijke functies hier en daar aan te passen. Misschien voegen ze een game-veranderende nieuwe functie toe, en COD’s bloeiende fanbase zal de inzending nog steeds de moeite waard vinden. Het probleem ontstaat wanneer ze proberen de norm te overhalen. Misschien nemen ze een nieuwe stap en zien of het werkt. Kansen zijn, dat het niet zal werken.

Neem het al te vertrouwde lineaire campagne-structuur dat we inmiddels gewend zijn. Spelers nemen deel aan missie-gebaseerde doelen die dringend en urgent zijn in elke zin van het woord. Herinner je de “Laswell redden”-missie in Call of Duty: Modern Warfare II? Elke kans dat je dicht bij haar kwam, glipte ze weg. Het leidde tot een stoomcar-chase naar haar konvooi voor mijlen en mijlen. Overnemen van het ene voertuig naar het andere, terwijl je landmijnen en slechte jongens vermijdt. Je had een gevoel van vrijheid in wat misschien de meest spannende lange car-chase was die ooit aan de serie was toegevoegd. Maar zelfs dan wachtte een dringend doel op je snelle redding aan het einde van de missie.

Kom binnen Modern Warfare III, waar vrijheid aan de basis ligt van de campagne. De missies zijn zo gestructureerd dat je vrij bent om rond te dwalen in een wijde, open arena met onzichtbare grenzen. Open-world-stijl. Neem deel aan schietpartijen met veel oneindig spawnende vijanden voordat je verder gaat naar de volgende. Zeker, je hebt doelen om te voltooien. Maar vaker wel dan niet, zullen ze de vorm aannemen van het ophalen van dit ding of het redden van deze persoon, wat, mag ik eraan toevoegen, nauwelijks een lichtje houdt voor de campagnes van de voorgangers.

Iets Oud

Zie, ondanks het deployen naar wijde, open locaties, herken je meteen vertrouwde set pieces, meest opvallend, de favoriete fan-Verdansk. Ze ontbreken aan vernieuwing, met te weinig gebeurtenissen die je oog vangen. Dat, plus oninteressante level-ontwerpen en over het algemeen saaie omgevingen, van de spawn-punten tot de locaties zelf. Zeer weinig voertuigen spawnen ook. En vaker wel dan niet, zie je een wilde gelijkenis met Warzone‘s grootste assets. Net als in de battle royale, begin je met een ingestelde loadout. Vervolgens vind je veel meer uitrusting, waaronder wapens en apparatuur – voorraadboxen, vesten, pantserplaten en dergelijke – verspreid over de omgeving.

Omschreven als “open combat-missies”, is het helemaal aan jou hoe je missies aanpakt. Je kunt met geweld binnenstormen, wat missies bijna altijd zullen overstijgen, de stealth-route nemen of gebruikmaken van hinderlaag-tactieken. Ik zou niet te ver stretchen om te zeggen dat Modern Warfare III Warzone is met een verse verflaag. En dienovereenkomstig, Warzone‘s schoonheid zal naar beneden gaan. Het roept de vraag op of het geven van credits aan Modern Warfare III zal zijn waar het echt toebehoort.

Er is geen twijfel dat Modern Warfare III een overhaaste project is. Weer, een probleem met jaarlijkse releases is dat studios denken dat ze altijd een nieuwe inzending moeten uitbrengen elk jaar, zelfs wanneer er niet veel is veranderd. Omdat, zo veel als het plakken van de beproefde en ware formule van eerdere inzendingen nog steeds voldoende is, zou het nooit genoeg moeten zijn om door te gaan. Ook, het transformeren van Warzone in een campagne-modus voor Modern Warfare III past niet goed bij de gebruikelijke flow die we zijn gaan verwachten van COD’s single-player-runs. 

Waarom Je Doet Wat Je Doet

Zo ver als de verhaallijn zelf is, pakt het op waar de voorgangers zijn geëindigd. Goede oude Task Force 141 keert terug op nog een andere missie om de wereld te redden. Ze sporen fictieve Vladimir Makarov op, een charismatische Russische ultranationalist en terrorist die Wereldoorlog III wil uitlokken. Nieuwkomers zijn pech, want het verhaal springt rechtstreeks naar het eerste niveau. Het dwingt spelers om een reeks doelen te voltooien om Makarov’s duivelse plannen te mitigeren.

Terwijl eerdere games het verhaal zouden ontwikkelen via karakterinteracties, Modern Warfare III, in plaats daarvan, stuurt je solo naar het slagveld met niets anders dan radio-chatter om je gezelschap te houden. Ik vermoed dat het de doorn in mijn zijde is, met alleen openings- en sluitingscutscenes om je te herinneren waarom je doet wat je doet. Niet te vergeten een hardnekkig probleem dat niet altijd is opgevallen onder de gebruikelijke sterke COD-inzendingen, het feit dat geen enkel karakter in persoonlijkheid of vaardigheid van begin tot einde vooruitgaat. Zeker, we houden van de Gus, Ghost, Price, Soap, enz. roster. Maar ze zijn, op dit punt, vastgeroest in hun manieren, met slimme eenregelige interacties.

Maar, toch, terug naar de hoofdmaaltijd. Zonder spoilers te geven, ontbreekt de terrorisme-verhaallijn aan enige vorm van opbouw, en lijkt het te barsten en te ontbreken aan enige memorabele gebeurtenissen om je te doen herhalen. Het eindigt ook in minder dan vier uur, misschien iets meer, en markeert de kortste doorloop ooit, en pijnlijk saai. Tenminste, de visuals en karaktermodellen houden hun einde van de deal goed. Net zo gedetailleerd en prachtig als de visuals altijd zijn geweest, zo verschijnen ze in Modern Warfare III, een factor die te wijten is aan de franchise’s engine-kwaliteiten in plaats van Modern Warfare III zelf.

Strijders in Laarzen

Er is geen COD zonder schietpartijen, en gelukkig is de gunplay zo responsief en bevredigend als je verwacht. Ze pakken een klap en leveren nauwkeurige kopshots, zelfs van een mijl afstand. Je kunt sprinten, glijden en over het landschap springen terwijl je snel opnieuw spawn na onvermijdelijke doden. Maar zo glad en snel als de gevechten zijn, is de vijandelijke AI simpelweg te gemakkelijk om te doden. Ze fladderen rond en rennen naar je toe, smekend om die schot in het hoofd. Ondertussen spawnen ze oneindig rondom de arena, leidend tot overbodige debunking.

De campagne sjokt verder naar een voorspelbaar einde, wat je kunt zien aankomen, maar zodra het gebeurt, voelt het verspild en gehaast. Het leidt tot een bitter einde, maar laat zo veel losse einden. Je verwacht meer van zijn tijdige run, maar de credits rollen en je wordt teruggeduwd naar de andere modi. Misschien was het doel om een cliffhanger te laten voor een potentieel vervolg. Maar met het einde en de algemene campagne die ongepolijst aanvoelt, twijfel ik eraan of er een kans is voor een vervolg. Plus, het kan heel goed volgen het oorspronkelijke driegame-formaat.

Multiplayer is nergens in de buurt van zijn reddingslijn, met vaak half-bakken, saaie ervaringen. Toch is multiplayer altijd zo goed als het bedrijf. En dus, de explosie door zinloze zombies kan extra leuk zijn. Alles in overweging genomen, kan dit een nieuw dieptepunt zijn voor de franchise?

Uitspraak

Met slechts 16 maanden om te pakken en te verzenden Call of Duty: Modern Warfare III, is het niet verwonderlijk dat het eindresultaat half-bakken uitkwam. Gewoon het idee dat het personeel bij Sledgehammer Games nachten en weekends moest werken, maakt het een beetje makkelijker om de problemen te accepteren die het spel presenteert. Het is alsof ze Warzone -kaarten hebben hergebruikt en de illusie van vrije wil in een franchise hebben geïntroduceerd die meester is in bombastische, meedogenloze lineaire campagnes. 

Open combat-missies zijn niet Call of Duty, tenminste voor de campagne-run. En als dat zo is, moet het de meesterlijke stealth- en hinderlaag-tactieken creëren die franchises op dat front hebben gemasterd. Zo voel je je niet op armlengte van een verhaal waar je deel van uitmaakt. Ook, zal je niet opkomen met losse missies die alleen de campagne opbouwen via saaie openings- en sluitingscutscenes. Terwijl de visuals en combat Call of Duty‘s snelle, gladde en responsieve gunplay behouden, leidt de luie doorloop naar een gehaaste cliffhanger veel te wensen over. 

Veel losse einden blijven over naar het einde, maar de kansen voor een vervolg zijn erg klein. Dus, voor nu, kun je je beste tijd besteden aan deathmatches, concurreren in drie squads van drie op één kaart tegen elkaar, als je een smaak wilt krijgen van Modern Warfare III. Tenminste, dan kun je de verschrikkelijke campagne negeren. Anders, heeft Sledgehammer Games veel werk te doen om de single-player-audience terug te winnen.