Call of Duty Black Ops 6 Recensie (PS5, PS4, Xbox Series X/S, Xbox One, & PC)

Het is er! Keer terug naar de vroege jaren ’90 in een nieuwe spionagethriller van de eigen gaming-franchise Call of Duty. De Black Ops-subserie werd in 2010 gelanceerd, tot grote vreugde van shooter-fans. Het bracht ons naar de loopgraven van de Koude Oorlog voordat het tweede deel ons terugwierp naar de jaren ’80, en vervolgens verschoof het derde spel naar 2065. We kregen campagnes met zwarte speciale eenheden, globale conflicten en nieuwe technologieën.

Er was echter een hobbel op de weg toen nieuwe iteraties in de serie begonnen te smaken als oudbrood. Call of Duty Black Ops 6 is echter vier jaar in ontwikkeling geweest, en de vruchten van Treyarchs arbeid zijn zichtbaar. We hebben een nieuw bewegingssysteem om ons hoofd om te wringen, samen met fancy spionagadgetten, meer gepolijste gameplay en meer. Bovendien kun je altijd overstappen naar de multiplayer en zombie-modus als je een verandering van tempo wilt van de campagne.

In elk geval duiken we kopje onder in alles wat het nieuwe spel te bieden heeft, en geven we je een kristalhelder beeld van wat je kunt verwachten. Voor alle doeleinden en intenties is dit onze diepgaande review van Call of Duty Black Ops 6.

Geen gebrek aan patriotten

Laten we de review beginnen met de single-player-campagne, die je ongeveer acht uur zal kosten om te voltooien. Het gooit je meteen in het diepe, waar je zo veel mogelijk slechteriken moet uitschakelen. Het geweervuur voelt nog steeds crunchy. Call of Duty Black Ops 6 heeft het genoegen om een fijngestemd en gepolijst gevechtssysteem te erven dat al decennia lang werkt, en ik zou er niets aan veranderen. Van de snelle terugslag tot het punchy gewicht van het legen van patronen in vijanden, blijft het geweervuur even spannend als het maar kan zijn.

Hoewel je meteen in actie wordt geworpen, waardoor nieuwe spelers weinig tijd hebben om bij te komen met de gebeurtenissen die zich voor hen ontvouwen, kun je, als het stof eenmaal is neergedaald, beginnen met het in elkaar passen van het verhaal. Dit is een vervolg op Call of Duty: Black Ops Cold War uit 2020, en je zult terugkerende personages ontmoeten zoals Weaver, Dr. Grey en Major Carver, evenals nieuwe operaties. Russell Adler keert ook terug, die zich aanmeldt om zich aan te sluiten bij het zwarte operatieteam dat is samengesteld door Frank Woods en Troy Marshall. Samen gaan jullie achter de antagonist aan, genaamd Pantheon, een internationale paramilitaire terroristische organisatie die de CIA heeft geïnfiltreerd.

Geen offer te groot

Er zal veel drama ontvouwen. Zoals de verbijsterende onthulling dat Pantheon wapendeals heeft gesloten met Saddam Husein. Zoals altijd kun je enkele historische verwijzingen aanwijzen. Je zult een krachtig biologisch wapen ontdekken en proberen te voorkomen dat het door Pantheon wordt gebruikt. Maar het verhaal zal een nog dramatischer wending nemen als je een hallucinogene gas inademt, vergelijkbaar met BioShock. Je begint dan monsters en zombies te zien. Je zult ook een vrouwenstem horen, die verder ingaat op het drama dat zich ontvouwt. Alles ontvouwt zich op een verterend tempo, met vaak boeiende cutscenes die veel gewaardeerde rustmomenten bieden tussen de hectische gevechtsjachten.

Terug op het hoofdkwartier breng je tijd door met het oplossen van puzzels. Niets te complex, gewoon nummers onthouden om sloten te openen of trial-and-error-fases. Hier leer je ook meer over de operaties in je team, inclusief de protagonist die vaak van de camera wordt weggeduwd. En er zijn best spannende onthullingen, zelfs veranderingen in persoonlijkheden, hoe dieper je in de campagne duikt. Maar terwijl de persoonlijke kanten van elke karakter goed zijn uitgewerkt, blijft er nog steeds een oppervlakkige duik in de politiek van oorlog en de gevolgen ervan in de echte wereld. Voor een franchise die vaak historische thema’s van terrorisme bouwt en zelfs verwijst naar daadwerkelijk betrokken partijen, zou je een meer respectvolle en volwassen toon verwachten. Maar toch is de franchise erin geslaagd om boeiende campagnes te produceren, zelfs als ze sterk zijn gericht op lichtzinnige popcorn-romps.

Donker worden

Gelukkig houdt de single-player-campagne-gameplay zijn beloften bijna perfect. Het bevat gevarieerde missies die je vaak de vrijheid geven om ze te benaderen zoals je wilt. Misschien sluip je achter vijanden. Of je schiet ze een voor een neer, dat is meer jouw stijl. Wees gerust, de sluipschuttersgeweren zullen de klus klaren met een bevredigend resultaat. Het zal vaak alleen maar één schot doden, hoewel je moet accepteren dat het langzamere richtproces een nadeel is. Als alternatief kun je de missies binnenvallen met geweren blazend, vertrouwend op je reflexen en meedogenloosheid om er levend uit te komen. Je beslissing zal ongetwijfeld afhangen van de missie zelf, aangezien ze variëren van het verkennen van een casino tot het optimaliseren van punten van interesse in een open wereld in het Midden-Oosten.

Ja, het open wereld Warzone-achtige missietype keert terug. Maar maak je geen zorgen. Call of Duty Black Ops 6 is veel beter dan Call of Duty Modern Warfare III. Tenminste, wat betreft de missievariatie en trucs die je hier kunt uithalen. Anders voelt de verhaallijn verbroken aan. Er zijn veel gemiste kansen om de betekenis van deze setting en de gebeurtenissen die hier plaatsvinden te verkennen. Al met al wissel je tussen lineaire en open wereldmissies, waarbij je verschillende locaties in de VS en de Russische steppen verkent. Gevarieerd terrein gaat een lange weg in hoe je missies benadert. Moet je onderhandelen over een uitweg, handel drijven of gewoon alles wat ademt neerschieten? En dan is er de Safe House, waar je kunt hergroeperen en strategieën kunt ontwikkelen, nieuwe geheimen en wapens ontgrendelen.

Spookstad

Je kunt ook plezier hebben in de zombie-modus, die ook zijn eigen verhaal heeft. Het verhaal is hier echter minder boeiend. De meeste plezier zul je vinden in de gameplay. Het pakt op waar de campagne is geëindigd, met precies mikken en snappy geweervuur. Je hebt twee kaarten om door te vechten en te overleven: Liberty Falls, een klein Amerikaans stadje, en Terminus, een sombere verlaten gevangenis. Elk heeft zijn eigen voordelen, hoewel ik Liberty Falls prefereer vanwege het zwaaien van daken naar daken.

Zoals altijd zijn zombies een genoegen om neer te maaien. Call of Duty Black Ops 6 heeft echter meer textuur en aangename sterfanimaties. Je wapens verslechteren ook in de loop van de tijd, waardoor de tijd die je besteedt aan het vechten tegen zombies steeds uitdagender wordt. Bovendien kun je vrienden meenemen voor de rit en genieten van non-stop actie. Teams komen van pas in Terminus, waar het snel chaotisch kan worden als je probeert de stroomcellen te beschermen terwijl zombies van alle kanten op je afkomen. Voor sommigen kan het gebrek aan lineairheid echter een probleem vormen. Je kunt gemakkelijk je focus verliezen, met als enig doel zo veel mogelijk zombies uit te schakelen voor upgrades en voordelen.

Let op wie je vertrouwt

Maar tenminste kan de multiplayer-sectie enige richting bieden voor jou en je vrienden. Het heeft 16 kaarten bij de lancering en veel modi om doorheen te werken, van Team Deathmatch, Search and Destroy, Control, Kill Order en meer. Kill Order is nieuw. Het vertrouwt echter zwaar op teamwork en strategie. Anders valt het terug op Team Deathmatch.

Tot de andere kant

Ongetwijfeld het meest spannende nieuwe kenmerk is de zogenaamde Omnimovement. Het laat je sprinten, glijden en duiken in elke richting. En ja, je kunt de beweging en richting mengen zoals je wilt. Het kan echter enige tijd kosten om het onder de knie te krijgen, vooral als je professionele CoD-spelers hebt die al de omnibeweging hebben gemasterd en in de multiplayer op je afkomen. Toch zou ik zeggen dat je ze moet gebruiken als inspiratie om wilde bewegingen uit te proberen, zoals glijden en duiken om aan schade te ontsnappen, en zo effectief schade te vermijden. En dan is er het nieuwe intelligente besturingssysteem dat de weg vrijmaakt voor automatische manteling en automatische hurken.

Ten slotte keert het Prestige-systeem terug, wat je mogelijk de beste excuus geeft om opnieuw te spelen. Het laat je je vooruitgang resetten als je niveau 55 bereikt, met als stimulans het verdienen van Prestige-iconen, emblemen en operator-huiden. Dus, als het niet voor meer tijd met het spel is, kun je hoger mikken in Prestige voor roem. Op deze manier eindigt de grind nooit echt. Het blijft echter nog te zien of de zombie- en multiplayermodus voldoende zullen zijn om spelers terug te laten keren voor meer weken of maanden. Toch kan het niveau van grafische verfijning en trouw, samen met CoD’s geweervuur-finesse, meer dan genoeg zijn om te blijven.

Uitspraak

Er valt veel te zeggen over de waarde van Call of Duty Black Ops 6. Hoewel er enkele functies zijn waar je problemen mee kunt hebben, is de meeste ervaring die hier wordt aangeboden de moeite waard. Van de campagnes boeiende rit tot de hectische, snellere overlevingsrace van de zombie-modus en de uiteindelijke bevredigende teamwork en coördinatie van de multiplayer, Call of Duty Black Ops 6 bewijst opnieuw waarom de franchise al lang een hoge standing heeft in de gamewereld. Er is gewoon geen andere first-person shooter die het beter doet dan CoD. Gelukkig Black Ops 6 draagt de fakkel verder naar een heldere toekomst.