Baldur's Gate 3 recensie (PS5, Xbox Series X/S, macOS en pc)

Kerstmis is vroeg gekomen voor fans van Dungeons & Dragons. Of liever gezegd, veel, veel later, precies 20+ jaren geleden Baldur's Gate 2 in de schappen liggen. Dat klopt, het langverwachte Baldur's Gate 3 is nu uit en het is duizend keer beter dan ik had verwacht. Maar laten we teruggaan naar 2020, toen de versie met vroege toegang via Steam op pc-platforms werd uitgezonden.

Afhankelijk van hoeveel tijd je besteedde aan vechten en verkennen, duurde het naar schatting 25-35 uur om het spel uit te spelen. Vroege toegang bevatte echter alleen Act One of Baldur's Gate 3, wat betekende dat de volledige game mogelijk honderden uren aan inhoud bevatte. Zoals het hoort, heeft ontwikkelaar Larian Studio bevestigd dat het voltooien van het hoofdverhaal 75-100 uur in beslag neemt. En die uren dekken amper alle inhoud die er te ontdekken valt. 

In wezen kun je een ander personage kiezen in je volgende playthrough en toch genieten van een gezonde ervaring. Omdat Baldur's Gate 3's avontuur is samengesteld rond de achtergrond, het motief, de klasse en zelfs het ras van een personage. Je gesprekken zullen anders zijn dankzij de vele spannende dialoogtakken en uitkomsten.

Het staat je vrij om een ​​of twee vrienden mee te nemen op de reis. En de kans is groot dat je elke keer dat je in het spel springt iets nieuws in je omgeving ziet. Dat wil zeggen dat ik amper alles heb gezien Baldur's Gate 3 heeft te bieden. Zo onze Baldur's Gate 3 Met een recensie wordt, om precies te zijn, 'een recensie in uitvoering' bedoeld. Mocht je je afvragen of de game het waard is om te kopen of waar al die hype om draait, dan volgen hier onze eerste indrukken van wat we tot nu toe hebben gezien. Hopelijk is dat meer dan genoeg om een ​​beslissing te nemen.

Dus het avontuur begint

Larian Studios heeft een op zichzelf staand verhaal samengesteld, dat in een notendop de mind flayers, ook wel bekend als Illithids, terugbrengt. Je weet wel, die paranormale aliens met inktvisgezichten die niet zouden misstaan ​​in een van H.P. Lovecrafts Cthulhu-horrorgames. 

Ze ontvoeren en infecteren je met een van hun Illithid-kikkervisjes. De mindflayers infecteren doorgaans zoveel mogelijk mensen om ze in mindflayers te veranderen. Zo wortelt hun invasie in het Forgotten Realm. En dus aarzelen de mindflayers niet om ook je metgezellen te infecteren, en ze willen dat je bij elkaar blijft om een ​​manier te vinden om de parasieten uit je hersenen te verdrijven.

In het verleden hadden RPG's problemen om spelers van begin tot eind te boeien. Vooral als er side-quests binnenkomen, word je vaak afgeleid door een ander totaal niet-gerelateerd, soms irrelevant verhaal. Maar Larian Studios heeft er een oplossing voor gevonden door bijna elke zijmissie aan de hoofdmissie te koppelen. Je zult allerlei wezens tegenkomen die aanbieden om te helpen. Van letterlijke duivels, kobolden, druïden, gekke heksen en meer. En ondertussen leer je de achtergrondverhalen kennen en ga je meer zijmissies aan om uiteindelijk je weg terug te vinden naar het hoofdverhaal.

Sluw doet het

Op de lange termijn zul je je realiseren dat het kleine fragment dat ik hier zojuist heb gegeven nauwelijks een centimeter dekt van wat komen gaat. Elke beslissing telt. En niet alleen in de zin van wat goed en fout is. Nee. Ze sluiten eigenlijk aan bij uw persoonlijkheid en uw motief als individu. Zoals eerder vermeld, sluiten ze ook aan bij uw geslacht, klasse en ras. De wereld zelf vouwt (of ontvouwt zich) naar jouw wil. Ik speelde als een druïde die in een beer kan veranderen en met dieren kan praten. Elk dier heeft een naam en is volledig ingesproken. Oh, en elke os, wolf of ander dier lijkt altijd iets te hebben om uit hun borst te halen.

Zoals u zich kunt voorstellen, moet u voorzichtig blijven met wat u tegen anderen zegt. Niet iedereen is erop uit om je te helpen. Er is een genezer waarvan ik dacht dat hij me van mijn parasietenprobleem zou genezen, alleen om een ​​dodelijk gif te koken zodat ik geen gevaar voor anderen word. Dus nu zit je niet alleen op een tikkende tijdbom om mogelijk in een hersenkraker te veranderen, maar ook een veel vrij dringende zaak om het tegengif van haar te krijgen dat neerkomt op twee keuzes: overreding of gebruik van dodelijk geweld.

Zoet pratende tegenstanders werken soms. Zoals toen ik een uilenbeer omhaalde om zijn eten voor mij te maken. Maar de algemene vuistregel zijn de gesprekken, en bij uitbreiding gaat het verhaal dieper dan kleine praatjes op oppervlakkig niveau. Niet elk personage beheerst de kunst van het zoete praten. Anderen vertrouwen op andere sterke punten, zoals de tovenaar, die in het niets kan veranderen en door nauwe spleten weg kan vliegen. Ondertussen hebben je zijgenoten ook unieke geheimen en achtergronden die ook tijdens je escapades worden ontrafeld.

Het vergeten rijk

Het RPG-genre richt zich enorm op verkenning, en Baldur's Gate 3 past gemakkelijk op die stapel. Hoewel het geen volledig open wereld is, kan het wel zo aanvoelen; dankzij de uitgestrekte wereld kun je vrij rondlopen zoals je wilt. Het is ook een volledig meeslepende ruimte, met veel manieren om met de omgeving te interacteren, met name met magische spreuken, wat gemakkelijk voor je zou moeten zijn als je bekend bent met de regels van de vijfde editie van Dungeons & Dragons. Evenals met vaardigheden en daadwerkelijke fysieke beweging. 

Als iets brandbaar lijkt, kun je waarschijnlijk een vuurspreuk gebruiken om het aan te steken. Of gebruik een dierenspreuk om harige wezens te laten doen wat je wilt. Met een toverstaf kun je pilaren tegen vijanden laten botsen. Of pak dingen op en gooi ze naar vijanden. Je kunt items verplaatsen om eroverheen te klimmen. Gewoon, bijna onbeperkte coole opties om te manoeuvreren, die je, als je ze eenmaal met succes hebt uitgevoerd, je een minuut of twee het gevoel geeft dat je Einstein bent. uiteindelijk, Baldur's Gate 3 Forgotten Realm heeft breedte, diepte en dichtheid, veel meer dan welke RPG dan ook die ik de afgelopen jaren heb gezien.

Rol de dobbelsteen

Hoewel Baldur's Gate 3 is een gemakkelijk spel om uren in weg te zinken, het is zeker niet het gemakkelijkste spel om te spelen. Natuurlijk, de proloog is goed genoeg om je de kneepjes van het vak te laten zien. Er is echter een enorme hoeveelheid tools en vaardigheden waar nieuwkomers moeite mee kunnen hebben. Het helpt om voorkennis van de klassieker te hebben Dungeons & Dragons, de regels van de vijfde editie om precies te zijn, of gewoon andere klassieke RPG's. Als je vroege toegang speelde, zou de mechanica ook gemakkelijker te begrijpen zijn.

In essentie, Baldur's Gate 3 zet het dobbelsteensysteem voort. Deze helpen vaak bij het uitvoeren van overtuigings- of intimidatiecontroles, evenals bij gevechtsontmoetingen. Als je een dobbelsteen gooit, bepaalt het nummer dat je landt je aanval en schade. Dus in wezen zijn uw winsten of verliezen uiteindelijk afhankelijk van de genade van een dobbelsteen. Het kan lastig worden omdat andere spellen meestal afhankelijk zijn van je vaardigheden, waarover je controle hebt.

Maar "Roll the Dice" staat centraal Dungeons & Dragons en, bij uitbreiding, de Baldur's Gate serie. Het is dus geweldig om te zien dat het geoptimaliseerd is voor moderne platforms. Bovendien zorgt de onzekerheid over de uitkomst van dobbelstenenworpen, of je volgende worp raak of mislukt is, voor een coole adrenalinestoot die bijdraagt ​​aan de immersie van het spel.

Aan de andere kant zijn gevechten veel vloeiender dan de early access-versie van de game. De mechanica gaat echter ten koste van een soepel besturingssysteem, vooral op een controller. Er zijn gewoon te veel knoppen om onder de knie te krijgen en veel te veel spreuken. Maar aangezien de PS5- en Xbox-poort iets later wordt gelanceerd, kunnen we misschien nog steeds hopen dat het besturingssysteem volledig gebakken uit de oven komt. 

Vonnis

Bovenal, Baldur's Gate 3 verhaal neemt de kroon mee naar huis. Het begint met een verleidelijke haak die al snel uitgroeit tot meerdere takken en uitkomsten. Act One alleen al heeft een groot aantal eindes. Je zou ze allemaal kunnen achtervolgen, maar te midden van alle playthroughs zul je waarschijnlijk in een konijnenhol terechtkomen dat je verteert. Maar zelfs met alle 'zijmissies' voelt de campagne compact aan, als een goed geschreven, veelzijdig verhaal dat zich aanpast aan individuele rollenspelervaringen. En aangezien beslissingen niet de gebruikelijke goede, foute en neutrale keuzes zijn, is het een goed idee om tonnen uren in een playthrough te steken, omdat de keuzes die je maakt er echt toe doen.

Hoewel er een paar kleine bugs zijn, zijn ze niet van het frustrerende soort dat het spel kan breken. Misschien kunnen we hier alleen maar benadrukken dat u uw voortgang voortdurend moet opslaan om problemen onderweg te voorkomen. Hoewel ik het je niet kwalijk zou nemen als sparen in je opkomt, want eerlijk gezegd besluipen de voortreffelijke details van de personages en omgevingen, evenals de boeiende gameplay en het meeslepende verhaal, je helemaal, net als ik.