Angel Engine Recensie (Xbox Series X|S & PC)

Five Nights at Freddy’s maakte me nerveus, maar Angel Engine maakte me het gevoel alsof een hartaanval onmiddellijk zou kunnen optreden als ik de puzzels niet op tijd zou oplossen. Eerder kon ik de beveiligingsproblemen van een pizzeria aan, zoals de op batterijen werkende deuren en de verouderde bewakingsapparatuur. Maar in de toren van een dystopische operatiekamer had ik geen controle over de situatie. Alles zou uit elkaar vallen en elke patiënt, ondanks dat hij in coma lag, kon gemakkelijk uit zijn diepe slaap ontwaken en mijn hartkloppingen verhogen.

Om Angel Engine een claustrofobische ervaring te noemen, zou het niet helemaal rechtvaardig zijn. Het is eigenlijk een volledig somber, angstaanjagend verhaal dat genoeg doet om je botten te laten rammelen en je op het randje van je stoel te houden. Het gaat niet alleen over het in elkaar passen van puzzelstukjes om ervoor te zorgen dat de stroomvoorziening niet uitvalt; het gaat over het doen van “Gods werk” om de mensheid te behoeden voor het verliezen van zijn evenwicht. Om het mild uit te drukken, het legt veel druk op je schouders. Als je, zeg, niet in staat bent om naar de hoogste standaard te opereren, dan zal Angel Engine je daar zeker van op de hoogte stellen. Er is geen ruimte voor fouten, alleen een stevige handvol mini-games die je geduld, je doorzettingsvermogen en je vermogen om snel te leren zullen testen.

Angel Engine is veel meer dan een verheerlijkt pakket tijdgevoelige mini-games. Kortom, het is een gevaarlijke en zeer turbulent ervaring die je dwingt om aan te passen, om te synchroniseren en om extreme operationele procedures met grote snelheid uit te voeren. Met een coma-patiënt op de tafel voor je en een zandloper om je zenuwen te testen, krijg je eigenlijk een dodelijke prestatie om te overwinnen. Tijd is walgelijk kort en toch is het enige dat ertoe doet de procedure en hoe snel je die kunt voltooien. O, en de apparatuur functioneert ook niet goed.

Het hele punt van Angel Engine is om patiënten te behandelen vanuit de “comfort” van een cabine. Voor je heb je een computerscherm, een reeks opties en een patiënt. Om de patiënt te behandelen, moet je een reeks mini-games zorgvuldig aanpakken, waarvan sommige vereisen dat je eenvoudigweg de stippen in een doolhofachtige manier verbindt, en anderen die vereisen dat je een reeks knoppen zo snel mogelijk intoetst. Als je een patiënt succesvol geneest, verdien je eigenlijk het recht om moeilijkere procedures te ontgrendelen en, met hen, de kans om je hersenen te pijnigen over complexere puzzels en mini-games.

Het is de moeite waard om op dit punt te vermelden dat Angel Engine niet het type spel is dat je informatie voert en je hand vasthoudt terwijl je je hoofd om de basis begint te krijgen. Integendeel, het is een strakke ervaring die je liever in het donker houdt en zonder de hulp van een lichtbron. Hoewel veel van zijn in-game puzzels zelfverklarend zijn, op geen enkel moment zegt het je wat je moet doen, wanneer je het moet doen en hoe het je eindcijfer kan beïnvloeden. Simpelweg, het geeft je een timer en het voert je een reeks puzzels die je moet voltooien.

Als je dacht dat Operation een stressvol spel was om te spelen, dan kan ik je nu vertellen dat je in voor een echte traktatie bent met deze. Angel Engine vereist je niet alleen om zorgvuldig te bekritiseren en contextloze procedures uit te voeren; het strooit zijn wereld ook met een ziekteachtig donkere sfeer die even invasief is als somber. Vanaf het moment dat je de cabine binnenstapt, word je bijvoorbeeld begroet met een orkestrale echo van ontevreden gefluister, een metalen keten van hartslagen en een huiveringwekkende stilte die elke actie verlicht. Het is niet het minst comfortabel en het doet veel om je op het randje van een instorting te houden. Maar, gegeven het concept, werkt dat eigenlijk in zijn voordeel.

Terwijl Angel Engine na een aantal procedures een beetje voorspelbaar kan beginnen te voelen, biedt het spel een goed afgeronde collectie mini-games om doorheen te werken. Bovendien doet het een goede poging om je betrokken te houden, met een bibliotheek van verhalende e-mails en een heleboel temperamentvolle machines om te repareren. Samen voelt het aan als veel om te jagen — en dat is het. Feitelijk, tijdens de laatste stadia van het spel moet je opereren op je patiënt, verschillende puzzels oplossen, en verschillende componenten tegelijkertijd behandelen, allemaal terwijl je de timer in de gaten houdt die zijn kracht verliest naarmate je meer speelt. Het is mentaal belastende arbeid, dat geef ik toe, maar het is ook vreemd genoeg belonend.

Gezien Angel Engine zijn hele ecosysteem rond een eenvoudige lus draait, biedt het spel een echt boeiende ervaring die zowel leuk als uitdagend overkomt. Voor fans van de eerdere Five Nights at Freddy’s-hoofdstukken, zal het als een ideale thuiskomstcadeau aanvoelen. Voor fans van de oorspronkelijke indie-analog-serie — een saga die populair is gemaakt door de likes van TikTok en Instagram — zal het als een perfect complementair stuk aan het bestaande verhaal aanvoelen. In het algemeen is het redelijk te zeggen dat, of je nu een fan bent van de oorspronkelijke serie of niet, Angel Engine waarschijnlijk een paar hoofden zal doen draaien en een paar harten zal doen racen.

Verdict

Angel Engine is het digitale equivalent van een lobotomie: pijnlijk, barbaars en even angstaanjagend als een defecte hartmonitor met een te groot aantal knipperende componenten. Maar, het is ook een verrassend leuk spel, alles in aanmerking genomen. Stressvol, ja, maar rampzalig leuk en twijfelachtig vermaak, allemaal tegelijk. En dat is wat ik bereid ben om hieruit te halen — dat het voor een geweldige ervaring zorgt, ondanks zijn beperkingen en vaak voorspelbare puzzelsequenties.

Laat het gezegd zijn dat, als je nog niet je hoofd in de steeds uitbreidende indie-analog-serie op sociale media hebt begraven, dan moet je Angel Engine overwegen als een gouden ticket naar de donkerste diepten van zijn twijfelachtige wereld. Het is griezelig, morbide fascinerend en bovenal, angstaanjagend goed. Wat meer zou je kunnen willen van een instap-horror?