1000 Doods Review (PC)

Een naam als 1000 Doods laat me bijna rillingen over mijn rug lopen. Alleen al het denken aan alle manieren waarop ik waarschijnlijk zal sterven. En om het ontzagwekkende aantal doden te begeleiden, zal waarschijnlijk een brute speelervaring zijn. Ik kan niet zeggen dat het me niet een beetje motiveert. Een grote nieuwsgierigheid om te ontdekken hoe de ontwikkelaars precies van plan zijn om het idee over te brengen dat je wilt sterven en opnieuw sterven, omdat het spel gewoon zo goed is. 

Het lezen van 1000 Doods‘ beschrijving, ik moet zeggen, liet me een beetje in de war. Een verhaal-georiënteerde, keuze-gedreven platformer? We krijgen die zelden in games, en als een platformer toevallig een verhaal heeft, is het zelden het meest overtuigende. Het bekijken van de visuals en gameplay-trailer, je wordt een beetje dizzy. De psychedelische graphics van het spel zullen dat bij je doen, en niet op een afstotende manier. Dit is duidelijk een uniek spel, een die ik niet kon wachten om te proberen. 

Zal het leven en sterven naar zijn naam, echter? Hoe leuk is het? En ben je waarschijnlijk geneigd om jezelf uit te dagen voor meerdere speelbeurten? Laten we dat en meer ontdekken in onze 1000 Doods review hieronder.

Terug naar de basis

1000 Doods‘ verhaal is, toegegeven, een beetje moeilijk te begrijpen. Je kunt zien dat de ontwikkelaars echt hun best hebben gedaan om iets buitengewoons te creëren. En op sommige manieren slagen ze daar wel in, veel tot mijn genoegen. Je hebt vier protagonisten: Vayu, Boga, Terry, en Maxie. Elk heeft een uniek verhaal, allemaal plaatsvindend in de hub-werelden van Nowherestown en Jollywood. De protagonisten kunnen met elkaar en andere NPCs communiceren, vriendschappen en nauwe relaties opbouwen. Echter, zoals je weet, met alle menselijke relaties, zijn complicaties waarschijnlijk te verwachten, of het nu een schending van vertrouwen, verraad, of een gevolgd dilemma over hoe verder te gaan.

Dat is de essentie van 1000 Doods‘ verhaalmodus. Jij, de speler, neemt de vorm aan van een kleine TV met benen en een jetpack, helpt de protagonisten bij het nemen van moeilijke beslissingen tijdens vitale momenten in hun levens. Je zult hen helpen hun jonge levens te navigeren tot aan hun volwassenheid, effectief helpend hen om volledige levens te leven. Hoe meer je 1000 Doods speelt, des te meer de verhalen beginnen te maken. Vayu en Maxie worden bijvoorbeeld beste vrienden. Echter, Maxie besluit om naar Jollywood te verhuizen om een beter leven te zoeken. Dit laat Vayu met gemengde gevoelens van spijt. Ze voelt dat ze de kansen in haar leven heeft gemist om meer te zijn en te ervaren. We kunnen ons allemaal vinden in dat gevoel, nietwaar?

De man in de spiegel

Dat is de schoonheid van 1000 Doods‘ verhalen. Ze zijn vrij herkenbaar en echt, en dus, voedend van je eigen emotionele banden met alles wat je misschien hebt meegemaakt in het echte leven. En dezelfde gevoelens van spijt en berouw spelen een rol bij het nemen van beslissingen voor de protagonisten. Je kunt ervoor kiezen om Maxie naar Jollywood te volgen, bijvoorbeeld. Echter, je bent waarschijnlijk een onverwacht “slecht” resultaat tegen te komen. Terwijl Maxie je misschien toestaat om bij haar te wonen, kan ze eisen dat je de volledige huur betaalt. En werken in de grote stad om twee personen te onderhouden, kan zijn tol eisen. 

Ik zal geen spoilers geven, behalve dat er enkele interessante verhaallijnen zijn. Sommige zijn zelfs zo impactvol dat ze je ertoe aanzetten om je eigen levenskeuzes in twijfel te trekken. En is dat niet de creativiteit en genialiteit die we zoeken in verhalende games?

Met het verhaal dat zich afspeelt over drie episodes, en elk van de protagonisten met hun unieke verhaallijnen, gevuld met goed doordachte beslissingen om te nemen, en gevolgde meerdere eindes, je zult uit 1000 Doods‘ verhaalmodus komen met ten minste enige vorm van voldoening. 

Trippen

Een groot deel dat 1000 Doods‘ verhaal de moeite waard maakt, is de visuele en audio-ontwerp. Je begint met het verkennen van Nowherestown of Jollywood, die enigszins open hub-werelden zijn. Je kunt rondlopen en praten met NPCs, bijvoorbeeld, en zelfs enkele verborgen geheimen en verzamelobjecten ontdekken. Echter, verwacht geen volledig open wereld zoals in RPG’s, aangezien er maar weinig dingen zijn die je interesse in de wereldontwerp zullen wekken. Je zult hier geen activiteiten vinden om te doen, waardoor het enkel als achtergrond dient voor het verhaal om te ontvouwen.

En ik ben daar niet boos over. Het is een gemiste kans, zeker. Maar de ontwikkelaar Pariah Interactive is een indie-studio die hun genialiteit al in de platformsecties heeft gestopt die we zo meteen zullen bespreken. 

Waar Pariah hun bloed, zweet en tranen in heeft gestopt, is in de visuals. Het is gevuld met allerlei levendige kleuren die op een nostalgische manier in elkaar overlopen. Het doet je denken aan de vreemde cartoons van vroeger: kleurrijk en trippend. 1000 Doods‘ wereld is inderdaad een prachtige plek om te verkennen vanwege de opvallende kunststijl die je op elk moment in verwondering zal brengen. En het detail is onberispelijk, met absurde creaties die zich uitstrekken tot de karakterontwerpen.

Ook al hebben de personages echte, echte verhalen, hun ontwerpen zijn verre van normaal. Ze hebben buitenaardse kenmerken, wat de oude cartoon-gevoel versterkt. En dan is er hun overgang als ze ouder worden, waardoor ze nog meer charme krijgen als je dichter bij ze komt te staan. 

De juiste noot slaan

Het afsluiten met een nette strik is de audio, die uitzonderlijke muziek bevat die overeenkomt met de toon en sfeer van 1000 Doods. En in de platformsecties, neemt de muziek tempo, met elektronische geluiden en een opgewekt tempo. Geluidseffecten zijn echter niet zo prominent, met de personages die geen voice-acting hebben, en in plaats daarvan alleen vreemde, gorgelende geluiden. Niets waar ik boos over ben, trouwens. 

Let op je hoofd

Wanneer je beslissingen neemt voor de protagonisten, hebben de ontwikkelaars een interessante methode geïmplementeerd. De personages gaan door met hun levens in de hub-werelden, en wanneer ze voor een dilemma komen, word je meegenomen naar twee grote TV-schermen die de keuzes vertegenwoordigen die je voor hen kunt maken. Je maakt deze keuzes door je kleine TV-scherm-personage te belichamen en de hoofden van de personages binnen te gaan via het TV-scherm van je keuze. Maar om de beslissing die je hebt genomen volledig te voltooien, moet je platformuitdagingen overwinnen. De platformuitdagingen vinden plaats in de hoofden van de personages, met je kleine TV die puzzels en obstakels moet overwinnen om de niveaus te voltooien en de beslissing die je hebt genomen vast te leggen. 

Als het ingewikkeld klinkt, maak je geen zorgen. Het spelen van 1000 Doods zal het eenvoudiger maken om te begrijpen, navigeren van de hub-werelden naar de hoofden, terug naar de hub-werelden, enz. 

Nu zijn de platformuitdagingen erg leuk, met een enorme variëteit en unieke niveaus voor elke beslissing die je neemt. De beweging is eenvoudig genoeg voor elke casual platformspeler (rennen, springen en dashen), wat door alle platformuitdagingen heen loopt. Dit laat je alleen over met het beheersen van precisietiming. En daarin ligt de moeilijkheid van 1000 Doods, dankzij de zwaartekracht-veranderende functie van het spel. In wezen verandert de zwaartekracht-verandering constant de omgeving en hoe je je beweegt. Je kunt bijvoorbeeld een gebogen, spiraalvormige trap tegenkomen en bepaalde secties ondersteboven moeten navigeren.

Zwaartekracht tartend

Zwaartekracht is nog steeds van toepassing. Het is alleen dat 1000 Doods‘ fysica-engine de richting van de zwaartekracht dynamisch verandert op basis van je beweging en omgeving. Zo zal je jezelf rennend, springend en dashend over vloeren, normaal, of muren en plafonds in abnormale perspectiefveranderingen vinden. Dit verhoogt de moeilijkheid in sommige secties, hoewel niet tot het punt waarop de uitdagingen onmogelijk zijn om te verslaan. En dus de vraag van sterven…

Je zult sterven, zeker, hoewel zeker niet in de buurt van 1000 keer, tenminste in de eerste run. 1000 Doods is vrij eenvoudig om te verslaan, met een paar doden die worden bijgehouden door de teller bovenaan het scherm. Waar de moeilijkheid in het spel zit, is de snelheid, die je kunt betreden in de arcade-modus en eerder platformniveaus opnieuw kunt spelen om je vorige tijden te verslaan. Ik vermoed dat speedrunners hier een blast zullen hebben, proberend om die begeerde bronzen en platina overwinning te behalen. En ik kan je verzekeren dat het niet eenvoudig zal zijn, rekening houdend met alle zwaartekracht-veranderende capriolen en precisietiming die hier gaande zijn. 

Uitspraak

Er is veel te liefhebben in 1000 Doods. Echter, ik zal zeggen dat de naam misleidend is, gezien de relatief casual speelervaring. Elke gamer zal het spel gemakkelijk kunnen verslaan zonder ooit 1000 Doods te bereiken, en ik neem aan dat dat fair is in de zin dat gamers die een hogere moeilijkheid willen, altijd de speedrun-uitdaging kunnen proberen. Hoe dan ook, dit is geen doorsnee-platformer, met keuze-gedreven verhalen die echt een emotionele impact hebben. Je beslissingen tellen, niet alleen bij het bepalen van het lot van de personages, maar ook bij het beïnvloeden van de platformuitdagingen die je tegenkomt. 

Ik neem aan dat er meer is dat indie Pariah studio kan doen om 1000 Doods echt te verheffen tot de rang van de grote. Maar wat hier is, is indrukwekkend. De trippende maar leuke visuals springen eruit tussen de vele platformers. De zwaartekracht-veranderende mechanica creëert enkele echt unieke niveaus. Dit is een imperfecte platformer die zeker de moeite waard is om te controleren.