5 Superheldengames die flopten (& waarom ze een tweede kans verdienen)

Als je je ooit afvroeg hoe een superheldvideogame überhaupt kan floppen terwijl er zoveel potentieel is — sluit je dan aan bij de club. Om eerlijk te zijn, er is niets erger dan een langdurige fan van superheldenfilms, strips en lore zijn, alleen maar teleurgesteld zijn door de videogame‑adaptatie. Niemand wil dat. Niemand wil zien dat hun icoon flauwvalt uit wanhoop om verbonden te blijven met hun beroemde status. We willen gewoon dat ze slagen en zich verweven voelen met de krachten die hen binden. Maar, zoals het gaat — dat kan niet altijd zo zijn. We kunnen de ontwikkelaars daarvoor bedanken, om eerlijk te zijn.

Hoewel de overgrote meerderheid van superheldengames baanbrekende cijfers heeft behaald, zijn er enkele die flauwgevallen zijn en bezwijken onder de druk om consistent te blijven met de franchise. Dat betekent echter niet dat ze geen tweede kans verdienen. Sterker nog, we zouden meer dan bereid zijn om de vlam voor een tweede golf actie weer te zien oplaaien. Natuurlijk, ze hebben de eerste ontmoeting misschien verpest — maar ik weet zeker dat er miljoenen fans zijn die graag verlossing op een zilveren schaal zouden ontvangen. Eén ding is zeker: deze vijf verdienen absoluut een tweede kans.

5. Kick-Ass: Het Spel

Hoewel Kick-Ass technisch gezien niet wordt geclassificeerd als een “superheld” in vergelijking met bijvoorbeeld Marvel’s Spider-Man, Thor — of een andere genetisch verbeterde mens, maakt hij, zij het enigszins teleurstellend, een groot deel uit van de superheldenfantasie. Bovendien, met een enorme fanbase die zowel de strips als de films omvat, is het duidelijk dat de groen‑ en geel‑batondragende rebel een platform heeft om op te staan. Alleen, toen er een videogame werd ontwikkeld — viel de franchise flauw, en bleef de fanbase zich verbijsterd afvragen.

Als een klassieke beat‑‘em‑up‑stijl videogame had Kick-Ass bevredigend gevecht moeten bieden als speerpunt van de gameplay. Helaas miste ontwikkelaar Frozen Codebase de juiste aanpak bij elk element van de ervaring als geheel. De gameplay was ongelooflijk saai en repetitief, en bijna elk boeiend segment van het verhaal eindigde in een hersenscheurende stripboek‑tearaway. Kortom, zowel Kick-Ass als de even teleurstellende sequel bleven op hun best middelmatige titels. Dat betekent echter niet dat het potentieel er niet is om de games vanaf de grond opnieuw te maken. Misschien zou onze aspirerende superheld dit keer wat meer zorg en aandacht moeten krijgen?

4. The Incredible Hulk (2008)

In wat alleen kan worden omschreven als een “gemiddelde” ervaring, leefde The Incredible Hulk zeker niet op tot zijn naam bij de release in 2008. En, zoals je waarschijnlijk verwacht — viel dat niet bepaald in de smaak bij zowel Marvel‑ als Bruce Banner‑fans. Ik bedoel, hoewel we geen intense verhaallijn met eindeloze wendingen kunnen verwachten om het verhaal voort te stuwen, gaan we er wel van uit dat blockbusteraction‑sequenties de weg wijzen naar een werkelijk boeiende ervaring. Maar zelfs het hameren op knoppen voldoet niet in The Incredible Hulk. Het is eerder saai en enigszins onbevredigend. En dat is niet wat je zou verwachten van een zo krachtig personage als de Hulk.

Hoewel Marvel’s Avengers de vonk van de Hulk opnieuw aanstak en vorig jaar behoorlijk opwindende gameplay leverde, excuseert dat de reeks eerder teleurstellende losstaande titels niet. Dat betekent echter niet dat The Incredible Hulk geen bevredigende verhaallijn kan hebben met veel betere games als bijlage. Immers bewees Marvel’s Avengers dat spelen als de Hulk op zichzelf al een waar genoegen kan zijn, dus wellicht zou een vernieuwde release niet misstaan? Alleen een gedachte.

3. Catwoman

Het is eerlijk om te zeggen dat het ontwikkelen van videogame‑adaptaties van succesvolle films over het algemeen een riskante zaak is. Ik bedoel, er is die overweldigende reputatie om te behouden, om maar een voorbeeld te noemen. En dan, uiteraard, moet er een werkelijk interessante ervaring worden gecreëerd die niet te ver afdwaalt van het filmconcept. Dus, geen wandeling in het park, om eerlijk te zijn. En toch dacht EA dat ze Catwoman — leer en al — konden omzetten naar een compacte actiegame. Maar ging het goed? Ging het naar de hel?

Niet alleen wijkt de videogame af van de verhaallijn als geheel, maar hij lijdt ook onder grote gebreken in de mechanica. Met een hoop wonkige camerabewegingen, moeilijk te beheersen gevechtsroutines en een algeheel grauwe setting met minimale charme — Catwoman staat op een fundament dat vanaf het begin nooit had moeten worden opgericht. Maar hé, aangezien er nog steeds een fanbase is voor de leren en kant‑en‑klare held, zou 2021 een kans op verlossing kunnen bieden op een hoger‑spec platform? Maar, eh — we zouden de ontwikkelaars wel willen wisselen om het zekere voor het onzekere.

2. The Punisher

Oké, hoewel The Punisher meer een antiheld is dan de daadwerkelijke belichaming van een “superheld” — hij is nog steeds een zeer waardige toevoeging aan deze lijst. Dat is echter niet echt een positief punt, gezien de videogame duivels is in vergelijking met de franchise als geheel. Bovendien, nu The Punisher zijn weg naar Netflix vindt (NFLX ) met twee seizoenen van echt overtuigende verhaallijnen, ziet de game uit 2004 er tegenwoordig nog verouderder uit. Maar wat kunnen we verwachten van een PlayStation‑2‑game? Wel, meer, denk ik. Veel meer.

The Punisher zelf is uitgewerkt met monochrome achtergronden en intrigerende achtergrondverhalen die ons van begin tot eind op het puntje van onze stoel houden. De videogame‑adaptatie daarentegen bevat geen van deze elementen. Ik bedoel, zeker, de omgevingen zijn grauw en slecht getextureerd, maar de lore gaat meteen verloren tussen het hersenscheurende gevecht en de monotone gameplay. Kortom, de videogame slaagde er niet in dezelfde essentie te vangen als het levendige verhaal uit de geliefde strips. Maar hé — 2021 zou een keerpunt kunnen zijn, toch? Hoe dan ook, ik ben er zeker van dat The Punisher met open armen zou worden ontvangen als hij ooit een comeback maakt.

1. Superman Returns

Gewoon Superman, om eerlijk te zijn. Natuurlijk zou ik niets liever zien dan alle kritisch geprezen titels in deze lijst te verwerken, maar aangezien geen van hen echt goed is geland, is dat niet haalbaar. Dat gezegd hebbende, er zijn een paar leuke verschijningen van de Man of Steel zelf. Laten we de Injustice‑serie niet vergeten, evenals de Mortal Kombat vs. DC Universe‑onderdelen. Beide, hoewel ze niet langdurig op Superman focussen, zijn uitstekende voorbeelden van hoe de held in de game‑wereld kan worden ingezet. Jammer genoeg, als het gaat om de losstaande verhalen — wordt er niets van verheven.

Zodra we de paar positieve aspecten in elke Superman‑game achter ons laten, blijven we hangen met een nogal saaie catalogus games zonder iets om echt trots op te zijn. Zeker, het is Superman, en alleen al de reputatie is genoeg om de markt te veroveren en miljoenen exemplaren wereldwijd te verkopen. Maar winst maken betekent niets wanneer de daadwerkelijke videogames worden gehaat door de legioenen toegewijde fans. Dankzij de golven van hersenloze vijanden en saaie gevechten, wordt elk Superman‑item een eentonige klus in plaats van een boeiende heldenreis. Maar kom op — het is Superman. Geef de man nog een kans, wil je? Ze kunnen niet allemaal slecht zijn. Toch?

Op zoek naar nog een paar lijsten om de tijd te doden? Je kunt altijd deze bekijken:

5 Hilarische Kopieergames Die Er Met Diefstal Door Kamen