Recensie van de Kingdom Hearts-serie (Xbox, PlayStation & PC)

Kingdom Hearts Het maakt meteen aanspraak op de titel van een van de meest ingewikkelde videogameseries ooit. Op het eerste gezicht is het moeiteloos pulpachtig—simpelzelfs. Maar naarmate je de lagen geleidelijk afpelt – Hartelozen, Niemanden, Sleutelgaten en sluiers die ogenschijnlijk dienen als vermommingen voor iets veel groters, veel Een duister tapijt van verdorven werelden en verweven verhalen – het wordt een stuk moeilijker te ontcijferen. Helaas, Kingdom Hearts is niet beginnersvriendelijk Disney-Pixar Het gaat over vriendschap en het verdrijven van de duisternis; het probeert je zoveel mogelijk informatie voor te schotelen totdat je misselijk wordt van Japie Krekels encyclopedische fantasieën. Het raakt de weg kwijt, maar vindt toch steeds weer nieuwe manieren om je te laten zoeken naar de juiste sleutels voor de sloten. Het nadeel hiervan is dat er niet maar één sleutel is, en niet maar één slot.

Er was een tijd dat ik dacht dat ik het wist Kingdom Hearts als mijn eigen broekzak. Net als talloze anderen dacht ik dat, als het was Als het verhaal alleen maar ging over een jongen met een gigantische sleutel en een tirannieke duistere macht die de Disney-werelden teisterde, dan was het niet zo moeilijk geweest om er een complete trilogie van te maken. En ik had me met plezier aan zo'n avontuur gewaagd. Maar toen kwamen er ineens allerlei lagen bij – de geheimzinnige versies van de personages; de onzinnige verhaallijnen die je alleen kon begrijpen als je toevallig een film van dertig minuten had gezien of een ritmische spin-off had doorstaan ​​die exclusief voor Android-apparaten beschikbaar was gedurende een beperkte periode. Plotseling moest je overal verstand van hebben om het plot te snappen. Met andere woorden, als je geen vier uur durende lezing over de ins en outs van de franchise had bijgewoond, dan begreep je de achtergrondverhalen niet. Dat was wat de ervaring verpestte, niet alleen voor mij, maar voor de meeste diehard fans van Square Enix' liefdesbrief aan Disney.

De Wever van Werelden

Het begon met een simpel idee: een jongen erft een gigantische sleutel die toevallig ook dienstdoet als een krachtig wapen. Via verbonden portalen die naar alternatieve werelden leiden, begint hij aan een nobele missie om de 'Duisternis' te verbannen en de sleutelgaten te sluiten om het evenwicht te herstellen. Dat was het makkelijke deel. Maar na diverse wisselingen van schrijvers en regisseurs ging het helemaal mis, met een wirwar aan vragen en irrelevante antwoorden tot gevolg. De sleutelgaten waren er nog wel, maar er kwamen talloze andere problemen bij die de boel flink in de war schopten. Het was rond die tijd, met name tijdens de lancering van het tweede deel van de hoofdserie, dat Kingdom Hearts Het verloor zijn evenwicht en begon al snel over zijn eigen kruimels te struikelen. En eerlijk gezegd denk ik niet dat het sindsdien de basis heeft kunnen vinden om zich te herpakken.

Het helpt natuurlijk niet dat Square Enix zichzelf onnodig extra obstakels heeft opgelegd om de context te schetsen. Het had simpeler gekund, maar het lijkt erop dat de ontwikkelaars er sinds de tweede terugkeer alles aan hebben gedaan om het spel nog ingewikkelder te maken. Het heeft de reis zelf niet bedorven, maar het is wel een stuk lastiger te begrijpen. En dan te bedenken dat het eerst nog draaide om een ​​sleutel en een uitgelaten Mickey Mouse. Wat is daar in vredesnaam gebeurd?

Een RPG met een hart

Het verhaal is één ding, maar laten we eerlijk zijn, ondanks alle tekortkomingen en verwarrende plotwendingen is de serie structureel nog steeds solide en erg leuk om te spelen. Hoewel het niet het baanbrekende idee van botsingen met alternatieve werelden introduceerde, was het wel een van de eerste die het steeds veranderende Disney-universum op een indrukwekkende manier wist te combineren. RPG Dat had generaties lang kunnen doorgaan. Eerlijk gezegd hadden ze goud in handen – een kans om een ​​plot te stroomlijnen dat honderden verhalen kon omvatten en duizenden personages kon bevatten, zonder ooit bang te hoeven zijn dat het momentum zou afnemen. Maar toen, alsof ze een tweesprong wilden maken, besloten de schrijvers om er net iets te veel onverwachte wendingen in te verwerken. Kingdom Hearts Het ontwikkelde zich, maar een groot aantal ogenschijnlijk vreemde naties vond al snel de middelen om zich eraan vast te klampen als parasieten met muizenoren.

Als je de rommeligheid van het verhaal en de vele personages kunt negeren, is het eerlijk gezegd verrassend makkelijk om erin mee te gaan. Kingdom Hearts Geniet er gewoon van zoals het is: een meeslepende RPG met veel hart en ziel. Het is pulpachtig en vertederend, vol memorabele citaten en eindeloos, met een uitgebreide aanpassingsmogelijkheid en enorm veel ruimte voor verbetering op een breed scala aan speelstijlen, toetsencombinaties en accessoires. Toegegeven, het is niet de "kindvriendelijke" RPG die het vaak pretendeert te zijn, en het doet niet vaak de moeite om je bij de hand te nemen tijdens de vaak brute baasgevechten en tactische gevechtssituaties. Maar dan, bijna alsof het een pleister op deze wond wil plakken, neemt het initiatief om nieuwe functies, genres en spin-offs te introduceren om een ​​breder publiek aan te spreken. Er zijn ritmegames, deckbuilding-hoofdstukken en simpele mobiele versies die, hoewel nog wat ruw afgewerkt, je helpen de lore te begrijpen zonder de volledige RPG-serie te hoeven spelen.

Het volstaat te zeggen dat, met de doos van Pandora van Disney tot zijn beschikking, Kingdom Hearts De serie heeft min of meer de potentie om verder te groeien dan de huidige grenzen, met talloze werelden om te verkennen en honderden personages om te introduceren. Het enige dat de serie ervan weerhoudt om van deze heerlijke mogelijkheden te profiteren, is het gebrek aan inzicht in het eigen plot. Laten we hopen dat de serie uiteindelijk de juiste stappen zal zetten om de gaten op te vullen en de balans te herstellen. Duimen maar.

Vonnis

Ondanks al zijn zwakheden, Kingdom Hearts Het blijft een van de meest vermakelijke allround RPG's op de markt, met een unieke draai aan Disney-verhalen en een zorgvuldig uitgewerkt progressiesysteem waarmee je de magische sfeer van een steeds veranderend universum vol wonderen en kinderlijke fantasie kunt verkennen, ontwikkelen en erin kunt baden. Het is nog steeds een heleboel om te verwerken, en het helpt zichzelf niet door duizenden schijnbaar eindeloze verhaallijnen toe te voegen die weinig tot geen verband houden met het overkoepelende plot. Dat gezegd hebbende, als je de zware details kunt negeren en veel van de verwarrende elementen kunt omzeilen, zul je waarschijnlijk genieten van vrijwel alles wat de saga te bieden heeft.