The Lord of the Rings: Gollum Review (PS5, Nintendo Switch, PS4, Xbox One, Xbox Series X|S, PC)

J.R.R. Tolkien gaf de wereld een meesterwerk dat nog steeds onder enthousiasten nagalmt. De cinematische wonder van The Lord of the Rings herinnerde ons opnieuw aan de onverzadigbare honger van de menselijke geest naar mythe en magie. En aangezien deze eetlust nooit volledig wordt gestild, hoe zit het met een game-adaptatie die je naar het magische rijk brengt?

The Lord of the Rings: Gollum is een videospeladaptatie van de magische verhalen van Midden-aarde door Daedalic Entertainment. Dit is het type spel dat je nooit wist dat je nodig had, maar waarvoor je ook een diepe nieuwsgierigheid hebt om te zien hoe het zich ontwikkelt. Nu het eindelijk uit is, is het tijd om te bepalen of het de tagline van een AAA-release waard is. Hier is The Lord of the Rings: Gollum review.

Mijn Schat!

Als je dacht dat dit een avontuur zou zijn waarin je in de schoenen van Bilbo Baggins stapt, de hobbit met een zachte aard en onopvallende gestalte, of de heldhaftige tafels van de edele personages, dan is dit waarschijnlijk het moment om van boord te gaan. 

Integendeel, zoals de titel aangeeft, ontvouwt het spel zich door de lens van Gollum, een ellendig omhulsel dat ooit een hobbit-achtig wezen was. Het zou zin hebben als het spel een beetje meer vlees aan Gollums verhaal had toegevoegd, inzicht gevend in hoe hij door de ringen werd corrumpeerd en in een slim halver werd veranderd. In plaats daarvan dompelt het spel je onder in een verloren zaak-avontuur 66 jaar later, nadat Bilbo de Ring van Gollum heeft verkregen. Gelukkig geeft het spelen als Gollum tegen het einde van alles een perspectief op zijn kwetsbare persoonlijkheid en zijn strijd als Smeagols betere helft. 

The Lord of the Rings: Gollum verkent de tragische dualiteit die Gollum treft in zijn wanhopige zoektocht naar zijn enige echte schat, de Ring. Helaas ervaren we hier minder van en meer van Gollums ellendige reis als gevangene. De gebeurtenissen in het spel vinden plaats tussen De Hobbit en The Fellowship of the Ring, waar Aragorn Gollum gevangen neemt en hem overhandigt aan Gandalf. Gollums hervertelling van gebeurtenissen aan Gandalf laat zien hoe zijn angst vorm krijgt, wat zijn bleke huid en botten frame aanvult.

Gameplay

Het spel positioneert zich als een stealth-gedreven actie-avontuur, maar helaas voelt het overschaduwd door onnodige dialoog en cutscenes. Terwijl we de iconische verhalen van The Lord of the Rings: Gollum waarderen, laat de productiekwaliteit van de cutscenes veel te wensen over.

Recht vanaf het begin presenteert het spel je met duidelijke doelen om na te streven. Je zult veel tijd besteden aan het verkennen van grotten en smalle gangen, onderdompelen in het opwindende parkour-geïnspireerde spel vanuit een derde-persoon gezichtspunt. Gollums agile run voegt een dosis opwinding toe aan de ervaring, maar verandert snel in frustratie. 

Soms zul je herhaalde taken aanpakken voordat je naar het volgende hoofdstuk gaat. De taken ontbreken aan connectiviteit of enige verklaring waarom je het zou moeten doen. Bovendien voelt de core gameplay-loop saai en onontkoombaar. 

Stealth staat centraal als primaire mechanisme, maar het evolueert nooit voorbij het gooien van stenen en schuilen in de schaduw. De puzzels ontbreken aan opwinding, en het lineaire ontwerp beperkt je vrijheid. Bovendien bewijst het level-ontwerp frustrerend, waardoor zelfs eenvoudige sprongen een omslachtige onderneming worden. Terwijl het spel frequente checkpoints biedt, compenseert het niet voor de frustratie van worstelen met basisconcepten die Gollum onnodig compliceert.

Vaak zul je Gollum zien navigeren door gevaarlijke platforms terwijl hij aanstormende obstakels en boogschutters ontwijkt. Het kan eenvoudig klinken, maar eenvoud is een voorbijgaand begrip in dit spel. De meeste obstakels openbaren zich pas op het moment van een catastrofale botsing, waardoor je op de rand van waanzin staat. Als de ontwikkelaars hadden gekozen voor een eerste-persoon perspectief tijdens deze intense sequenties, zou het mogelijk hebben gecompenseerd voor de significante tekortkomingen van het spel.

Bovendien ontvouwt het spel zich door een reeks beslissingen die Gollums lot bepalen, waardoor een schijn van replay-waarde ontstaat. Echter, gezien het spel zijn saaie houding en algehele kwaliteit, kan ik me niet voorstellen dat ik mezelf aan een dergelijke zware reis zou onderwerpen. Na het spelen van het spel is het enige kostbare dat ik nastreef het terugkrijgen van de uren die ik aan het spel heb besteed. 

Grafisch

Als het spel er alleen maar visueel aantrekkelijk uitzag, Gollum zou het mogelijk dicht bij het verdienen van de titel van een AAA-release zijn gekomen. Helaas is het ook even slecht, zo niet erger. Toen het nieuws over het spel de grapevine bereikte, verwachtte ik een viscerale en immersieve ervaring die je naar de weelderige velden van Midden-aarde brengt. In plaats daarvan krijgen we een onafgerond schoolproject dat ver voorbij de deadline ligt. De ontwikkelaars slagen er echter in om Gollums ellendige uiterlijk echt te treffen, van zijn verwarde haar tot zijn gebogen rug, die verder wordt benadrukt door zijn suggestieve gezichtsuitdrukkingen. In alle eerlijkheid zou dit spel zich meer thuis voelen op een PlayStation 2 dan op de cutting-edge mogelijkheden van een PlayStation 5.

Combat

Gevecht is bijna niet aanwezig, behalve in scenario’s waarin je een ork wurgt of stenen naar hen gooit. Maar de curveball is dat je alleen helmloze orks kunt wurgen. Bovendien is het gaan tegen de elfen een bijna onmogelijke missie, omdat ze onoverwinnelijke keelen hebben. Dit laat je met de laatste optie van stealth. 

Het spel creëert slecht een scenario van noodlottige vijanden die achter je aan zitten. Of het begrijpt gewoon niet de diepte van stealth-tactieken. Bijvoorbeeld, op een kniehoge tafel staan maakt je onherkenbaar. Ook een hoge-snelheidsachtervolging koelt instant af zodra je een overhangstructuur grijpt. Het navigeren van gevaarlijke secties zoals de Animal Pist van Baradu-dur is een hele wandeling in het park. Of moet ik zeggen een hangend avontuur? Het grijpen van een overhang elk keer dat de vijand opduikt brengt je in de klaroen. Misschien zou een uitdagende vijandelijke ontmoeting een straal van zonlicht toevoegen aan het spel zijn slechte visie op een bedreiging. 

Het Voordeel

Onmiskenbaar slaagt Daedalic erin de soundtrack te treffen, die een gevoel van in het hart van een magisch avontuur zijn oproept. De persoonlijkheidswissel tussen Gollum en Smeagol wordt benadrukt door de variërende vocale koorden van de twee personages. Een grindachtige stem meldt dat Smeagol de controle heeft, terwijl de zachte, zwakke stem Gollum in de bestuurdersstoel zet. 

Bovendien past de soundtrack van het spel Gollums acties en emoties. Het wegrennen van orks verhoogt de beats en ontketent een symfonie van intense percussie. Na een stille ontsnapping, verzacht de muziek, waardoor een moment van verlichting ontstaat.

De ontwikkelaars vangen de authenticiteit van het spel door de kleinste auditieve nuances te benadrukken, waardoor een authentieke en immersieve ervaring ontstaat. Bijvoorbeeld, je zult het vochtige geluid van Gollums handen horen klappen terwijl hij klimt of rent. 

Uitspraak: Misschien Was Het Een Fout

Het is werkelijk verbazingwekkend dat The Lord of the Rings: Gollum uit de diepten van de ontwikkeling is gekomen. Dit ongelukkige avontuur staat als een kolossale mislukking van epische proporties, een product dat naar haastige productie en een teleurstellend gevoel van haast ruikt. Het vergelijken met andere genre-definiërende titels zoals The Legend of Zelda: Breath of the Wild zou een grievous belediging zijn. Critici zijn het unaniem eens dat het een abysmally laag niveau voor AAA-releases zet, waardoor het de titel van de slechtste game van 2023 veilig stelt.

Zelfs met betere visuals of soundtracks, voldoet Gollum niet aan de criteria van een boeiend spel. Elke interactie voelt hol aan, zonder de opwinding en uitdaging die je zou moeten aandrijven. Naarmate het verhaal zich ontvouwt, wordt het pijnlijk duidelijk dat het verhaal zijn glans heeft verloren. Personages ontbreken aan diepte en ontwikkeling. Om de zaak nog erger te maken, verpesten technische glitches de ervaring, waardoor de alomtegenwoordige middelmatigheid wordt verergerd. Hoewel het opnieuw opstarten van je apparaat het spel weer laat werken, put het je uit na een paar glitches. 

Om de zaak nog erger te maken, is de exorbitante en belachelijke prijs van dit spel onredelijk. Voor een spel dat $60 kost, is het ontmoeten van zulke een lange lijst van glitches gewoon teleurstellend. Hoewel het niet ongebruikelijk is voor nieuwe releases om last te hebben van technische problemen, Gollum bereikt ongekende hoogten in de geschiedenis van games door deze glitches te koppelen aan saaie gameplay en matige visuals. Helaas is dit geen spel dat het waard is om je bankrekening voor te breken.

Wat zijn jullie gedachten? Zullen jullie een exemplaar van The Lord of the Rings: Gollum kopen? Welke spel functies springen er voor jullie het meest in het oog? Laat het ons weten op ons social media kanaal hier of in de comments hieronder.