The Legend of Zelda: Tears of the Kingdom recensie (Nintendo Switch)

The Legend of Zelda: Tranen van het Koninkrijk is duizend keer meer lofbetuigingen waard dan enig ander spel in de recente geschiedenis. Ik bedoel, hoe volg je daarna op The Legend of Zelda: Breath of the Wild, en er toch in slagen om de massa te boeien in slechts een paar uur na release? Het was zo moeilijk te begrijpen hoe Tranen van het Koninkrijk zou overtreffen Breath of the Wild. Misschien de kleine problemen oplossen die in zijn voorganger naar voren zijn gebracht? De dungeon-schaarste, het wapendegradatieprobleem of de vechtlust. Eerlijk gezegd, ik zou het niet erg hebben gevonden als Tranen van het Koninkrijk strijkde deze glad en liet het daarbij. 

Maar voor de vijf jaar The Legend of Zelda: Tranen van het Koninkrijk in ontwikkeling is geweest, was ik heel benieuwd hoe Nintendo zouden hun spel verbeteren van een reeds zeer succesvolle titel. En nu ik een paar uur in Tears ben verzonken, kan ik zonder enige twijfel zeggen dat Tears of the Kingdom volkomen en uitstekend een vermomde diamant is. Voor alle doeleinden en bedoelingen, hier is een diepe duik in onze The Legend of Zelda: Tranen van het Koninkrijk recensie, waar we geen middel onbeproefd laten en elke spleet vullen met onpartijdige liefde.

Min of meer hetzelfde

The Legend of Zelda: Breath of the Wild was (en is nog steeds) een verheerlijkt hoogtepunt voor Zelda, Nintendo en de game-industrie als geheel. Het is het soort spel dat je zelf moet ervaren. Om jezelf echt onder te dompelen in de wonderen en magie van Hyrule. Om de verste en hoogste toppen van dit land te beklimmen en elk hoekje en gaatje te verkennen dat Breath of the Wild te bieden had. Achteraf gezien was het echt alsof je ademhaalde in het wild, galoppeerde in de groene velden en het natuurlijke wonder om je heen ervoer. 

Een rode draad was dat Breath of the Wild, nou ja, kaal was. En ik denk dat dat een bedoeld gevoel was - dat het een soort therapeutisch rondzwerven opwekte, alles volledig in zich opnemend wat er te zien en te ontdekken was. Natuurlijk waren deze gevuld met oprechte momenten van ontzag, of het nu ging om het moment waarop het verhaal een punt van geen terugkeer bereikte of de wereld barstte los met weer een ander verbijsterend schouwspel om te zien. Het deed er al snel niet meer toe om grote afstanden af ​​te leggen zonder veel dichte gameplay. Dit was een prachtig koninkrijk en je was vrij om het te verkennen zoals je wilt.

Enter The Legend of Zelda: Tranen van het Koninkrijk, een vervolg op Breath of the Wild. Zeggen dat de omgevingen in de voorganger een copy-paste waren in de follow-up, zou niet overdreven zijn. Behalve, binnen de vertrouwdheid, zijn er nog tal van verrassende elementen om te ontdekken. Simpel gezegd, Breath of the Wild voelde als een kennismaking met Hyrule. Tears of the Kingdom voelt echter meer als een overgang naar waar Hyrule toe in staat is.

Vrijheidsregels

In het begin krijg je een vrij goed gemaakt zelfstudiegebied om vertrouwd mee te raken Tranen van het Koninkrijk Mechanica. Er zijn zeker nieuwe toevoegingen, die we later zullen bespreken. Zodra ze klaar zijn, opent de wereld zich en begint het avontuur. Op dit punt kun je besluiten om je aan het hoofdverhaal te houden. Tears vereist echter helemaal geen lineariteit. 

U kunt zelfs weglopen van het hoofdgebied en alles verkennen wat Hyrule te bieden heeft. Er is hier zoveel meer te zien dat je gemakkelijk de tijd volledig uit het oog verliest en veel te diep bent gezonken om op je schreden terug te keren naar het hoofdpad. Als je verwacht dat Tears een helpende hand zal bieden, doe dat dan niet. Het is precies dit soort "verloren op zee"-vibe waar het spel voor gaat, en het regeert. 

Sky Islands, hier kom ik

In de lucht zie je zwevende eilanden. Het zijn zulke smaakvolle toevoegingen dat je er al snel naartoe wilt. Maar hoe bereik je de lucht? Nou, Tears of the Kingdom bevat interessante nieuwe vaardigheden waarmee je creatief naar voorheen onbereikbare gebieden kunt reizen. 

Met "creatief" bedoel ik een oplossing die niet voor iedereen geschikt is en meestal begint met het bedenken van een gek idee, het vinden van de knutselmaterialen die je nodig hebt en het realiseren ervan. 

Om dit te doen, heeft Link vier hoofdvaardigheden: Recall, Fuse, Ascend en Ultrahand. Met Recall kan hij de tijd voor een object terugspoelen, met Fuse kan hij wapens en uitrusting samenvoegen met een onbeperkt aantal objecten in de wereld; Met Ascend kan hij door vaste objecten naar boven reizen, en met Ultrahand kan hij grote objecten optillen en samenvoegen om allerlei soorten leuk speelgoed te maken. 

Geen enkele maat past allemaal

Op het eerste gezicht lijken deze vaardigheden behoorlijk groots om voor hun enige doel te gebruiken. Maar wanneer ze worden gemanipuleerd en gecombineerd, kunnen ze wonderen creëren. Zeg, Herinner, bijvoorbeeld. Op papier spoelt het de tijd terug voor objecten. Dat betekent dat je een object terug kunt sturen naar waar het vandaan kwam. Als er grote stenen uit de luchteilanden vallen, kun je erop springen en Recall gebruiken om je terug te brengen naar waar ze vandaan kwamen. Eenvoudig.

Fuse heeft geen uitleg nodig gezien de toepassing ervan in een handvol games die je misschien eerder hebt gespeeld. Combineer in wezen een wapen met iets dat als een power-up fungeert, bijvoorbeeld een vlammenwerper, ijs of een enorm rotsblok. Met de laatste kun je een enorme hamer maken. Het feit dat bijna alles dat niet beweegt of niet op de grond is vergrendeld, kan worden gebruikt om samen te smelten met een wapen of uitrusting, vergroot de mogelijkheden alleen maar tot in wezen grenzeloos.

Met Ascend moet je onder een vast object komen dat niet te hoog is om er doorheen te gaan. Maar zelfs met die kleine limiet vond ik meerdere manieren om leuke kleine snelkoppelingen te maken die het gevoel hadden het spel in mijn voordeel te breken. Ik bedoel, je kunt Ascend gebruiken om uitdagingen over te slaan. Hoewel, om redenen die ik niet kan verklaren, Tranen nooit dun genoeg uitgerekt zijn om daadwerkelijk te breken. 

Ultrahand is iets dat u waarschijnlijk vaker zult gebruiken. Vooral als je hiermee subtiele items zoals kooktoestellen of grotere machines zoals vliegende vliegtuigen kunt maken. Er is gewoon geen limiet aan wat je kunt doen in Tears, wat ons bij het volgende punt brengt: herspeelbaarheid. 

Ik kan het gevoel niet stoppen

Het is zo leuk als je een idee bedenkt en het vervolgens ziet ontvouwen. Net als het bereiken van de lucht, zijn er talloze manieren om dit te doen. Als je daar eenmaal bent, vind je heiligdommen met verschillende puzzels. Vanwege de grenzeloze mogelijkheden om te knutselen en te ontdekken, kan ik bijna garanderen dat iedereen een unieke manier heeft om puzzels op te lossen. Zo niet, dan zal het opnieuw spelen van het spel je zeker op een pad leiden dat je waarschijnlijk nog nooit eerder hebt bewandeld.

Dat is omdat Tranen van het Koninkrijk is zo uitgebreid - veel meer dan zijn voorganger. Het is groter en drukker, dus terwijl Breath of the Wild voelde enorm maar leeg, Tranen van het Koninkrijk is inderdaad enorm maar gevuld met veel meer te doen. Het is een drukke plek waar rondlopen bijna altijd tot iets cools leidt. Je zou kunnen afdwalen en een grote, slechte baas tegenkomen om te vechten. Of vind enkele zeldzame verzamelobjecten die je stamina-schepen updaten. Of ontdek de grote diepten onder de hele oppervlaktewereld. Ja!

Onder de oppervlakte

The Depths is een open wereld die bijna net zo uitgestrekt is als de oppervlaktewereld. De enige uitzondering is dat het er somber en bijna pikdonker is. Kijk, wanneer je de oppervlaktewereld verkent, zie je normaal gesproken iets, vind je het interessant en ren je er vervolgens naartoe om meer te weten te komen. Maar in The Depths kun je niets verder zien dan je voeten, wat een nogal benauwende ruimte van twijfel en mogelijke angst achterlaat. 

Je zou vijandelijke kamers kunnen tegenkomen zonder enige voorbereiding op een gevecht. Of loop op hete kolen die je gezondheid drastisch aantast. Dus na elke paar stappen moet je misschien een heldere bloem gooien om je pad te verlichten. Hoe dieper je komt, hoe meer uitdagingen en kansen je tegenkomt om een ​​level omhoog te gaan. Het is een vereiste om hier te bezoeken, hoe verraderlijk het ook kan worden, om het hoofdverhaal te voltooien. Maar om echt de hele underground te verkennen, zou ik zeggen, ga ervoor. Je kunt het.

De puntjes op de I's zetten, de T's kruisen 

Ik zou nalatig zijn om niet te vermelden of alles Breath of the Wild's problemen zijn aangepakt. Tranen van het Koninkrijk is meer meeslepend, zonder twijfel. Maar hoe zit het met de strijd? Is het beter? Afgezien van de nieuwe vaardigheden van Link, zijn de gevechten grotendeels hetzelfde. Ja, wapens gaan nog steeds te snel achteruit, en het overschakelen van het ene wapen naar het andere, samensmelten met nieuwe voorwerpen of het koken van een maaltijd blijft net zo onhandig als altijd. Ik zou me er echter niet te veel op concentreren, want al het andere werkt spectaculair goed.

Vonnis

Het lijdt geen twijfel of Tranen van het Koninkrijk vervult alles wat het beoogt te doen. Het is een groter, drukker en beter vervolg dat opnieuw benadrukt waarom Zelda regeert. De vele uren besteden The Legend of Zelda: Tranen van het Koninkrijk vereist om het hoofdverhaal te voltooien, is net zo de moeite waard als een hoofdgerechtmaaltijd, zelfs als je toch een groot deel van je tijd zult besteden aan ronddwalen in het onbekende.

Grijp jij jouw exemplaar van The Legend of Zelda: Tears of the Kingdom? Laat het ons weten in de commentaarsectie hieronder of op social media hier.