Splatter Piece Recensie (PC)

Splatter Piece brengt me terug naar de middelbare school—naar de kunstdocenten die, net als de meeste vakken in de ogen van een prepuberige boef, niet zozeer werden gegeven met de bedoeling te onderwijzen, maar om ondeugende tieners te weerhouden van het “per ongeluk” omstoten van een verfpot over hun eigen hoofd. Misschien ging ik gewoon naar een slechte school. Misschien, heel misschien, heeft Splatter Piece iets te pakken, en deelt het een gemeenschappelijk thema met de gemiddelde leerling. Misschien is het normaal om het doek van je vriend omver te schoppen en hem met verf te besprenkelen. Volgens Splatter Piece is dit volledig geoorloofd.

Splatter Piece draait helemaal om het kanaliseren van je innerlijke kunstenaar—een onontgonnen talent dat schitterende kunst kan creëren met zoiets eenvoudigs als een airbrush en een vleugje glans. Het gaat also over het leven van medekunstenaars een beetje moeilijker maken; het feit dat je ze kunt omver schoppen en hun kunst kunt bevuilen met onnodige vlekken zegt het al. Maar het point van Splatter Piece is simple: kunst maken, en hopen dat wat je op het doek brengt voldoende is om de stemming in jouw voordeel te beïnvloeden.

Natuurlijk is dit niet je gemiddelde kunstdocent, noch een vriendelijke introductiecursus die je de basis van kunsttheorie bijbrengt. Het is eerder een soort masterclass in abstract schilderen. Jammer genoeg teken je geen vormen en voeg je geen verf toe aan een cirkel om de dag af te sluiten. In plaats daarvan maak je je eigen versie van een klassiek werk—bijvoorbeeld Van Gogh. En dat is in wezen alles wat Splatter Piece is: een multiplayer‑spel waarin verschillende aspirant‑kunstenaars strijden om de kroon, hetzij om de harten van hun concurrenten te winnen, hetzij om de gunst van het beoordelingssysteem te verdienen—een post‑painting‑onderdeel dat elk doek beoordeelt op nauwkeurigheid en stijl.

Wat schilderen betreft, Splatter Piece geeft je alle basiscomponenten om tijdloze kunstwerken na te bootsen. Hoewel het niet zo complex is als een Bob Ross‑sessie, biedt het spel je drie penseelpunten, een pipettool, een gum en een kleurenwiel om tussen te schakelen. In elk ander geval zou je alle basisstukken hebben om een verbluffend kunstwerk te maken. Echter, omdat je een time‑limiet hebt om elk doek te creëren, moet je de beschikbare gereedschappen gebruiken om zoveel mogelijk elementen en fijne details vast te leggen before de klok afloopt. Maar uiteraard kun je je de gruweldaden die hier uit de ezel voortvloeien, al voorstellen.

Als je geen verf op een doek spettert of niet bezig bent met de fijne details van een geliefde kunsttentoonstelling, dan schud je een paar veren in de studio. Naast het painting proces—een segment dat het gebruik van een airbrush, een kleurenpalet en verschillende tools omvat—heb je een handvol set‑pieces om mee te spelen. Bijvoorbeeld, in elke sessie valt er een stuk snoep in de studio. Als je het snoep claimt, kun je het gebruiken om een paar extra accenten aan het werk van je tegenstander toe te voegen. Maar je snapt het idee. Het is een beetje als Monopoly, alleen schaf je geen eigendommen af of stuur je iemand naar de gevangenis, maar vandaliseer je een anderszins solide kunstwerk.

Met een goede selectie tentoonstellingen om door te werken en, nou ja, te vernietigen, biedt Splatter Piece een vermakelijke, zij het relatief kortzichtige multiplayer‑ervaring die jou en een paar vrienden een uur of twee kan vermaken, min of meer. Zoals de meeste PvP-titels met een niche‑onderwerp, verliest het spel echter zijn aantrekkingskracht naarmate je er meer tijd aan besteedt. Zodra je de doeken hebt uitgeprobeerd en in de geschilderde wateren hebt gedurfd, kan het een beetje kaal aanvoelen. Vrienden omver schoppen is een leuke manier om de tijd te doden, net als af en toe deelnemen aan een conga. Maar aan het eind van de dag zijn er maar een beperkt aantal schilderijen die je kunt nabootsen voordat de penseel uitdroogt en het plezier verdwijnt.

Hoewel Splatter Piece wel een oefenmodus bevat, bouwt het op geen enkel moment voort op zijn single‑player‑functies. In plaats daarvan krijg je de kans om met verschillende technieken te experimenteren, een plek op het leaderboard te verdienen en de tentoonstellingen te verkennen voordat je het in de multiplayer‑modus tegen elkaar opneemt. Daardoor is het geen bijzonder goede solo ervaring, aangezien het gebrek aan extra’s en voortgangs‑mijlpalen betekent dat er weinig te ontdekken valt buiten de zelfstandige oefenmodus. Dus, als je op zoek bent naar een spel dat het beste van beide werelden combineert, wil je misschien je ezel in een andere studio opzetten.

Als je fan bent van de korte maar vermakelijke mini‑games van Jackbox Games, zul je waarschijnlijk genieten van het bewegen van je penseel over het Splatter Piece’s doek voor een paar uur. Dat gezegd hebbende, neem je het nog steeds met een flinke korrel zout. Hoewel Splatter Piece je een mooie laag verf geeft, mist het helaas de volledige dekking van een memorabele tentoonstelling. Zonder de conga‑infusies en de occasionele curveballs halverwege de sessie zou het een tamelijk simpel product zijn. Maar hé, dat is een party‑game in een notendop: kort, zoet en simpel.

Beoordeling

Splatter Piece kan moeite hebben om zich te vestigen als het perfect Bob Ross‑schilderij in het PvP‑veld, maar slaagt er wel in een grondig vermakelijk kunstwerk te leveren dat zowel intrigerend als hilarisch is om een paar uur naar te staren. Met vrienden is het verrassend makkelijk om de afwezigheid van ingewikkelde details en opvulling over het hoofd te zien en simpelweg te genieten voor wat het is. Alone, echter, is het iets lastiger om de ontbrekende stukjes perkament, waarvan er best wat zijn, te negeren. Maar dan is Splatter Piece geen spel waar je vanzelf naar grijpt om een meesterwerk te maken; het is een ervaring die je, althans af en toe, terugkeert naar om je een broodnodige lach te bezorgen.