Recensie van Slay the Spire 2 (pc)

Ik moet toegeven, ik twijfel nog een beetje of ik het wel of niet moet doen. Dood de Spire 2 Het zal het niveau van zijn voorganger evenaren en zelfs overtreffen. Ik ben ervan overtuigd dat het bij een vervolg juist de bedoeling is om een ​​nóg betere ervaring te bieden dan voorheen. En de verbetering moet dan ook significant zijn. Anders kun je net zo goed een DLC, uitbreiding of remake uitbrengen als de nieuwe veranderingen verwaarloosbaar zijn. 

En toch, Dood de SpitsDe originele versie was alles en meer voor de deckbuilding-franchise. Het veranderde de spelregels volledig wat betreft de mate waarin de spelmechanismen kunnen variëren en spannende wendingen kunnen introduceren in een digitaal kaartspel. En voor een indie-titelEn dat is nog niet alles. Sindsdien hebben we genoten van talloze succesvolle, experimenteel succesvolle deckbuilding-spellen. Balatro, Monster Trein, Over de Obeliskinvestering veilig is en u uw kans vergroot op Inscryptie. 

Hoe werkt dat dan? Dood de Spits Verras ons opnieuw met het vervolg en laat ons zien wie de baas is? Er zijn talloze manieren, denk ik, waar ik nog niet helemaal zeker van ben. Ik weet alleen dat de mogelijkheden eindeloos zijn. En voor Megakritiek Om op veilig te spelen, tja, dat doet me toch wel een beetje pijn. Geen idee waar ik het over heb, of twijfel je of je het vervolg moet proberen? Lees dan verder voor onze recensie van... Dood de Spire 2 hieronder.

Lay van het land

Het komt erop neer dat Dood de Spire 2 is grotendeels onveranderd gebleven ten opzichte van het eerste spel. Dat betekent dat de algehele stijl en het gameplay-ontwerp grotendeels hetzelfde zijn gebleven. Voor nieuwkomers moet het ongetwijfeld ontzettend spannend zijn om een ​​van de beste games ooit te ontdekken. terrasbouwers van alle tijden. De eerste kennismaking met het spel kan bedrieglijk vertrouwd aanvoelen. Maar zodra je een paar potjes hebt gespeeld, ontdek je al snel hoe verslavend de spelmechanismen zijn. 

Voor je staat een toren die je verdieping voor verdieping moet beklimmen, terwijl je gemene monsters verslaat, tot je de top bereikt. Het spel is opgedeeld in drie akten met meerdere procedureel gegenereerde verdiepingen. Je hebt veel vrijheid in hoe je speelt, te beginnen met de kaarten die je aan je deck toevoegt. Wees voorzichtig met de kaarten waarop je inzet, want ze werken uniek tegen de vijanden die je tegenkomt.

Sommige kaarten blinken uit in de aanval, andere zijn geweldig voor het versterken van je team. Weer andere zijn betrouwbaar in de verdediging, en ze spelen allemaal een rol in je opmars naar de top. Maar net als bij andere kaartspellen is de volgorde waarin je je kaarten speelt, en de timing, cruciaal. Er komt veel strategie kijken bij het kiezen van de volgende kaart om de vijand uit te schakelen. 

De soorten kaarten variëren ook afhankelijk van de klasse die je kiest. Net als de energiekosten, geldt idealiter dat sterkere kaarten meer energie kosten en zwakkere kaarten minder. Je moet de risico's en voordelen van je strategische keuzes en spel goed afwegen, aangezien sommige kaarten, eenmaal gedeeld, niet opnieuw gedeeld kunnen worden. Je zou in de verleiding kunnen komen om kaarten in je deck te stapelen, maar de ruimte kan opraken. Je zult dus wellicht sommige kaarten moeten weigeren.

Strategische keuze

Het gaat zelfs nog dieper dan dat. Hoewel het bestrijden van vijanden met je kaarten het meest spannende onderdeel van je spel is, moet je ook verder komen via een soort missiepad. Je kiest uit verschillende routes om het einddoel te bereiken, afhankelijk van het type vijanden dat ze met zich meebrengen en de mogelijk hogere beloningen. Maar je moet ook rekening houden met je vaardigheidsniveau, want misschien ben je nog niet klaar om het op te nemen tegen de Elites.

Rustpauzes blijken dus van cruciaal belang. Zelfs dan moet je echter kiezen tussen je gezondheid verbeteren en je kaarten upgraden. Er is veel willekeurigheid tijdens je spel, inclusief de gebeurtenissen die je tegenkomt. Gebeurtenissen met een vraagteken kunnen je de redding bieden die je nodig hebt, misschien zelfs krachtige relikwieën opleveren om je kaarten te verbeteren. Maar ze kunnen ook vloeken bevatten die je ernstig in het nadeel brengen. 

Het is allemaal een gok, op een manier gegamificeerd die je ertoe aanzet urenlang te spelen. De vijanden die je tegenkomt zijn willekeurig en leveren niet altijd op wat je wilt. En ook de eindbazen, hoewel ze je aanzienlijke voordelen bieden, kunnen soms addertjes onder het gras hebben. Het is een spel met een hoog risico en een hoge beloning. strategische keuzes Ze zijn zo goed gedefinieerd dat ze waarschijnlijk geen aanpassingen nodig hadden.

Min of meer hetzelfde

En daarom, Dood de Spire 2 De ontwikkelaars hebben ervoor gekozen om de gameplay te behouden die het origineel meteen een succes maakte. Die strategische diepgang en keuzemogelijkheden zijn nog steeds even spannend als je je herinnert. Misschien een kleine teleurstelling voor degenen die honderden uren in het eerste spel hebben gestoken, om vervolgens bij het opstarten van het vervolg te ontdekken dat alles hetzelfde is gebleven. Zelfs je startklassen en kaarten zijn hetzelfde. 

In Dood de Spire 2Je hebt drie klassen die terugkeren uit de eerste game. Ze spelen allemaal hetzelfde, waardoor je soms echt zou willen dat er iets nieuws was. Ik geef toe dat het nog steeds een uitdaging is om de levels uit te spelen. Je loopt nog steeds schade op van de relatief sterke vijanden, je gezondheid daalt tot nul, vooral bij eindbazen, en je wordt teruggezet naar de begane grond om helemaal opnieuw te beginnen.

Dit is de roguelike gedeelte van Dood de Spire 2Waar de permanente dood een overgangsritueel is. Maar geen zorgen, want de kaarten, vijandelijke ontmoetingen, beloningen en relikwieën worden allemaal willekeurig gegenereerd. Je behoudt dus nog steeds enige controle over het kiezen en experimenteren met je beste pad en deck. Er is een verslavende drang om elke poging tot een nieuwe run te slim af te zijn, zelfs als alles willekeurig is. En dat is wat zowel het eerste als het tweede spel zo ontzettend leuk maakt.

Toch zijn sommige dingen nieuw.

Dat wil niet zeggen Dood de Spire 2 Het is een exacte kopie van het eerste spel. Je kunt genieten van twee nieuwe klassen: de Necrobinder en de Regent. Het zal natuurlijk even duren om hun trucs tegen vijanden te leren en te beheersen. Ze zijn ook relatief diepgaand en bieden meer strategie. De Necrobinder roept een skeletachtige handminion op die boven je hoofd vliegt en bloedmagie beheerst. Deze klasse is bovendien uitstekend geschikt voor schildverdediging. De Regent is wellicht wat lastiger, gezien de eigen in-game valuta die resource management toevoegt aan je lijst met zaken waar je je zorgen over moet maken.

Een stap terug om de situatie te beoordelen Dood de Spire 2 Vanuit een meer algemeen perspectief ziet het er gepolijster en verfijnder uit dan zijn voorganger. Over het algemeen zijn de beelden opvallender, met meer details en intrige. De gebruikersinterface ziet er beter uit, net als de achtergrond van je spel. De klassen zijn groter en zelfs als ze stil blijven staan ​​tijdens het spelen. turn-based gevechten Het lukt ze om de animatie vrij soepel en levendiger te maken. 

Het is ook opmerkelijk dat er dieper wordt ingegaan op de achtergrondverhalen en de tijdlijn van de gebeurtenissen tijdens je speelsessie. Er is meer uitleg over deze wereld, wat zorgt voor meer betrokkenheid bij de verschillende klassen en de strijd om de toren te verslaan. Het verhaal had zeker diepgaander kunnen zijn, maar ik ben blij met wat ik heb. 

Werk samen met een of twee partners.

Opvallend is ook dat coöp-modus Met maximaal vier spelers. Iedereen heeft zijn eigen decks en levenspunten, maar je helpt elkaar wel bij het voltooien van uitdagingen. Vijanden met meer levenspunten vallen sterker aan. Je moet dus echt geconcentreerd zijn en je strategieën, optimalisaties en volgende zetten coördineren. Daarvoor zul je moeten chatten, zelfs als je introvert bent. 

Toch was het wellicht beter geweest voor de gebruikersinterface en de presentatie zelf om elk lid alle informatie te geven die ze nodig hebben om in de kortst mogelijke tijd de juiste beslissing te nemen. 

En Verder?

Houd er rekening mee dat Mega Crit, ondanks dit alles, nog maar net begonnen is. Ze hebben al een lancering gerealiseerd. Dood de Spire 2 Het spel bevindt zich in Early Access en het kan nog een jaar of twee duren voordat de volledig afgeronde versie 1.0 uitkomt. Dus wie weet, misschien worden we nog wel verrast met nieuwe functies, ook al is er momenteel nog niets van dat alles beschikbaar. Dood de Spire 2 Het lijkt vrijwel klaar te zijn.

Vonnis 

Voordat ik een definitief oordeel vel, vraag ik je eerst naar je verwachtingen voor een vervolg. Dood de Spire 2Ben je erg kritisch op een vervolg dat innoveert en nieuwe features introduceert ten opzichte van het eerste spel? Of vind je het prima als het gewoon verfijnt wat al goed werkt? Het lijkt erop dat Mega Crit voor hun tweede roguelite deckbuilding-game de strategie 'als het niet kapot is, repareer het dan niet' heeft gekozen. Ze hebben besloten een ervaring te bieden die sterk lijkt op die van het eerste spel, waarbij ze alleen de paar aspecten die nog niet helemaal perfect waren, verfijnen en oppoetsen.

De graphics lijken de grootste opknapbeurt te hebben gekregen, gevolgd door de toevoeging van twee nieuwe klassen en een coöperatieve multiplayer-modus. Deze blijven echter in essentie trouw aan het vertrouwde gameplay-ontwerp waar veteranen inmiddels aan gewend zijn geraakt. En daarom vraag ik me af of Dood de Spire 2 Het spel zal na de lancering dezelfde successen behalen als zijn voorganger. Er is geen discussie over de vraag of het nog steeds net zo verslavend is als je je herinnert, met dezelfde hoogwaardige, diepgaande strategie. Maar had Mega Crit er goed aan gedaan om af te wijken van de vertrouwde aanpak van het eerste spel?