Silent Hill f Review (PS5, Xbox Series X/S, & PC)

Binnen het genre van horror games zijn psychologische horror games, die, naar mijn mening, het meest angstaanjagend zijn van allemaal. Deze games zijn niet tevreden met alleen maar plotselinge schrikmomenten en het naar je gezicht smijten van groteske monsters. Ze zijn niet eens tevreden met het hebben van angstaanjagende monsters die je constant achtervolgen. In plaats daarvan halen ze hun onlesbare dorst naar angst en angst uit het gevoel van het onbekende. Het gevoel van dreiging dat iemand altijd naar je kijkt. Iemand die in de schaduw loert en wacht tot hij toeslaat als je het het minst verwacht.

Vanwege de beperkte zichtbaarheid van de nacht en de schaduwen in deze games, word je gedwongen om constant op je hoede te zijn, omdat je op elk moment slachtoffer kunt worden van het kanon. Weinig games hebben een consistent angstaanjagende sfeer gecreëerd in angstaanjagende, monsterlijke locaties. Weinig games, behalve Resident Evil en Silent Hill: de oorsprong van de survival-horror wereld. Terwijl de laatste het angstaanjagende heeft aangevuld met meedogenloze gevechten, heeft Silent Hill altijd zijn inspanningen gericht op moeiteloze hulpeloosheid en wanhoop. Het is een meesterlijke kunst van psychologische horror die fans van de serie kunnen bevestigen, onlangs vernieuwd in de uitstekende Silent Hill 2 Remake.

Of je nu bij Silent Hill bent gebleven sinds zijn roots in de jaren ’90 of dat je nu instapt op de moderne wagon van recente inzendingen, je zou tevreden moeten zijn met Konami en onbevangen hoopvol voor de toekomst van de franchise. Ontdek waarom in onze Silent Hill f review hieronder.

Meaningless Tomorrows

Met Silent Hill f, zijn veel mensen onzeker over of Konami echt de hoge streak van Silent Hill 2 Remake en klassieke inzendingen in de serie kan behouden. Weggaan van het platteland van de VS naar Japan in de jaren ’60 en het opnemen van meer actiesequenties, zijn slechts een paar van de zorgen van fans die de franchise zouden afleiden van zijn roots. Gelukkig kunnen we zeggen dat de review-embargo’s alle twijfels en vermoedens hebben weggenomen. Rustig maar, Silent Hill f is echt Silent Hill, zo niet beter. Het is een riskante onderneming geweest, maar eentje die zich ruimschoots heeft uitbetaald tegen de tijd dat de credits rollen.

Zonder te diep in het verhaal te duiken, word je in de schoenen van een high school-scholier gezet. Ze is je protagonist die je doorheen je onrustbarende verkenning van Japan in de jaren ’60 bestuurt. De specifieke setting is in je plattelands hometown van Ebisugaoka, omhuld door Silent Hill‘s handtekeningnevel en bovennatuurlijke monsters. Aanvankelijk zullen er veel vragen zijn over de motivaties van je protagonist en hun relatie met hun familie en drie goede vrienden, vooral wanneer de verhaalimpuls dieper en dieper in het bovennatuurlijke en vreemde duikt.

Toch is het de angstaanjagende stilte doorspekt met ominieuze geluiden en muziek die je naar voren duwt om meer te willen leren. De onrustbarende nevel die je blind omhult, die je ertoe aanzet om een snelle draai te maken om het ding te ontdekken dat naar je kijkt, of om door te gaan en te hopen dat je een kans krijgt op middelen. Consumpties en tijdelijke wapens zijn inderdaad wat je moed naar voren duwt om verder te gaan in het onbekende. Doorheen de bloederige chaos en de bloemachtige abominaties die rondom je ontstaan. De kersenbloesemgroei die je levend kan opeten. Het is de hoop om middelen en wapens te vinden om jezelf te beschermen tegen de dood.

Eyes Wide Open

En middelen, die zul je vinden, hoewel schaars en zeldzaam. Zwakke wapens, nutteloos tegen de abominaties van gezichtsblob en bloemachtige ghast. Wat zal een honkbalknuppel doen, herhaaldelijk tegen het lichaam van een reusachtig, beestachtig monster slaan? Een koevoet of een bijl die breekt na overmatig gebruik. Die kunnen worden gerepareerd met een reparatietoolkit, maar die zijn ook schaars te vinden. Medische middelen zullen van pas komen. Dus je wilt ze op voorraad hebben. Maar wanneer je inventarisruimte begint te protesteren en een upgrade eist om je meer opslagruimte te geven, gaat je frustratie omhoog. Wanneer je uithoudingsvermogen en gezondheid in gevaar zijn en alleen het ruilen van je magere verzamelingen bij de schrijnen je extra buffs kan opleveren. Maar schaarste, man. Schaarste van middelen.

Het lijkt erop dat Silent Hill f je te pakken probeert te nemen. Niet alleen door beestachtige monsters op je af te sturen die maagzuur bij je spugen, maar ook door je geduld te testen met zijn schamele overlevingsmiddelen. En ja, je zult van elke minuut genieten. Op het nippertje overleven door de huid van je tanden. Dit is niet het soort spel waarbij je opzettelijk naar monsters op zoek gaat. Het is het spel van rennen en verstoppen; hoe dan ook, wanneer je maar kunt. En dat is waar het leren van de kaart om de hoek komt kijken. De smalle hoeken waar je doorheen kunt glippen, de schrijnen waar je een boost van gezondheid en uithoudingsvermogen kunt krijgen, en de huizen die middelen bevatten. Je gaat uit je weg om te verkennen, niet alleen uit nieuwsgierigheid, maar ook voor overleving.

Beneath the Beautiful

En het is goed dat de kaart en visuele ontwerp fantastisch zijn. Dit is een wereld die je wilt verkennen, met zijn ingewikkeldheden en constante verrassingen. Zelfs wanneer je op zoek bent naar middelen of wegrent van monsters, kun je een document of nota vinden die achtergelaten is door de inwoners van de stad. Ze zijn er niet meer, ogenschijnlijk in dunne lucht verdwenen, en de enige manier om meer over hen te leren is door zorgvuldig de aanwijzingen en informatie te verzamelen die over de omgeving zijn verspreid. En al snel wordt wat eerst onbekend bekend en ontstaat een verrassende wending en openbaring. Een onderdrukte waarheid diep begraven, en soms het beste onopgegraven.

Er zijn complexe en volwassen thema’s hier, vergelijkbaar met Silent Hill. Waar schuld en verdriet in eerdere inzendingen de overhand hadden, nemen geslachtsongelijkheid, giftige relaties tussen personages en meer wortel. En het is zo spannend om deze verweven draden te ontwarren; zelfs wanneer je de credits hebt gerold, wil je terugkomen en alternatieve paden volgen, waarbij elke nieuwe speelbeurt een nieuw geheim onthult. Als geheel maakt Silent Hill f‘s verhaal een onrustbarende en verleidelijke vertelling in gelijke mate. Maar alleen voor diegenen die bereid zijn om de extra mijl te gaan om elke wending onder de oppervlakte te ontdekken – niet dat je veel motivatie nodig hebt om dat te doen.

Sommige van deze verhaallijnen zijn verweven met de puzzels, die in de hele franchise worden gewaardeerd. Ze zullen je intelligentie testen, resulterend in een bevredigende doorbraak, en zullen nooit te frustrerend zijn om op te lossen. Sommige kunnen gemakkelijk zijn, zelfs, en minimale tijd kosten om te volgen. Of het nu gaat om het ophalen van een sleutel of het oplossen van een omgevingspuzzel over het ontdekken van een verborgen plek, de meeste puzzels doen het goed om het tempo van verkenning en gevecht te veranderen.

Clobbering Time

En ten slotte, de gevechten. Geen geweren hier, helaas, maar zal je dat echt missen met hoe Silent Hill‘s gevechten nooit het sterkste punt zijn? Hetzelfde geldt voor Silent Hill f, dat, hoewel het zijn opwindende momenten heeft, uiteindelijk de zwakste schakel blijkt te zijn. En ik ben daar niet boos over. Psychologische horror bouwt zijn angst en angst op vanuit gevechtsgereedschap dat je nauwelijks kunt gebruiken. Zeker, je kunt vijanden ontwijken, een perfecte ontwijking beheersen om je uithoudingsvermogen te herstellen. Je kunt zelfs aanvallen, of een lichte of zware aanval, met je tijdelijke melee-wapens en schade toebrengen, mits je de aanvals patronen van de vijand leert. Zelfs de counterattacks vereisen nauwkeurige timing om schade toe te brengen.

Het is een geven-en-nemen-opstelling, waarbij je ontwijkingen en counterattacks moet perfectioneren om je uithoudingsvermogen en gezondheid aan te vullen. En je hebt een verstandsvermogen-meter, die leegloopt wanneer je bepaalde aanvallen uitvoert, maar wordt aangevuld met consumpties en passieve buffs. Er zijn lagen in Silent Hill f‘s gevechten die ik Konami voor waardeer, maar nooit te krachtig om te vergeten wat voor soort wereld je in bent, en dat is een constant gevaarlijke locatie waar je altijd op je hoede bent en constant bang bent voor je leven.

Verdict

Geloof het, Konami is terug. En niet alleen maar zoals het was door samen te werken met Kojima, maar door echt risico’s te nemen met de franchise. Van het verplaatsen van de franchise naar een ander continent tot het focussen op melee-gevechten alleen, en geen geweren, lijkt het eindproduct te hebben betaald. Zeker, er zijn onvolkomenheden die frustratie kunnen veroorzaken. Je inventarisbeheer zal een probleem zijn, en de gevechten kunnen soms onhandig aanvoelen. Maar laten we eerlijk zijn, hier. Is dat allemaal zo verrassend?

Met een high school-scholier als je protagonist, kan ik begrijpen dat zijn kracht en vaardigheid worden beperkt. De manier waarop hij vijanden slaat en van stemming verandert, kan sommige spelers irriteren. Toch maakte al dat voor mij dat ik me meer met hem kon identificeren. De authenticiteit en echtheid van dat ingewikkelde stadium in het leven, en dan al dat soort angstaanjagende trauma’s en monsters op je afsturen.

Uiteindelijk zijn Silent Hill f‘s verhaal en verkenning een bevredigende run, zelfs als het even duurt om volledig op gang te komen. En om het meeste uit je ervaring te halen, heb je misschien meerdere speelbeurten nodig. Elke daarvan, opgevoerd in moeilijkheidsgraad, of het verkennen van alternatieve paden, blijkt uiteindelijk bevredigend, dankzij de onrustbarende visuele en geluidontwerp. Het stopt nooit, dat constante gevoel van dreiging, zelfs niet als je Silent Hill f al een of twee keer hebt voltooid.