Pipeline Crawl Recensie (PC)

In deze rotte labyrint van gedoofde lichten en oceaanachtige duisternis, groteske tentakels en zwervende ogen, zijn er geen splitsingen in de weg voor mij om te overwegen, alleen een eenvoudige keuze die boven twee mogelijke routes voor mij uitgaat: naar binnen naar de donkerste diepten van de tunnel, of naar buiten naar het eerste plein dat ik voor het eerst betrad. Er zijn geen verborgen uitgangen om op te graven, noch zijn er witte lichten die aan het einde van de verste tunnel schijnen. Hier is alleen het basisingredient van een claustrofobische eeuwige nachtmerrie – een brutale herinnering dat, als ik faal om de juiste beslissing te nemen, de cyclus weinig keuze heeft dan de klok te resetten en mij terug te brengen naar het begin van zijn ontzagwekkende reis. In Pipeline Crawl heeft elke beslissing een gevolg, en het is aan mij om goed van kwaad te onderscheiden.

Pipeline Crawl is veel zoals lucide dromen: hoe verder je van je lichaam en de konijnenhol in gaat, hoe vreemder de fantasieën en de wereld om je heen langzaam worden. En voor elke stap die je van je slapende lichaam weg neemt, ben je des te minder geneigd om de eigenaardigheden te begrijpen die om je heen draaien in je ogenschijnlijk verwrongen geest. Hetzelfde geldt hier, in de eeuwige cyclus waarin je geen controle hebt over je onderbewustzijn, alleen over de richting waarin je kunt reizen. Er zijn alleen twee opties: vooruit, of achteruit. Het klinkt bijna te eenvoudig – op het punt waar je de betekenis ervan als een videospel in twijfel zou trekken. Maar, in tegenstelling tot wat je misschien denkt, is er veel meer in deze konijnenhol dan een eindeloze tunnel en een sombere sfeer.

De Konijnenhol in

Pipeline Crawl creëert de setting voor een eenvoudig verhaal – een verhaal dat geen echte protagonist, sterfelijke vijand of beloften van conclusieve grandeur kent. Het doel is eenvoudig: handmatig door een smalle ruimte kruipen, terwijl je valstrikken, monsters en andere obstakels op je pad vermijdt. Met geen andere keuze dan om in je eigen tempo vooruit te gaan in de enige richting, moet je een combinatie van getimede bewegingen, analytische technieken en het geschenk van vooruitziendheid gebruiken om de gangen te navigeren terwijl je je een weg baant naar het verste punt dat mogelijk is. Maar, er is een addertje onder het gras: als je wordt betrapt, of als je toevallig bezwijkt aan welke wig in de pijpleiding die voor je valt, dan moet je opnieuw beginnen vanaf het begin. Dat klopt — geen controlepunten of opslagstatussen. Een geschenk of een vloek? Jij mag het zeggen.

Er is niet zo veel van een rogue-like progressiesysteem hier, wat betekent dat je geen voordelen verdient met elke dood om je toekomstige pogingen te helpen. In plaats daarvan moet je zorgvuldig je omgeving analyseren en mentale bladwijzers maken – geestelijke kaarten, zogezegd, die je in staat stellen om de route vooruit te visualiseren en dienovereenkomstig te handelen. Aan dit einde zijn er geen winsten voor je om door te geven, maar eerder een herinnering dat, als je faalt om dezelfde proef een tweede keer aan te pakken, dan is de kaart in je geest dringend aan revisies toe. Het is een beetje moeilijk, zal ik toegeven, maar hoe langer je jezelf eraan onderwerpt, des te gemakkelijker wordt het van nature.

De Duisternis in

Visueel is er niet veel om over te praten. Wat ik bedoel te zeggen, is dat, gegeven de setting, het meest wat je met je eigen ogen kunt zien, het pad voor je, een kleine kegel van licht die de route vooruit verlicht, en het occasionele wezen of valstrik dat samenhangt met de nexus van de tunnel. Het is een eenzame plek, en een die niet veel dingen of zaken van interesse biedt voor je om in te baden tijdens je korte verblijf in zijn wereld. En dat is een soort tweesnijdend zwaard; het is niet gastvrij genoeg om je te laten willen vooruit te gaan, maar het is aan de andere kant genoeg om een zeker gevoel van onzekerheid en angst diep in je kern te verankeren.

Ik kan mezelf niet brengen om te zeggen dat Pipeline Crawl een volwaardig spel is, want het komt tekort in termen van zijn eigen ontwerp en creatieve stijl. Met weinig te doen dan vooruit te gaan, kun je argumenteren dat het meer een persoonlijk kunstwerk is dan een interactief videospel. Toch, voor een indie-project, doet het zijn doelen door een luchtdichte omgeving te bieden die erin slaagde om de universele angst voor geïsoleerd, gevangen en vooral kwetsbaar te zijn te verhogen.

Oordeel

Er is geen punt in mij doen alsof Pipeline Crawl een spel-spel is, meer dan dat het een experimenteel kunstwerk is met pockets van koortsige droomvoer. Waarheid, het ontbreekt aan veel van de traditionele gameplay-functies – interactieve kruispunten, meerdere einden en de gebruikelijke gimmicks die je zou kunnen vinden in een standaard indie. Met alleen de twee richtingen om uit te kiezen, kun je argumenteren dat er gewoon niet genoeg is om je voor de lange termijn te laten onderdompelen. Maar dan, vermoedelijk, was het nooit de bedoeling om een slag van een gevecht door een ventilatieschacht te zijn, maar een eenmalige beproeving – een glijden door de glasscherven en een kans om samen te stellen wat HeadArrow had besloten om in de hole te gieten.

Als je van eenvoudige concepten houdt die basismechanica combineren met relatief uitdagende geheugen-gebaseerde gameplay, dan heb je elke goede reden om Pipeline Crawl een kans te geven. Toegegeven, het heeft niet de meest overtuigende visuele palet in de wereld, wat met het feit dat het overduidelijk donker is en geen formele structuur of intrigerende details heeft. En toch, het bereikt het ene doel dat het zich had voorgenomen: om een claustrofobische wereld te genereren die de meest krachtige angst die de mensheid kent, alleen kan opgraven. Daartoe heeft het net genoeg in zijn arsenaal om je te laten kruipen. Nou, tenminste voor een uur of twee. Daarna wordt de angst voor gevangen worden meer of minder draaglijk.

Pipeline Crawl is niet waarschijnlijk om het beste van het beste van psychologische horror te zijn, dat is zo. Dat gezegd hebbende, als je op zoek bent om je mettle te testen, en als je de gedachte leuk vindt om te engageren met liminale ruimtes en koortsachtige droom-achtige creaties, dan kun je hier vinden wat je zoekt.