One Move Away Recensie (Xbox Series X|S & PC)

Ik zou graag willen zeggen dat One Move Away het serieuze proces van verhuizen en verhuizen naar een nieuw huis een stuk gemakkelijker maakte, en dat het een stressvolle gebeurtenis een beetje leuker maakte. Heck, ik zou zelfs willen zeggen dat het een kaars aanstak bij Unpacking, of dat het een innerlijke zen-kind liet ontstaan uit de kuilen van catharsis. De waarheid, echter, is dat One Move Away niet zo therapeutisch was als het had kunnen zijn. Rustgevend, soms, zeker — maar stressvol, en niet te vergeten een absolute nachtmerrie om te navigeren. Het was niet omdat het niet in staat was om tijdloze slijtage en geliefde bezittingen te hanteren; het was omdat een enkele vergissing de loop van de verandering kon omkeren en me kon dwingen om te rage quitten wat zou moeten een leuk avontuur zijn.

Maak je geen zorgen, ik hield van de stille premisse — het feit dat ik nooit echt een verhaal kreeg, maar eerder een collectie tijdperken en een heleboel snuisterijen met ogenschijnlijk sentimentele kwaliteiten. Ik genoot zelfs van de objecten, in het algemeen — de thema-speelgoed en de voorwerpen die, voor mij, nooit echt veel zin hadden, maar toch een vorm van spirituele verbinding hadden met een stemloze protagonist. En als One Move Away alleen maar over het doorzoeken van oude snuisterijen en het proppen van ze in de achterkant van een auto ging, dan had ik geen probleem met het. Ik had meer tijd kunnen besteden aan het doorzoeken van de naald en het samenstellen van een verhaal, en minder tijd aan oorlogen met fysica en een systeem dat, om de een of andere reden, alleen maar koos om mijn vooruitgang te dwarsbomen wanneer ik dacht dat ik alles op de juiste plaats had.

Het idee was eenvoudig: overgangen maken van verschillende tijdperken — van kindertijd tot volwassenheid, bijvoorbeeld — en verschillende voorwerpen laden in de achterkant van een voertuig. Die onderdelen waren relatief eenvoudig, omdat ze meer of minder bestonden uit het verzamelen van oude bezittingen, het vullen van containers en het vinden van een plek in een gammele wagen om ze op te slaan. Het was wat daarna kwam, dat de appelwagen verstoordde, zogezegd. Zie, het was nooit echt over het herbeleven van oude herinneringen, of zelfs over het ontgrendelen van stukken geschiedenis die ooit een rol hadden gespeeld in de evolutie van een mysterieuze figuur. Het was meer over leren hoe je moet jongleren, niet zozeer met de emotionele bagage, maar met een rammelige toren van blokken die irritant omvielen wanneer je het minst verwachtte.

One Move Away begon met een eenvoudig doel: doorzoeken van voorwerpen en ze samenstellen in een kleine container. De doos zou dan worden gestapeld in de achterkant van een voertuig, en het verhaal would pivoteren naar een nieuwe locatie. Een nieuwe reeks gebeurtenissen zou zich ontvouwen vanachter een rookgordijn, en voordat je het wist, zou het spel me uitnodigen om, tja, alles op te pakken. Nieuwe voorwerpen zouden worden toegevoegd aan het trottoir, en vage fragmenten van informatie over een van de drie protagonisten zouden af en toe verschijnen om een beetje detail toe te voegen aan het overkoepelende verhaal. De cyclus zou zich herhalen, en ik zou plotseling weer aan het roer staan om dezelfde fouten te maken als daarvoor.

Terwijl One Move Away wordt beschreven als een therapeutische zen-achtige ervaring, bewijzen zijn saaie stapelmechanieken en abrupte uitvoering het tegenovergestelde hier. Gezien het feit dat een kleine fout uiteindelijk kan leiden tot veel emotionele stress, kan de daad van iets doen dat zou moeten kalmerend zijn, erg moeilijk zijn om aan te pakken in bepaalde situaties. Om een voorbeeld te geven, ik moet meer tijd hebben besteed aan het kijken naar een moeizame inspanning die resulteerde in complete chaos dan in bittere catharsis. Bijvoorbeeld, ik zou enkele minuten besteden aan het vinden van de ideale plek om verschillende waardevolle erfstukken op te slaan, alleen om te ontdekken dat een kleine vergissing in gewichtsverdeling genoeg was om het proces om te keren en me terug te sturen naar het begin. Helaas bleef datzelfde probleem een boosaardige poppenkast gedurende elk hoofdstuk in de reis.

Natuurlijk, wanneer dingen wel eindelijk volgens plan verliepen, kon One Move Away leven aan zijn wispelturige belofte van een rustgevende game. De visuals waren geweldig, en dankzij het spel als geheel had het meer dan genoeg interessante voorwerpen en erfstukken om me geïnteresseerd te houden in het verhaal. Zelfs zonder enige dialoog of lange verhalen om te vertellen, was er vaak iets om mijn nieuwsgierigheid te prikkelen. En, eerlijk gezegd, was het tijdens momenten als deze dat ik vaak een piek in enthousiasme voelde, alsof er een tegenwicht was om de negatieve bijwerkingen van het verhuizen te compenseren. Het is alleen jammer dat die momenten nooit lang genoeg duurden om, weet je, kalmeren.

Misschien heb ik het verkeerd beoordeeld, of misschien heb ik de fout gemaakt om het rechtstreeks te vergelijken met Unpacking of Camper Van: Make it Home. Met hindsight, ik had het waarschijnlijk nooit op hetzelfde voetstuk moeten zetten als een traditionele cozy puzzelgame, omdat het, eerlijk gezegd, niet die soort ervaring was. Het had zijn momenten, zeker, maar het had ook veel problemen die me vaak meer gefrustreerd lieten voelen dan in vrede met de wereld. Misschien was het een kwestie van vaardigheid, of misschien, gewoon misschien, verhuizen naar een digitaal front net zo stressvol was als in het echte leven.

Verdict

One Move Away faalt om zijn ogenschijnlijk niet-bestaande zen-kwaliteiten te benutten, niet omdat het ontbreekt aan visuele aantrekkingskracht en interessante erfstukken, maar simpelweg omdat het al zijn gewicht legt op zijn fysica-gebaseerde stapelprocedures in plaats van zijn bevredigend zoete esthetiek en weldadige aard. Maak je geen zorgen, het kan een aangename ervaring zijn, en het kan je doen verlangen naar een paar meer dozen om door te bladeren. Dat gezegd hebbende, kan het ook een absolute nachtmerrie zijn om mee om te gaan, vooral wanneer je meer hebt om te jongleren dan emotionele bagage alleen. Maar, dat is One Move Away, in een notendop: een wolf in schaapskleren, en niet te vergeten een spel dat alleen zelden schittert na dat je talloze pogingen hebt gedaan om de duisternis te verdrijven.

Natuurlijk, als je bent op zoek naar een organisatiesimulatie die meer van een klap heeft dan je gemiddelde Unpacking- kloon, dan kun je misschien een beetje plezier vinden in het omverwerpen van waardevolle erfstukken als ze waardeloze dominostenen zijn. Met al dat gezegd, ik zou geen kalme reis door de eeuwen verwachten, want je zult er geen vinden. Sorry om je bubbel te doorprikken, mensen.