Once Alive Recensie (PC)

Post-apocalyptische verhalen gaan steeds verder uitwaaieren. Neem Once Alive, bijvoorbeeld. Een verhaal over twee broers die ervan overtuigd zijn dat ze de enige overgebleven mensen op aarde zijn. Maar al snel ontvangen ze een signaal over een mogelijke veilige haven daarbuiten. Zouden er echt meer overlevenden zijn? Misschien mensen die ze kennen? Familie misschien? Met nieuwe hoop beginnen de broers een nieuw leven op te bouwen tussen vreemden en vrienden. Zoals je waarschijnlijk al kunt zien aankomen, verlopen geen van de gebeurtenissen die volgen zoals gepland. Een sinistere mysterie broedt op de achtergrond terwijl de broers van de gebakken pan in het vuur van nog een andere overlevingsbedreiging springen. 

De verhaallijn klinkt waarschijnlijk vertrouwd, een beetje zoals The Last of Us, zonder de clickers en bloaters. Je moet er rekening mee houden dat dit spel het product is van een solo-ontwikkelaar die pas drie jaar geleden de gamewereld betrad. Hij heeft sindsdien aan het spel gewerkt en heeft uiteindelijk een indrukwekkende titel uitgebracht met voornamelijk positieve recensies op Steam. Dus je kunt waarschijnlijk niet verwachten dat het iets zo spectaculairs is als The Last of Us. Toch kun je uitkijken naar een verrassend solide entree in het survival-avontuurgenre. Als je je afvraagt of je het spel moet spelen, hebben we onze gedachten samengevat in onze Once Alive review hieronder die je moet helpen een definitieve beslissing te nemen.

Einde van de wereld

Een catastrofale wereldwijde virusuitbraak heeft bijna de hele mensheid uitgeroeid. Paniek brak uit toen mensen probeerden de virus te ontvluchten. Winkels werden geplunderd en chaos bereikte een hoogtepunt. Helaas konden noch wetenschap noch overlevingsinstinct mensen redden van het virus. En dus stierf iedereen, waardoor de wereld een lege, verlaten schelp werd. Zestien jaar later worden we echter geïntroduceerd tot de broers James en Jim. Nog steeds in leven en gezond, geloven de broers dat ze de laatste mensen op aarde zijn. Dus zwerven ze over de wereld en zoeken ze naar meer mensen. Misschien meer mensen die immuun zijn voor de virusuitbraak. Na een lange tocht komen ze bij een groot bord waarop een mogelijke veilige haven staat aangegeven met nog meer overlevenden. Het is een no-brainer: ze moeten deze plek vinden, zelfs als het hen het leven kost.

Gevaar is nog steeds een factor om rekening mee te houden, want het virus heeft ook dieren besmet, waardoor ze agressief worden. De dieren gaan niet zonder strijd ten onder. Zeker niet door kogelgaten. De enige optie is dus om voor je leven te rennen. Maar er lijkt een nog grotere bedreiging te zijn. Als ze aankomen bij de basis van de overlevenden, ziet de plek er verlaten uit. Wat meer is? Er zijn verse bloedsporen op de grond, tenten zijn verwoest en er is niemand in zicht. Maar nog mysterieuzer, er zijn achtergelaten sporen die bewijs van leven aantonen. Notities liggen lukraak op de grond. Bierblikjes. Sigarettenpeuken. Iets is hier vreselijk misgegaan en je bent vastbesloten om erachter te komen wat en waarom. 

Angst voor het onbekende

Once Alive‘s verhaal is zeker intrigerend, waardoor je steeds meer nieuwsgierig wordt naarmate je dieper graaft. Het laat je vaak met lingerende vragen zitten die je niet kunt helpen om de antwoorden te zoeken. En als de antwoorden aan het licht komen, voelen ze als een spannend boek. Omdat het zich afspeelt in een post-apocalyptische wereld, is het algemene thema hier vrij somber en hopeloos. Er hangt een constante sfeer van dreiging in de lucht door de vermiste overlevenden en vreemde diergedrag. Je zult zeker enkele gruwelijke ontmoetingen meemaken die zowel de protagonist als jouzelf doen happen naar adem. Zelfs als je voor je leven rent, achtervolgd door bloeddorstige besmette dieren, voel je je hulpeloos voor een tijdje voordat je veiligheid kunt vinden. En dat is de spanning van Once Alive, tenminste in de zin van spanning en suspense. Als er iets is, dan eindigt het verhaal een beetje te snel. 

Niet dat de korte speelduur de prijs niet rechtvaardigt. Voor $9,59 voelt Once Alive bijna als een diefstal. Maar toch geniet je zo van het ontrafelen van het verhaal dat je niet kunt helpen maar wensen dat er meer was om in te graven. Wie weet? Als het spel een succes wordt, zal de ontwikkelaar misschien een sequel overwegen die verdergaat waar Once Alive ophield. Inderdaad, het einde laat je met een grijpend cliffhanger achter. Dus er is een grote kans dat we een uitbreiding of sequel krijgen. Het idee van een sequel kan verder worden gerechtvaardigd door de ruwe randen die nog moeten worden gladgestreken. Zoals de voice-acting, die soms onnatuurlijk kan aanvoelen en de immersive break. De vertelling kan ook een beetje meer intrige gebruiken. Soms kan het gesprek saai en oninteressant zijn. Bovendien ervaar je enkele technische problemen zoals gespreksoverlap en frame rate-drops. 

Diepere zelf van de mensheid

Ondanks de hobbels hier en daar doet Once Alive een prima job in het incorporeren van diep-evocatieve verhaalmomenten. Met de broers in de schijnwerper, raken ze in een emotionele ruzie verwikkeld aan het begin die de jongste doet wegstormen in de wildernis. Als dingen zijn afgekoeld, betreurt de oudste zijn uitbarsting en gaat hij achter zijn broer aan, in de hoop te verzoenen. Maar de buitenwereld zit vol gevaar. Dus, hoezeer je ook denkt dat je grond wint op je broer, je kunt hem net zo goed dood vinden. Bovendien zijn andere familie-thema’s in het verhaal verweven, waaronder de zoektocht naar je vermiste vader. En het einde zal zeker tranen in je ogen brengen, wat ik hier zeker niet zal verklappen. 

Al met al heeft Once Alive enkele prima narrative momenten, wat perfect is aangezien het een story-gedreven walking simulator is. Je hebt een sterk verhaal nodig om je gaande te houden. Maar het spel gaat een stap verder door even sterke en evocatieve environmental storytelling te includeren. Terwijl je de wereld in first-person verkent, zal je een desolate en griezelige wereld doorkruisen. De sfeer hangt zwaar over je heen met verre kreten en geschreeuw die je nog meer van binnen doen keren. Als je verkent, kom je informatie tegen en aanwijzingen die de gebeurtenissen die plaatsvonden in HaustVille verder openen. Sommige geluidseffecten ontbreken, maar wat hier is, dompelt je diep onder in elk moment. Zelfs het borrelen van de beken en het ruisen van de wind helpt om je aandacht te trekken tot het einde. 

Visuele wereld

Je speelt door middel van lichte interacties met de omgeving, zoals het oppakken van objecten, ze in je rugzak droppen, dingen verplaatsen en meer. Je kunt ladders beklimmen en sprinten. Tussen interacties door komen immersive cinematische cutscenes in beeld. En dankzij de hoge kwaliteit van de Unreal Engine 5-software, zien de graphics er top uit. Het is vrij indrukwekkend van een eenmansstudio. Details zijn ongelooflijk gefixeerd op objecten en je omgeving. De belichting en schaduwen zijn uitzonderlijk gedaan om artistiek de sfeer en atmosfeer van HaustVille te brengen. Eerlijk gezegd zijn de visuals misschien het beste deel van Once Alive, met een indrukwekkende weergave van de wereld in een tijd van chaos en vernietiging. 

Maar de karakteranimaties kunnen een beetje meer aandacht gebruiken. Gezichtsuitdrukkingen van de personages zijn geloofwaardig. Ze roepen emotie bij je op als ze diep traumatische en pijnlijke momenten meemaken. Echter, hun ogen zijn leeg, en zoals The Last of Us, zijn de ogen waar de diepste emoties worden doorgegeven. 

Oordeel

In slechts één tot twee uur kun je de desolate en griezelige wereld van HaustVille verkennen. Iets is hier vreselijk misgegaan en het is aan jou om erachter te komen wat er is gebeurd. Je hebt ook je broer verloren, die na 16 jaar alleen te hebben doorgebracht, de urgentie om hem weer te vinden vergroot. Op veel manieren roept Once Alive zware emoties op. Het porde in de hartstrings en heeft zelfs momenten van tranen. Je voelt de hopeloosheid van het leven in een post-apocalyptische wereld, waarin je probeert andere overlevenden te vinden om de wereld samen opnieuw op te bouwen. En het is in de hoop om anderen te vinden dat je door de gevaren heen worstelt die in de schaduw loeren. Dieren zijn agressief en reageren niet op schoten. De zogenaamde overlevenden die je hebt gezocht, zijn allemaal vermist, mogelijk dood. 

Kijk, er kunnen een paar problemen zijn die moeten worden gladgestreken. Zoals de gespreksoverlap en frame rate-drops die soms je ervaring kunnen verstoren. Ook kan de voice-acting soms onnatuurlijk aanvoelen en soms op zijn gezicht vallen. Hetzelfde geldt voor de vertelling, die soms saai kan aanvoelen. Toch is het core-verhaal intrigerend, dus veel dat de playthrough te snel kan eindigen. Met een maximum van twee uur is Once Alive wijs genoeg om niet te lang te blijven hangen. Toch zou het geen kwaad kunnen als ontwikkelaar Cem Boray Yıldırım een uitbreiding of sequel zou overwegen. Als er iets is, dan is de atmosferische, griezelige vibe in het spel om voor te sterven. Met de kleine problemen gladgestreken via updates of een nog betere sequel, heeft Once Alive een kans om echt uit te blinken tussen de vele post-apocalyptische thema’s.