Moo Who? Recensie (PC)

Moo Who? biedt een spreekbuis voor traditioneel propjagen, met een snavel, een veerboog en een microfoon die veelzijdige “acteurs” hun innerlijke kuiken laat kanaliseren. Tegen het geweer van een shotgun en een overdreven paranoïde boer, probeert SAT Productions een vogelgezang te recreëren, niet zozeer met het vluchtige koor van gevleugelde engelen, maar met nietsvermoedende Z‑list stemacteurs die geloven dat ze een noot kunnen vasthouden, maar vaak moeite hebben om hun belofte waar te maken om het geblaf te laten passen bij een beet.

Als je denkt dat een spel als Moo Who? klinkt als de clou van een slechte mop, dan is dat omdat het dat ook is. Zie, het hele uitgangspunt is net zo belachelijk als jij denkt dat het is: een menigte mensen betreedt een boerderij, imiteert de geluiden van hun gekozen soort, en ontwijkt de dreiging van een kogel terwijl een andere speler op zoek gaat naar de dubbelganger met een shotgun. Daarmee heb je een dwaze gedachte die, als alles erop neerkomt, levert een merkwaardig hilarisch spel op dat net zo serieus is als een koe in een driedelig smoking. Het is zinloos, onsamenhangend, en toch, in het gezelschap van vrienden, ontzettend leuk om mee te klooien, geloof het of niet.

Ik zal het zo zeggen: Moo Who? is, tegen alle verwachtingen in, een verademing. Het is niet zo dat het een briljant spel is, of zelfs dat het een baanbreker is in het PvP-veld. Ik denk, als het al iets is, dan is het een verademing voor de ogen — een concept dat niet zou moeten werken, maar dat dat wel doet om de verkeerde redenen. Gezien het feit dat we honderden goedkope cash‑grab‑ideeën hebben doorstaan die vaak in de valkuil van shovelware terechtkwamen, is het een aangename verrassing om een asymmetrisch multiplayer‑spel te vinden dat durft dingen net iets anders te doen. En wanneer ik anders, zeg, bedoel ik dat spelers kipgeluiden nabootsen via hun eigen microfoons. Opnieuw, het zou niet moeten werken, maar het doet — en ik kan niet zeggen of ik het liefheb of haat.

Om het te herhalen, Moo Who? weeft een eenvoudig verhaal dat vreselijk doet denken aan een prop jacht‑gebaseerd multiplayer‑spel. Als een van de weinige boerderij‑dieren, heb je de taak om het erf te doorkruisen, het genoemde dier na te doen en op te gaan in de omgeving terwijl een andere gebruiker je actief opspoort. Als de jager je goddelijke slechte stemacteer‑vaardigheden ontcijfert, dan draaien de kansen in hun voordeel. Het enige reddende element is dat de jager een beperkt aantal patronen heeft. Als ze bijvoorbeeld de loop op het verkeerde dier richten en de trekker overhalen, dan zou je, in theorie, met een last‑minute podiumplaats kunnen weglopen. De kans is echter dat dat niet gebeurt. Want laten we eerlijk zijn, wie kan zich echt als een kip voordoen?

Als je niet schreeuwt, loeit of kreunt in Moo Who?, dan ben je actief het erf aan het doorkruisen, meng je onder de rekwisieten en pik je op objecten in een poging om erbij te horen de rol te spelen. Als de jager, is het jouw taak om de speld in de hooiberg te vinden, je wapen te richten en het zwakke van het kaf te scheiden — de nabootsingen van het vee. En, om het nog eens te benadrukken — dit is een spel. Het punt is dat het ook een verrassend goed spel is. Zie, terwijl de dieren schaars zijn en de commando’s ernstig beperkt zijn in bereik en complexiteit, is het proces zelf ongelooflijk vermakelijk. Aangezien het grootste deel van de beproeving draait om je innerlijke koe te kanaliseren en te luisteren naar vreselijke commentaren die volgen, kan Moo Who? belachelijk leuk zijn om door te spelen, vooral met vrienden die dezelfde humor delen.

Ik had het nooit verwacht, maar zoals het bleek, gaf Moo Who?me meer om me zorgen over te maken dan ik me kon voorstellen. Als ik niet wanhopig probeerde een kip na te doen, dan stampte ik dapper rond het erf, probeerde ik perfect en stom vigilant te blijven terwijl de timer op slakkengestel afliep. Tussen het lachen om mijn eigen middelmatigheid en het zweten van kogels bij het zien van een shotgun, lachte ik om de domheid van het geheel. Het had zelden veel zin, maar ik startte vaak een nieuwe ronde om in een andere kippenhok te spelen of om een andere zwerm vliegen weg te jagen. Stel, als ik geen kip kon zijn, dan kon ik een veel beter varken zijn. Spoiler alert: ik stond nooit op het punt Troy Baker te vervangen. Toch kwam ik terug, en dat telde voor iets.

Zoals bij de meeste niche‑spellen, Moo Who? schittert het helderst in het gezelschap van gelijkgestemde vrienden. Als je de rommelige boerderij‑mentaliteit mist, is het eerlijk gezegd veel moeilijker om ervan te genieten. Maar laten we eerlijk zijn — je moet een gevoel voor humor hebben om te betalen voor een spel dat letterlijk gaat over het nadoen van boerderij‑knaagdieren. Het punt is, je weet waar je aan begint met een spel als dit, en Moo Who? dwingt je niet tot een gewoonte van zichzelf overschreeuwen of je te laten geloven dat het iets anders is dan wat het werkelijk is. Het is stom — en ik bedoel dat op de best mogelijke manier.

Realistisch gezien is het beter om een spel als Moo Who?met een korreltje zout te nemen, en natuurlijk met een open geest die gimmicks en basis‑gameplay‑aspecten waardeert. Moo Who? is geen perfect spel, noch een spel dat de kracht of capaciteit heeft om zijn soortgenoten te overtreffen. Maar het is, wel een zeer vermakelijk spel dat net zo dwaas is als het merkwaardig competitief. Als dat je op persoonlijk niveau aanspreekt, zul je waarschijnlijk genieten van het communiceren in deze idiote liefdestaal.

Conclusie

Moo Who? vindt zijn eigen lachwekkend slechte liefdestaal om een domme boodschap aan de massa over te brengen, vooral in een poging een positief perspectief te belichten dat resonantie kan vinden bij de doelgroep. Het zet ons neer en voedt ons met zijn eigen mantra: zelfs wanneer je denkt dat je alles al hebt gezien, is er nog steeds een andere speld in de hooiberg die je kan verrassen. Het gebeurt dat deze speld de vorm heeft van een koe, een microfoon en een shotgun. Echt, ik had het nooit geraden, maar zoals het blijkt, werkte die absurde cocktail van vreemdheid best goed. Is het het beste dat sinds Meccha Chameleon? Nee — maar het dient desalniettemin als een waardig spreekbuis.

Als je Moo Who? kunt benaderen met lage verwachtingen, dan kun je jezelf in de aanwezigheid van een irritant besmettelijk asymmetrisch spel vinden. Denk er niet langer over na. Is het briljant? Nee. Is het iets dat je een glimlach bezorgt? Ja. Dat is eigenlijk waar je hier voor betaalt.