Marvel's Spider-Man 2 recensie (PS5)

Ligt het aan mij, of is 2023 een ongelooflijke hete reeks in de gamegeschiedenis? Geweldige inzendingen liggen bijna elke week in de winkels, waarvan de laatste is Marvel's Spider-Man 2 voor PS5. Na het prachtige eerbetoon aan het titulaire personage Web-Slinger in 2018 Spider-man van Marvel en de daaropvolgende opkomst van Spider-Man's mentee die in de schijnwerpers werd gezet en het goede, vriendelijke superheldenwerk uit de buurt oppakte waar Petey was gebleven, keren Insomniac Games en Sony terug met een derde knaller: Marvel's Spider-Man 2. 

Het is moeilijk te zeggen Marvel's Spider-Man 2 is legitiem goed na de enorm succesvolle lancering van zijn voorgangers. Zoals de mode van Sony en Insomniac, voeren blockbustertitels als deze hier en daar vaak kleine aanpassingen uit om een ​​meer gepolijste ervaring te bieden. Als gevolg hiervan is het eindproduct meestal min of meer uitstekend. Maar toch zullen we ons best doen om geen vooringenomenheid te tonen Spider-man van Marvel blues voor deze recensie. Gewoon nemen Spider-man van Marvel 2 uit elkaar en onthullen wat we allemaal graag willen weten: Is Marvel's Spider-Man 2 de moeite waard?

Een radioactieve spin heeft mij gebeten, nu bestrijd ik de misdaad

We kennen allemaal de oefening. Een zeldzame radioactieve spin bijt Peter Parker, waardoor hij in een spinachtige bovenmens verandert. Het maakt Pete sterker en sneller en geeft hem scherpe reflexen. Bovendien? Hij geneest zelfstandig en heeft een geavanceerd zesde machtsgevoel. Maar dat alles doet niets af aan zijn vermogen om tegen muren op te kruipen en webben te spinnen, vandaar zijn superheldenlabel: spiderman.

Net als bij de eerdere inzendingen, Marvel's Spider-Man 2 richt zich op meeslepende verhalen om zijn missies en zijmissies voort te zetten. Het bevat sterke teksten die worden geleverd door uitzonderlijke uitvoeringen die de emotie en expressie van personages tot in de puntjes vastleggen. Ook de beelden zien er verbluffend uit, met animaties die realisme uitstralen en details die een blockbusterfilm verdienen. 

We volgen niet één maar twee Spiderman, elk met unieke trajecten, maar toch met interpersoonlijke solide verbindingen en de innerlijke worstelingen waarmee elke Spiderman door de jaren heen te maken heeft gehad. Ze leiden een dubbelleven. Peter heeft moeite om zijn weg te vinden na het behalen van zijn studie biofysica aan Columbia University. Miles daarentegen zwaait zijn vrienden uit als ze naar de universiteit gaan, waardoor hij vastzit aan de verantwoordelijkheid om New York te beschermen tegen binnenkort onthulde slechteriken.

Zowel Peter als Miles zijn iets ouder dan de verhaallijnen van de voorgangers. Toch lijken ze in meer dan één opzicht nog steeds in gevecht te zijn met zichzelf en de relaties om hen heen. Het vinden van die perfecte balans tussen een normaal mens en een superheld zal altijd moeilijk zijn, vooral wanneer een gigantische zandman de stad aanvalt aan het begin van Peter's nieuwe baan als wetenschappelijk docent op de school van Miles.

Hetzelfde werk, ander gereedschap

Het is aantrekkelijk om twee spidermen in één spel te hebben. Het is logisch om, samen met unieke verhaallijnen, voor elke verhaallijn een aparte gameplay te ontwerpen. Op die manier voelt de game uitgebreider aan dan hij is, met de vrijheid om naar believen tussen Peter en Miles te wisselen en hun capaciteiten in verschillende scenario's te testen.

Miles en Peter hebben nu individuele vaardighedenbomen en een derde gecombineerde voor beide. Het helpt om de illusie te wekken verschillende personages te spelen, waarbij Peter dingen zal doen die Miles niet kan, en omgekeerd. Miles blijft zijn bio-elektrische krachten naar een uitstekend niveau cultiveren en wordt naarmate je vordert sterker dan Peter. Ondertussen trapt Peter af met robotarmen en doordrenkt zichzelf later met het beruchte zwarte Venom-pak. Subtielere verschillen onderscheiden hen, zoals de onzichtbaarheid, het grotere bereik en de behendigheid van Miles vergeleken met Peter.

Het spelen van zowel Peter als Miles resulteert in adembenemende explosieve actie, veel meer dan welke Spider-Man-game dan ook heeft bereikt. De schokkende waarde en intriges in de verhaallijnen van de voorgangers ontbreken hier. In plaats daarvan is er een expliciete focus op actie – geen enkele klacht. De webben van Spiderman komen in bijna elk scenario van pas, van het oppakken van vijanden en het mishandelen ervan terwijl ze hoog boven je zitten, tot het creëren van geïmproviseerde webbruggen om vijanden op hun tenen te bespioneren voordat ze op hen afdalen met een explosie van webaanvallen, zwaaischoppen, kettingaanvallen. bliksem – je weet wel, de gebruikelijke wervelwind van Spidermans beste moves. 

Pons. Hit. Doden.

De rustigere momenten in Marvel's Spider-Man 2 zijn de voortgang van het verhaal. Maar als dat klaar is, worden Peter en Miles al snel bezige bijen, die alles wat op hun weg komt kapot slaan en doden. Kraven the Hunter en Venom zweren allebei dat ze de vriendelijke superhelden uit de buurt slapeloze nachten zullen bezorgen. Vooral Kraven verzamelt een leger dat uitsluitend geniet van de spanning van de jacht op bovenmenselijke helden, schurken, mutanten, beesten – noem maar op – die floreren in het hart van New York.  

Peter en Miles komen binnen om de orde te herstellen en vechten tegen een enorme verscheidenheid aan vijanden in vergelijking met de voorgangers, waardoor de gameplay fris en levend bleef aanvoelen. Naast je basisontwijk- en aanvalsbewegingen heb je tegelijkertijd toegang tot gadgets en krachtvaardigheden. Opvallend is dat deze gevechtssequenties een voorsprong hebben op hun voorgangers, met naadloze vloeibaarheid en een klap die beter aanvoelt dan ooit. Het is indrukwekkend, omdat de strijd als het ware al fascinerend was. Insomniac gaat nog een stap verder en voldoet aan de verwachtingen ten goede en overtreft deze. Als bonus kun je Venom op één missie spelen, wat leidt tot een spectaculair gevecht tegen Kraven en zijn leger.

Direct na een bombastische, razendsnelle gevechtsaanval zorgen slow motion-momenten ervoor dat je je echt Spider-Man voelt. Het symbiontzwarte pakontwerp daarentegen voelt gestructureerd en buitenaards aan. Het maakt je krachtiger maar agressiever, omdat het Peter corrumpeert terwijl hij het probeert te bestrijden. Terwijl de Symbiote-meter vol raakt, ontketent hij de hel nadat hij voortdurend succesvolle treffers op vijanden heeft geland door je schade en vaardigheden te vergroten. Gelukkig blijven de mechanismen grotendeels hetzelfde, zodat fans gemakkelijker vooruit kunnen komen. Ik zou willen dat de vaardigheidsbomen meer te bieden hadden op het gebied van voortgang om verdere verkenning aan te moedigen. Nog steeds geen klachten.

Sling en slam

Toegegeven, de doortocht is altijd fantastisch, zelfs in de vorige inzendingen. Voor je verbeelding voelt de wind luchtig aan terwijl je tussen wolkenkrabbers slingert. Maar op de een of andere manier voelt het verheven aan met snelheid en vloeibaarheid die de PS5 waardig is. Hoewel de doortocht van Peter en Miles vrijwel hetzelfde is, voelen beide waanzinnig snel aan. U kunt zich houden aan het gebruikelijke web-slingeren. Maar er zijn manieren om snel te reizen, waaronder zweefvliegen op webvleugels. Het komt goed van pas, vooral omdat New York twee keer zo groot is als de voorgangers, met een enorme oceaanruimte om te bestrijken en een daadwerkelijke snelle reis van punt A naar B die later wordt ontgrendeld.

Over een uitgebreidere open wereld gesproken: groter is niet altijd beter. De voorgangers voelden zich opgevuld, met overweldigende controlepunten en doelstellingen om van je lijstje te schrappen. Deze keer voelt het vrij om je een weg te banen door New York. Je hoeft de kaart niet te openen om zijmissies of gemiste verzamelobjecten te vinden. In plaats daarvan worden ze in de game voor je gemarkeerd. Maar hoezeer er ook meer te bespreken valt, er is inhoudelijk niet veel verschil om u betrokken te houden. Vijanden zijn vergelijkbaar; zijmissies zijn dat ook. Het dwingt je nauwelijks om de stad te doorkruisen, laat staan ​​quality time door te brengen zodra je op je bestemming aankomt.

Over zijmissies gesproken: Insomniac heeft fantastisch werk geleverd door er uitbreidingen van het hoofdverhaal van te maken. Je zult interessante personages tegenkomen met leuke eigen verhalen. De zijmissies variëren, van het stoppen van straatcriminaliteit tot het onderzoeken van vijandelijke schuilplaatsen. Stealth neemt over het algemeen (en gelukkig) een achterbank in, waarbij controle over het publiek en het opnemen van groepen vijanden meer de voorkeur genieten. Op een gegeven moment speel je als speelbare MJ, die ondanks klachten de vorige keer niet te lang welkom blijft. Kort en krachtig op zijn best, zou ik zeggen.

Vonnis

Van snellere verplaatsing tot explosieve actie, Insomniac lijkt elk aspect van de game te hebben aangepakt Marvel's Spider-Man 2 gameplay die er het meest toe doet. Het voelt fantastisch om door een gepolijst New York te cruisen en te sleutelen aan je opwindende, diverse gadgets en vaardigheden. 

De prestaties op de PS5 maken compromissen op andere gebieden, zoals haardetail en verkeersdichtheid, om een ​​stabiele snelheid van 60 fps te leveren. Niet één keer hinderden laadtijden, weggevallen frames, reflecties en dergelijke de ervaring. 

Het enige dat hapert is de open wereld, die soms aanvoelt als een leeg vat dat afwisseling nodig heeft. Toch is dat nauwelijks te vergelijken met de algehele sensatie van de swing. Op dat front, Marvel's Spider-Man 2 voelt zich elke dag beter en beter.