Marvel Cosmic Invasion Review (Nintendo Switch, Nintendo Switch 2, PS4, PS5, Xbox Series X|S & PC)

Elke keer weer komt er een spel dat gewoon leuk wil zijn, en Marvel Cosmic Invasion past daar perfect bij. Het is een kort, pittig pixel-art beat-’em-up van Tribute Games en DOTEMU, hetzelfde duo achter Shredder’s Revenge. Het spel draagt dezelfde “eenvoudig maar spannend” energie. Als je klassieke arcade-gevechtsspellen hebt gespeeld, voel je je meteen thuis. Het is allemaal zijwaarts scrollende chaos, grote flitsende bewegingen en dat bevredigende, een beetje rommelige knoppen-indruk. Cosmic Invasion brengt niets zwaars of ingewikkelds, alleen genoeg om het spel fris te houden zonder die old-school charme te verliezen. Laten we meteen naar de recensie springen.

Stripboekavontuur

De campagne in Cosmic Invasion is kort, ongeveer drie tot vier uur, maar het voelt nooit gehaast of saai. Het verloopt snel, en een grote reden daarvoor is hoe weinig tijd het besteedt aan zware uitleg. Dit is geen spel dat probeert om de MCU te evenaren. Het voelt meer aan als een zaterdagochtendcartoon waar je van planeet naar planeet springt, golven van slechteriken slaat en naar Annihilus kijkt die op de achtergrond een kosmische woedeaanval krijgt. Het verhaal is leuk op een leuke manier, vol kleine knipogen voor langdurige comic-fans, maar nog steeds eenvoudig genoeg voor jongere spelers of iedereen die alleen de basis van Marvel kent.

Nu komt de echte charme van het spel door hoezeer het Marvel’s rare kant opgaat. Natuurlijk krijg je de gebruikelijke hoofdrolspelers als Spider-Man, Iron Man, Black Panther en Captain America. Maar je krijgt ook personages als Nova, Phoenix, She-Hulk en Cosmic Ghost Rider. Het is een leuke mix. Het gaat nooit diep genoeg dat casual spelers in de war raken, maar het voegt genoeg rare helden toe om het roster fris te houden. Het is het soort lineup dat comic-lezers doet glimlachen omdat ze deze personages al jarenlang over het hoofd hebben gezien.

Personages ontgrendelen is ook leuk. De meesten verschijnen eerst als bazen. Je vecht tegen ze, wint en dan voegen ze zich bij je team. Het voelt als het klassieke Smash Bros. Er is iets cools aan het bevechten van Phoenix of Venom, het leren van hun bewegingen en dan meteen zelf die bewegingen gebruiken.

De niveaus houden dezelfde Marvel-energie. Op een moment heb je te maken met golven van symbioten. Het volgende moment loop je door een fel pixel-artversie van Genosha. Later ben je in rare kosmische zones verlicht met neonkleuren. Niets van dit alles neemt zichzelf serieus, en dat is het punt.

Stoten en krachten

Gevechten zijn echt waar Cosmic Invasion uitblinkt. De actie van moment tot moment is strak, pittig en gewoon leuk. Iedereen kan het oppakken en beginnen met knoppen indrukken, maar er is genoeg diepgang onder de motorkap voor spelers die echt willen ingrijpen en het systeem leren. Het bereikt dat zoete punt waar eenvoudige gameplay nog steeds goed aanvoelt, maar vaardige gameplay geweldig aanvoelt.

Bovendien speelt elke held als zijn eigen kleine smaak van chaos. Ze komen allemaal met basisaanvalreeksen, dashes, sprongaanvallen, grepen en een handvol speciale mechanismen die aan hun stijl zijn gekoppeld. Spider-Man zwiept naar binnen met gladde webtrektrekkingen en acrobatische follow-ups. Venom gooit grote haken die vijanden laten stuiteren als speelgoed. Iron Man blijft mobiel, mengt stralen met luchtgebonden aanvallen. Phoenix is eigenlijk een wandelende explosie die de meeste problemen oplost door het hele scherm op te blazen. Het is verfrissend om een beat-’em-up te spelen waar personages niet in elkaar overlopen; deze helden voelen echt anders, geen opgemaakte klonen.

Het ontwijk- en tegenwerkingsysteem voegt een andere leuke laag toe. Je hebt het niet nodig als je alleen door de campagne wilt cruisen, maar het voelt geweldig als je het met opzet gebruikt. Een goed getimede tegenwerking is niet alleen correct, het ziet er ook cool uit. De animaties zijn zo schoon en flitsend dat je ze alleen al wilt activeren om ze weer te zien.

Maar de echte ster van de gevechten is het tagsysteem. Je kiest twee personages en kunt tussen hen wisselen met één knop. Het is supersnel, supersoepel en opent de deur voor allerlei absurde combos. Je kunt een vijand in de lucht jagen als Spider-Man, tagswitchen en de combo afmaken als Iron Man. Sommige personages hebben zelfs speciale tagswitch-aanvallen, dus je kunt improviseren en dingen op elk gewenst moment mengen.

Het kosmische matrix

Progressiesystemen in beat-’em-ups zijn altijd lastig, omdat je diepgang wilt zonder dingen te compliceren. Cosmic Invasion kiest een zeer middenweg, en dat werkt voor dit soort spel. Bovendien levelen personages samen op na missies, waardoor kleine statistische boosts zoals verhoogde gezondheid en aanvalskracht worden ontgrendeld. Dat gezegd hebbende, het spel is geen RPG, en het doet ook geen alsof. Deze upgrades voelen als kleine stimulansen om personages te blijven wisselen in plaats van vast te houden aan één favoriet voor de hele campagne.

Bovendien heeft elk niveau optionele uitdagingen die zijn bedoeld om experimenten aan te moedigen. Een niveau kan je uitdagen om vijanden te verslaan met Iron Man’s straal-aanvallen, terwijl een ander je aanzet om een bepaald aantal grepen te landen met Venom of een specifiek combo-totaal te behalen. Deze zijn eenvoudig, maar slimme toevoegingen die completionisten iets geven om naar te streven zonder spelers te dwingen tot saaie herhaling.

Dan is er het Kosmische Matrix, een soort unlockable hub waar je “kosmische kubussen” uitgeeft die zijn verdiend met missies. Dit werkt als een gestripte versie van Mortal Kombat‘s Krypt, waardoor spelers muziektracks, arcade-modus-modifiers, paletwisselingen voor helden en diverse extra’s kunnen ontgrendelen. Het is snel, schoon en vereist geen uren van grinding. Als er iets is om over te klagen, is het dat er niet meer paletwisselingen zijn. Beat-’em-ups vragen praktisch om absurde alternatieve kleuren, dus het voelt als een gemiste kans.

Als je het soort speler bent die alles wilt zien wat het spel te bieden heeft, kun je het uitstrekken tot 15–20 uur. De meeste spelers, vooral die met een focus op één of twee playthroughs, zullen waarschijnlijk dichter bij zes tot acht uur komen. Het is geen enorm vechtspel, maar alles wat het bevat, voelt doelgericht en gepolijst.

Het pixel-kunst

Tribute Games laat opnieuw zien waarom ze een van de besten in de business zijn als het gaat om pixel-kunst. Cosmic Invasion ziet er fantastisch uit van de eerste klap tot de laatste baas. De personage-animaties zijn soepel, expressief en vol persoonlijkheid. Iron Man’s duikaanval voelt dramatisch aan op de beste manier. Venom’s transformaties zien er zowel cool als een beetje eng uit. En Spider-Man’s acrobatische zwiepen vertalen verrassend goed naar chunky pixel-vorm.

Vijanden zijn net zo leuk om naar te kijken. Ze hebben allemaal duidelijke vormen en aanvalsstijlen, wat helpt om de actie te lezen, zelfs als het scherm helemaal vol zit. De achtergronden zijn misschien mijn favoriete deel. Elke omgeving springt van kleur en kleine visuele details die de wereld levendig maken. Het is een van die spellen waar je bijna overal kunt pauzeren en nog steeds iets leuks vindt in de omgeving. Het is een geweldige herinnering aan hoe ver pixel-kunst is gekomen, zelfs in 2024 en verder.

De soundtrack ondersteunt alles met een enorme hoeveelheid energie. Het is meer gericht op retro, maar niet op een manier die gedateerd aanvoelt. Het is levendig, pittig en houdt je in de vechtritme. Bovendien komen de geluidseffecten hard aan. Stoten dreunen met gewicht, stralen knallen precies goed en speciale aanvallen komen met die knallende arcade-stijl blast die ze extra bevredigend maakt. De hele presentatie is afgestemd op de “moderne arcade”-sfeer die het spel nastreeft.

De prestaties zijn ook solide. Op PS5 loopt alles zijdezacht, zelfs als de actie compleet absurd wordt. Beat-’em-ups leven of sterven op responsieve invoer, en dit voelt strak van begin tot einde. Zelfs met vier spelers die personages wisselen terwijl explosies het scherm vullen, stottert of vertraagt het spel nooit. Het is schoon en precies wat deze spelstijl nodig heeft.

Oordeel

Aan het einde van de dag doet Marvel’s Cosmic Invasion precies wat het moet doen. Het is leuk, snel en makkelijk om in te springen. Het leunt op de stripboekzijde van Marvel, niet de filmzijde, en dat geeft het een lichtere, speelserigere feel. Dit is het soort actiespel dat spelers oppakken als ze iets spannends willen zonder een grote tijdsinvestering.

Natuurlijk is de campagne kort. Maar het sleept nooit of verlengt zichzelf. Het roster voelt fris, het pixel-kunst ziet er geweldig uit en het tagsysteem voegt een ton stijl toe aan de gevechten. Co-op is ook een blast, waardoor het hele ding verandert in luid, dom chaos op de beste manier.

Natuurlijk heeft het spel fouten. Sommige missies herhalen dezelfde ideeën, vooral als je alles in één keer speelt. Een paar personages zijn duidelijk sterker dan anderen, dus de balans kan onevenwichtig aanvoelen. En als je diepe progressie of langdurige aanpassing verwacht, vind je daar niet veel van.

Uiteindelijk houdt het spel dingen eenvoudig, voor beter of voor erger. Zelfs met die problemen is Cosmic Invasion gemakkelijk aan te bevelen. Als je beat-’em-ups leuk vindt of gewoon een helder en excentriek Marvel-spel wilt, is dit de moeite waard. Het is het soort spel dat je oppakt als je gewoon wilt ontspannen, een paar slechteriken slaat en een paar uur pure, kleurrijke plezier hebt.